Τρίτη, Μαρτίου 25, 2008

Γνωρίζοντας τους ανθρώπους...?

Μου τη δίνουν οι άνθρωποι που όλη την ώρα σου χαμογελούν χωρίς καθόλου να το αισθάνονται, μόνο και μόνο για να είναι «ευγενοφανείς» -αλήθεια γιατί δεν τη χρησιμοποιούμε αυτή τη λέξη; Νομίζω ότι παίζει περισσότερο κι από το «σοβαροφανείς».

Μου τη δίνουν οι γλοιώδεις και οι κόλακες, που ανεπίσημα θα σπέυσουνε με θέρμη να σε παραδεχτούν για τα ταλέντα, τις απόψεις σου, το θάρρος σου, αλλά μπροστά σε άλλους δεν θα πάρουνε ποτέ τους θέση.

Μου τη δίνουν οι απίστευτα κουτσομπόληδες, που θέλουν να τα ξέρουν όλα, για όλους και για όλα, και που δεν έχουν το στοιχειώδες τακτ να το κρύψουν, αλλά γίνονται στην ψύχρα αδιάκριτοι σε βαθμό αηδιαστικό και προσβλητικό, κάνοντας προσωπικές ερωτήσεις με το θράσος να αυτοθεωρούνται φίλοι που ως εκ τούτου ενδιαφέρονται ή παριστάνοντας απλά τους δήθεν αφελείς.
(Άσε που έχω την εντύπωση ότι αυτό το τελευταίο, το να το παίζουν λίγο αφελείς, κάποιοι το θεωρούνε και γοητευτικό. Ή χαριτωμένο. Μπλιαχ, δηλαδή!)
Και επίσης, απορώ. Τόσο άδειες είναι οι ζωές τους δηλαδή που προσπαθούν να τις γεμίσουνε παρατηρώντας και μιλώντας για τους άλλους; Εγώ γιατί το θεωρώ αφόρητα κουραστικό, αδιάφορο και βαρετό;
Και, συγχωρήστε μου και τον συντηρητισμό αλλά για μένα η ευγένεια κι η διακριτικότητα είναι αρετές!

Μου γυρίζουν τ’ άντερα στην κυριολεξία οι δημοσιοσχεσήτες, με τα «καλημέρα», «καλησπέρα», «καληνύχτα» και «τι ωραία ρούχα που φοράς», που χώνονται παντού για να γνωρίσουνε τους πάντες και ΚΥΡΙΩΣ για να ΤΟΥΣ γνωρίσουνε οι πάντες.
Θα μου πείτε∙ μα αυτοί είναι οι μόνοι που πιάσανε το νόημα. Ξέρουν καλά πως μόνο έτσι θα προοδεύσουν. Και μια και η αναξιοκρατία είναι ό,τι κυριαρχεί στις μέρες μας, τους συγκεκριμένους ανθρώπους, τους ευνοεί στο έπακρο. Γιατί να μην το εκμεταλλευτούν; Κατά αυτούς, είναι εξυπνάδα.

Δίκιο έχουν όντως, αυτοί προοδεύουν.
Εμένα πάντως, εξακολουθούν να μ’ αηδιάζουν.
Και πολύ θα ήθελα να τους δω σ’ ένα απόλυτα αξιοκρατικό καθεστώς. Υποψιάζομαι, αυτοί δεν θα το θέλανε καθόλου.

Σιχαίνομαι και τρομάζω με την κακία, πράγμα που, προσωπικά, πολύ σπάνια καταλογίζω σε κάποιον, αλλά επειδή μου έτυχε πάρα πολύ πρόσφατα, το αναφέρω κι αυτό. Υπάρχουν και κακοί άνθρωποι. Δεν ξέρω πώς γίνονται, αλλά υπάρχουν. Δεν το έχω σχεδόν ποτέ στο μυαλό μου, όμως δυστυχώς –όχι συχνά, ευτυχώς- κάποια στιγμή, έρχεται κάποιος να στο θυμίσει.


Μου τη δίνουνε και όσοι θεωρούν τον εαυτό τους κάτι το ιδιαίτερο, παιδιά άλλου θεού ένα πράγμα, που τους αρμόζει διαφορετική αντιμετώπιση από άλλους σε μια ίδια κατάσταση. Τους οποίους άλλους, υποτιμούν…(Πωπω! Κάτι τέτοιοι, ένα μπερντάκι οφ δε ρέκορντς, το χρειάζονται.) Που κανείς δεν θέλουνε να τους κρίνει, οι ίδιοι όμως ως ξερόλες, έχουν το δικαίωμα να δηλώνουν γνώμη για τα πάντα (εκεί που τους παίρνει, βέβαια, γιατί είναι και θρασύδειλοι, συνήθως.)
Ύστερα εγώ είμαι σνομπ!

Μου τη δίνει όταν τη δική μου/σου/του –γενικώς- διακριτικότητα, ευγένεια, αξιοπρέπεια και -γιατί να μην το πω κι έτσι;- ανωτερότητα, οι άλλοι την περνούν για αφέλεια και σου συμπεριφέρονται σαν ηλίθιο, νομίζοντας πως επειδή δεν μιλάς δεν καταλαβαίνεις κιόλας ή παριστάνοντας ότι νομίζουν πως δεν καταλαβαίνεις επειδή ακριβώς ξέρουν ότι όσο κι αν καταλαβαίνεις, δεν θα μιλήσεις.

Με απογοητεύουν και με πληγώνουν κάποιοι που είναι ευφυέστατοι, έχουν κι έναν βαθμό ευαισθησίας αρκετά αναπτυγμένο, ώστε να αντιλαμβάνονται, να διακρίνουν και να αναγνωρίζουν αξίες, ήθη, χαμέρπειες, μικρονοησίες, καθώς και όλα όσα λέω παραπάνω, αλλά για ένα ελάχιστο προσωπικό κέρδος, ίσως (όπως το αντιλαμβάνονται αυτοί) ή δεν ξέρω για ποιον άλλον λόγο, δέχονται/ανέχονται όλες αυτές τις συναναστροφές, ανταλλάσσοντας κολακείες, απορροφώντας με αξιοθαύμαστη διπλωματία κουτσομπολιά αποφεύγοντας να φορτωθούν οι ίδιοι τη ρετσινιά του «κουτσομπόλη» και μην καταλαβαίνοντας πως χάνουν έτσι την γοητεία που τόσο απλόχερα τους χαρίζει η ευφυΐα τους. Ίσως μερικές φορές η ανασφάλεια να ξεπερνά την ευφυΐα. Ξέρω ‘γω;

Αλλά πάνω απ’ όλα, μου τη δίνει αφάνταστα ο εαυτός μου, που όταν βρίσκεται σε ένα τέτοιο περιβάλλον παριστάνει όντως τον ηλίθιο και αφήνει να τον υποτιμούν. Κι ύστερα πρέπει να παλεύω για μέρες μόνη μου μαζί του, με σκέψεις και με συναισθήματα που γεννιούνται αναδρομικά και φουντώνουν προοδευτικά. Μου τη δίνει να το παίζω φίλη ενώ δεν είμαι ούτε γι’ αυτούς ούτε για μένα και το ξέρουμε όλοι.
Θα ήθελα να ξέρουν τουλάχιστον, να τους το είχα δείξει με κάποιον τρόπο, ότι καταλαβαίνω και πολύ καλά μάλιστα.
Απλά, ανέχομαι.

10 σχόλια:

Ανέφελη είπε...

Έτσι, πεσ' τα... Να 'χω κι εγώ μια ενίσχυση, βρε αδελφέ, που από τις αρχές τις εφηβείας μου έχω εμφανίσει αλλεργικά συμπτώματα απέναντι σε όλη αυτή τη δηθενιά, και κάθε φορά που πάω να αντιδράσω, βγαίνω και φταίχτρα από πάνω. Μωρέ, τι μας λέτε! Εμείς φταίμε που θέλετε να θεσμοθετήσετε τη δική σας έλλειψη αγωγής και ανθρώπινης ουσίας; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Κι έχοντας μεγαλώσει σε μια γενιά που κάτι τέτοιο είναι ο κανόνας (μαμά, μπαμπά, μην κλαίτε, κάποτε θα γίνω κι εγώ κανονικό παιδί, που λέγανε και οι Τρύπες), τα περιβάλλοντα που περιγράφεις έχω μάθει να τα μυρίζομαι από απόσταση και, φυσικά να τα αποφεύγω. Το ίδιο να κάνεις κι εσύ, Leigh μου! Δεν αξίζει. Ποτέ μην υποτιμάς τον εαυτό σου με κατώτερης υποστάθμης "συντροφιές".

Και, κοντά σε όλες αυτές τις περιπτώσεις που περιγράφεις, εγώ να προσθέσω και μία ακόμα σχετική, μια τάση που βλέπω να επικρατεί στη δική μου τη γενιά: τους κλαψιάρηδες. Αυτούς που μονίμως ζητάνε επιείκεια, που δεν ξέρουν να παραδεχτούν τα λάθη τους ή να αντιμετωπίσουν μια αποτυχία με το κεφάλι ψηλά. Που δεν αναλαμβάνουν καμιά ευθύνη, μόνο επικαλούνται μια ζωή δικαιολογίες, ρίχνουν το φταίξιμο σε παράγοντες εξωτερικούς. Νομίζουν ότι οι άλλοι είναι μαμά και μπαμπάς, υποχρεωμένοι να τους δίνουν συνέχεια ευκαιρίες, χωρίς να δουλεύουν, χωρίς να εξελίσσονται, να δείχνουν λίγη έστω υπευθυνότητα. Και, το χειρότερο, να έχουν το προβάδισμα χρησιμοποιώντας αυτά τα μέσα εις βάρος αυτών που δουλεύουν... Να πάνε στην ποδιά της μαμάκας τους, αν θέλουν να κλάψουν, που μεταξύ μας κι αυτή πολλή τους πέφτει!

Πω, πω, νεύρο που μου χτύπησες... Και υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες που θέλω να "θάψω", αλλά δεν είναι ούτε της παρούσης στιγμής ούτε του παρόντος τόπου. Είμαι και χαρούμενη σήμερα, δεν θέλω ν' αρχίσω τις "κακίες" (γίνανε τα αυτονόητα, βλεπεις, κακίες). Καλημέρα, Cherάκι μου, δύναμη και υπομονή να έχουμε όλα λίγο - πολύ παλεύονται. Φιλιά πολλά :-)

dimi είπε...

Αχ, που να 'ξερες τι νεύρο μου χτύπησες εμένα, αγαπημένη μου leigh… Τα είπες όλα, έτσι ακριβώς όπως είναι, έτσι ακριβώς όπως τα αισθάνομαι, έτσι ακριβώς όπως η συγκεκριμένη πάστα/κάστα ανθρώπων "δουλεύει". Και για να παραφράσω το γνωστό λιμπρέτο όπερας, οι ΚΑΣΤΑ ΝΤΙΒΕΣ, πανάθεμά τους. Δεν με βρίσκεις μόνο απόλυτα σύμφωνη με το ποστ σου, αλλά κάτι παραπάνω από αυτό. Το πρώτο που θέλω να σου πω είναι ένα μεγάλο μπράβο για το θάρρος σου να εκφραστείς ελεύθερα, καταγράφοντας – επιτέλους – την ωμή, καθαρή αλήθεια. Το «επιτέλους» δεν πήγαινε σ’ εσένα, αλλά στο ότι κάποιος βρήκε τη δύναμη να μιλήσει γι αυτά που βλέπουμε καθημερινά και δε μιλάμε. Για ανθρώπους που μας περιβάλλουν και που παριστάνουν και τους φίλους από πάνω. Τα θερμά μου συγχαρητήρια λοιπόν γι αυτό που έκανες γιατί κάτι τέτοιες πράξεις πονάνε και πειράζουν και προσβάλλουν και φυσικά ποτέ η αλήθεια δε λέγεται χωρίς κάποιο κόστος.
Δε θα μιλήσω για τους ανθρώπους που μη ξέροντας και μη θέλοντας να προσπαθήσουν να πετύχουν με άλλα μέσα, πιο θεμιτά, καταφεύγουν στην εύκολη λύση της κολακείας. Ή της κατινιάς και της αφέλειας. Είναι απεχθές το φαινόμενο, αλλά, τι να κάνουμε, δεν είναι όλοι ίδιοι. Και επειδή συμφωνώ και με την ανέφελη ως προς την άλλη κατηγορία, αυτή των κλαψιάρηδων-μίζερων, θα τους προσπεράσω λέγοντας μόνο «τόσα ξέρουν, τόσα κάνουν». Αν και δεν είναι τόσο απλό το ζήτημα. Anyway. Το χειρότερο συναίσθημα είναι αυτό που σου προκαλούν οι άλλοι. Οι εν γνώσει τους πράττοντες ανάλογες πράξεις. Αυτό της απογοήτευσης. Γιατί είναι πολύ χειρότερο να απογοητεύεσαι παρά να θυμώνεις. Να απογοητεύεσαι από ανθρώπους που ενώ είναι έξυπνοι ή/και ευαίσθητοι, καταφεύγουν σε τόσο φτηνές συμπεριφορές. Που χρησιμοποιούν με λάθος τρόπο την ευφυΐα τους. Που υποτιμούν και όποιον τους ξέρει και τους καταλαβαίνει, αλλά κυρίως τον εαυτό τους. Ξενερώνω απίστευτα όταν βλέπω κάτι τέτοιο. Η όποια γοητεία μπορεί να προήρθε από αυτούς, χάνεται στη στιγμή όταν βλέπω να τη «σπαταλάνε» και να την αλλοιώνουν έτσι. Γιατί –και πάλι θα συμφωνήσω με την ανέφελη – αφού την πάτησα με το να ανέχομαι κι εγώ αυτές τις συμπεριφορές – τώρα αναγνωρίζω τέτοιες τάσεις και προσπαθώ να τις αποφεύγω όσο μπορώ. Γιατί δεν είναι μόνο ότι αυτοί ή αυτές (τις περισσότερες φορές οι άντρες με την ευγενοφάνεια (τι ακριβής χαρακτηρισμός!), «τι ωραία που είναι τα μαλλιά σου σήμερα…Άλλαξες χτένισμα?» και οι γυναίκες με τη δήθεν αφέλεια) υποτιμούν αφάνταστα τον εαυτό τους αλλά και αυτούς που τους ξέρουν τόσο καλά ώστε να αντιλαμβάνονται το τι ακριβώς παίζεται. Νοιώθεις συνεργός όταν κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι με το φίλο σου όσο αυτός αραδιάζει ένα κάρο μαλακίες και φιλοφρονήσεις και ανύπαρκτες ιστορίες και προσωπικές ερωτήσεις τάχα μου από προσωπικό ενδιαφέρον και ανησυχία. Πολλές φορές μου ερχόταν να σηκωθώ να φύγω από πολλά τέτοια τραπέζια, χωρίς να δικαιολογηθώ. Αλλά εκεί είναι η διαφορά. Της ευγένειας από την ευγενοφάνεια. Μη δυσαρεστήσω την παρέα, μη φέρω τον παραμυθά σε δύσκολη θέση. Κι εκεί πατάνε όλοι οι παραμυθάδες του κόσμου. Στο ότι δε θα μιλήσεις. Κι ας ξέρεις πολύ καλά ποιον έχεις μπροστά σου. Κι ας σ’ εκτιμάνε γι αυτό που είσαι. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη του άλλου να γίνει καραγκιόζης για να κατακτήσει –πρόσκαιρα – τα πλήθη (που δεν εκτιμά!) που δεν τον αφορά η γνώμη, και κυρίως η γνώση σου για το άτομό του.
Leigh, κι εγώ στο ίδιο συμπέρασμα έχω καταλήξει. Στο ότι η ανασφάλεια, και η ματαιοδοξία θα προσθέσω, ξεπερνούν την ευφυΐα. Δεν τους δικαιολογώ όμως. Ανασφαλείς είναι όλοι. Δεν καταφεύγουν όμως σε τέτοιες «λύσεις» όλοι.
Θέλω να πω κι άλλα, πολλά, κι ας ακουστώ ψωνάρα. Είπαμε: το νεύρο που χτύπησες είναι μεγάλο. Δε θα το κάνω όμως γιατί έγραψα ήδη αρκετά για σχόλιο. Αυτό που ξέρω είναι αυτό που - και πάλι - γράφτηκε στο προηγούμενο σχόλιο: οι άνθρωποι αυτοί χάνουν την ανθρώπινη ουσία. Κι αν αυτό λείπει, τότε τι μένει? Και τι αξίζει περισσότερο από αυτό?
Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
Good job, Leigh…

dimi είπε...

Α! και κάτι άλλο: έχουν σκεφτεί ποτέ τους όλοι αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες που χρησιμοποιούν αυτά τα μέσα, ότι οι θαυμαστές τους, οι ανίδεοι που τους θεωρούν πραγματικούς φίλους και τους εμπιστεύονται, αυτοί που γοητεύονται γιατί δεν τους γνωρίζουν, όλοι αυτοί δεν είναι κούκλες αλλά ψυχές με τις οποίες απαγορεύεται να παίζουν?

Κώστας είπε...

Εγώ θα μείνω στο θέμα των ανούσιων δημόσιων σχέσεων, γιατί είναι κάτι που μου έχει κάνει πολλή εντύπωση τελευταία.

Εκτός του ότι είναι απίστευτα υποκριτικό και ανούσιο να τους χαιρετάς όλους, να τους χαμογελάς, αλλά να μην έχεις καμία ουσιαστική επικοινωνία μαζί τους, δεν μπορώ να καταλάβω και κάτι άλλο. Τελικά τι χρησιμότητα έχει όλο αυτό; Τι κέρδος βγάζει ο δημοσιοσχετίστας; Πρέπει να είσαι χαζός για να μην καταλαβαίνεις το παιχνίδι του άλλου και ότι πέρα των δημοσίων σχέσεων σε έχει γραμμένο... Εγώ προσωπικά άτομα που συμπεριφέρονται έτσι τα απομακρύνω από τη ζωή μου. Ειλικρινά το έχω απορία...

Tertuliano Máximo Afonso είπε...

Τι να συμπληρώσεις σε όλα αυτά που έγραψες; Τα έγραψες και πάλι με το καλύτερο τρόπο. Από όσα γράφεις αυτό που εμένα με εξοργίζει περισσότερο δεν είναι το πως άνθρωποι σαν αυτούς προσπαθούν να προβάλλουν τους ίδιους τους εαυτούς τους (για μενα είναι κάτι το εντελώς αξιοθρήνητο από μόνο του που δεν μου κάνει όρεξη ούτε καν να ασχοληθώ με αυτό...) άλλα το ότι, όπως λες και εσύ, όταν από λόγους ευγένειας ή διακριτικότητας ή ακόμή -γιατί όχι- και ανωτερώτητας δεν τους "καρφώνεις", όπως κανονικά θα έπρεπε, τότε αρχίζουν να σε θεωρούν και ηλίθιο, αφού δεν μιλάς, και φτάνοντας μέχρι και να χώνουν την μύτη τους στην δική σου ζωή!
Ατομάκια... Βρε ουστ από εδώ!

Τελικά μάλλον είναι λάθος να μην τους δίνεις σημασία. Όσο δεν μιλάμε τόσο θεριεύουν κάτι τέτοιοι γμτ...

meez είπε...

πολύ ωραίο post .
το κακό είναι όμως οτι δεν πρόκειται να το διαβάσει κανένας απο αυτούς που θίγεις , φένια .

για 2 βασικούς λόγους :
1.δε θα καταλάβουνε ούτε παράγραφο ...
2.επειδή είναι πάνω απο 10 λέξεις long ...

φιλιά
cats

Λου είπε...

Αχ βρε Φενια....μου την δινει ωρες ωρες το γεγονος οτι επαψαν να μου τη δινουν ολοι αυτοι οι τυποι....και οτι επελεξα την ΄΄ηθελημενη αγνοια''...το θεμα ειναι οτι ειναι γυρω μας και ειναι πολλοι...και οσο αν οπως και σε σενα ετσι και σε μενα μου την δινει που τους συναναστρεφομαι εντουτοις πιστευω ακραδαντα οτι ειναι αδυνατο να τους κανω περα.
Το χειροτερο ολων?
Οταν πολλες φορες βγαινω εκτος ελεγχου και αντιδρω στην συμπεριφορα τους, εχω πιασει επειτα τον εαυτο μου να τους ζηταει και συγνωμη....ετσι επιλεγω την ΄΄ηθελημενη αγνοια''.
Μην στενοχωριεσαι φιλη μου.....αρκει που ξερεις...αυτη ειναι η δυναμη απεναντι στις αναγκαιες συναναστροφες.
Την καλησπερα μου.

Βάσκες είπε...

Ξερόλες, εξυπνάκηδες, παρτάκηδες και ψυχάκηδες.

nosyparker είπε...

Να μην ανέχεσαι τίποτα, ακούς; Δεν είπαμε να πέσεις στο επίπεδό τους, αλλά έξυπνη κοπέλα είσαι, μπορείς να τους απαντάς και να τους βάζεις στη θέση τους. Μια φορά να το κάνεις, δεν θα τολμήσουν να ξανακουνηθούν.

nosyparker είπε...

Να προσθέσω και κάτι; Εμένα μου τη δίνουν πιο πολύ κι από τους κουτσομπόληδες ακόμα, αυτοί που το παίζουν προοδευτικοί όσον αφορά στις πράξεις των άλλων, αλλά όταν έρχεται η σειρά τους βγάζουν όλο τον συντηρητισμό που έχουν και κοιτάνε τι θα πει ο κόσμος και φέρονται σαν κότες. Καθώς επίσης και οι κολημένοι στα στερεότυπα.