Δευτέρα, Αυγούστου 06, 2007

ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Οι διακοπές των τύψεων…


Πώς ν` αγαπήσεις το καλοκαίρι και τις διακοπές κι ό,τι άλλο φέρνει μαζί του αυτό;
Πώς μπορείς να χαλαρώνεις πλάι στη θάλασσα, δίπλα στο κύμα, πάνω στην άμμο, όταν ένας ήλιος σε καίει μέσα κι έξω. Καίει αυτή τη χαλάρωση που έχεις ανάγκη, αφήνοντας στη θέση της ένα βουνό αποκαίδια τύψεων. Τύψεις, που χάνεις χρόνο σε διακοπές και τέτοια. Κι όσο πιο ωραία περνάς τόσο περισσότερες οι τύψεις. Κάτι άλλο έπρεπε να κάνεις τώρα, όχι διακοπές. Τύψεις για υποχρεώσεις που έχεις αφήσει…ή για υποχρεώσεις που δεν έχεις ενώ θα ‘πρεπε…
Πώς μπορείς και χαλαρώνεις; Με ποιο δικαίωμα περνάς καλά; Πού θα γυρίσεις μετά απ` αυτήν την περίοδο «χάριτος» που μόνος σου δίνεις στον εαυτό σου –και με ποιο δικαίωμα μάλιστα; Τι έχεις «στρώσει» στη ζωή σου για να έχεις το δικαίωμα αυτό; Και, άντε περνάει και το καλοκαίρι. Τελειώνει κι αυτό. Τι θα κάνεις μετά; Επιστρέφοντας. Δεν έχεις εξασφαλίσει τίποτα. Ποια είναι η ζωή σου; Θ` αρχίσει κάποτε;
Κι έχεις και τους άλλους. Εκείνους που σε συναντούν τυχαία κι η πρώτη τους ερώτηση είναι: «Και με τι ασχολείσαι;» Μόνο έτσι μπορούν να σε προσδιορίσουν, να βγάλουν τα συμπεράσματά τους, να σ` εκτιμήσουν ή να σε απορρίψουν. Κι εσύ έχεις βαρεθεί να λες ολόκληρο το ιστορικό του Γολγοθά σου σε διαβάσματα, δουλειές, αιτήσεις, ψεύτικους διαγωνισμούς, εξετάσεις επί εξετάσεων, ‘επιτυχίες’ και άχρηστα πτυχία προκειμένου να δώσεις την πραγματική και τραγική διάσταση μιας πραγματικότητας που όλοι γνωρίζουν αλλά κλείνουν τα μάτια εφόσον οι ίδιοι έχουνε βολευτεί –ή έτσι νομίζουν. Έχεις βαρεθεί να προσπαθείς να δικαιολογηθείς για το τίποτα στο οποίο έχεις εγκλωβιστεί, λες κι έφταιγες εσύ. Και –το χειρότερο- να προσπαθείς να δικαιολογηθείς σ` αυτούς που ξέρεις ότι είναι υπεύθυνοι στην ουσία για την αναξιοκρατία που βιώνεις.
ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ! Με τίποτα δεν ασχολούμαι! Κοιτάω τον ουρανό και περιμένω να βρέξει.
Μπας και πνιγείτε και καθαρίσει ο τόπος.

8 σχόλια:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολύ υπαρξιακό το κείμενο. Δεν ξέρω γιατι αυτή η απογοήτευση. Ελπίζω σύντομα να τη διώξεις.

par1saktos είπε...

για σου κοπελια...εχεις πολυ δικιο σε αυτα που λες, αλλα εχω βαρεθει να συμφωνω μαζι σου... :) Να περνας καλα και να κανεις καμια βουτια και για εμας που αυτη τη στιγμη θα διναμε τα παντα για μια βουτια στα κρυα νερα ενος ησυχου νησιου...

danai είπε...

Καλώς ήρθες Leigh-Cheri!!
Μου έλειψες. Δε θέλω να πιστέψω ότι είχες τύψεις για τις δΓιακοπές που έκανες. Τα δωράκια στον εαυτό μας είναι αλατοπίπερο. Μη μασάς. Κι όταν σε ρωτάν με τι ασχολείσαι πες τους: -Γράφω.
-Τι γράφεις? είναι η αμέσως επόμενη ερώτηση.
-Εσάς εκεί που σας πρέπει και ποιήματα κ κείμενα για τους υπόλοιπους! είναι η σωστή απάντηση.

Όταν εκδοθούν τα γραπτά σου, εγώ θέλω υπογεγραμμένο αντίγραφο!

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι και μην ακούσω αυτές τις μπούρδες για καλό χειμώνα αυγουστΧιάτικα!

Ανώνυμος είπε...

'πόσο βαθύ κι ασήμαντο συνάμα/της ζωής σου και της σκέψης σου το δράμα/σ ένα παιχνίδι μάταιο κι γελοίο/του νου σου να σκορπάς το μεγαλείο/μέρα και νύχτα να παίζεις με τις λέξεις/πως πρέπει μεταξύ τους να τις μπλέξεις/και πως να πιάσεις κάποιους ήχους/ώστε να κλείσεις τ όραμα σε στίχους....

Zaphod είπε...

Ψυχραιμία....!!

Εμείς σε γνωρίζουμε από τα κείμενα σου και σε πάμε έτσι και αλλιώς :-)

Διακοπές: ΑΝ υπάρχει διάθεση, ή έστω προσπάθεια για διάθεση, μπορείς να περάσεις καλά παντού :-)

love&kisses
zaphod

ντινιώ είπε...

Αχ Φε, πόσο σε νιώθω, πόσο σε καταλαβαίνω..μια από τα ίδγια και τα γίδγια και γώ.Αλλά που θα πάει?Θα γυρίσει ο τροχός..who fucks all them?Φιλιαααααα
υγ.όσο για τις δγιακοπές...τις αξίζουμε και με το παραπάνω.Εγώ γύρισα πλήρης(ειδικά μετά από την κατασκήνωση, you know where).Εκεί τα χαμόγελα αποκτούν άλλο νόημα..ουσιαστικότερο.Και η ελπίδα πάντα ζωντανή...

Lena. είπε...

"μια φωνή σβήνει στη γωνιά του δρόμου,
μια φωνή ανάβει στα ψηλά πατώματα θα κατεβεί σιγά,
........
θα'χει κραδασμούς φωτιάς,θα μοιάζει με παράπονο,
........
ο ποιητής θα γονατίσει τρυφερός
θα σκαλίσει το χώμα
θα την πάρει στην παλάμη του
να τη φυτέψει στη γλάστρα

την άνοιξη θ'ανθίσουν πολλές μικρές φωνές"

Κλείτος Κύρου

Leigh-Cheri είπε...

Τι να πω ρε παιδιά.
Μάλλον δεν είμαι..."καλοκαιρινός" τύπος. Οι υψηλές θερμοκρασίες μου δημιουργούν ανασφάλεια. Κι αυτή η ραστώνη που επικρατεί παντού με καταπιέζει.
Γύρισα. Ωραία ήταν αλλά τώρα λέω να γυρίσετε και οι υπόλοιποι γιατί μου λείψατε:-)