Παρασκευή, Ιουλίου 13, 2007

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΕΠΙΖΗΣΑΝΤΕΣ

Νύχτα. Μόνος. Παρέα με τις σκέψεις σου.
Μια βόλτα. Ένα παγκάκι στο σκοτάδι.
Απέναντι, παράθυρα φωτισμένα.
Πολλά παράθυρα. Μια πολυκατοικία.
Οι ώρες περνούν.
Η μοναξιά από συντροφιά γίνεται πραγματικότητα.
Μεταμορφώνεται σταδιακά.
Βαθμιδωτά, μαζί με τα παράθυρα που σβήνουν.
Εναρμονίζεται με το ρυθμό τους.
Αρχίζεις να αγχώνεσαι. Προσπαθείς να «πιαστείς» από κάπου.
Έχεις κολλήσει στο παγκάκι.
Δεν μπορείς να σηκωθείς, να γυρίσεις την πλάτη, να μην δεις το τέλος.
Ούτε τα μάτια σου μπορείς να κλείσεις.
Όπως συμβαίνει μερικές φορές στα όνειρα. Ή στους εφιάλτες.
Νιώθεις πως είσαι ξύπνιος μα ανίκανος να κουνηθείς. Ανίκανος να κάνεις οτιδήποτε.
Καταδικασμένος θεατής.
Σβήνουν τα παράθυρα ένα ένα. Σβήνουν και οι συντροφιές.
Τσακ!...Τσακ!...
Αφήνουν τρύπες στην, ως τώρα, συμπυκνωμένη μοναξιά σου.
Μέσα στον σιωπηλό σου πανικό αρχίζεις να στοιχηματίζεις μόνος:
Δεν θα σβήσουν όλα τα παράθυρα.
Κάποιο θα μείνει αναμμένο ως το πρωί.
Έστω ένα.
Αυτό, που πίσω του θα υπάρχουν δυο κορμιά, δυο ξαναμμένα πρόσωπα κι ιδρώτας.
Οι τελευταίοι επιζήσαντες.
Μαζί κι εσύ.

5 σχόλια:

anisixos είπε...

hi
oreo keimeno.
loipon se proskalo se ena neo blogopaixnido.des edo:
http://anisixos.blogspot.com/2007/07/blog-post_12.html

Ανώνυμος είπε...

DEN KLEINOYN POTE OLA TA PARATHYRA.PANTA KAPOIO MENEI ANOIXTO.KI AN DEN TO VLEPEIS,KOITA PIO PROSEKTIKA PISW APO TIS GRILIES.TO FWS EINAI EKEI.KI AN PALI DEN EINAI FANTASOY TO.....

Ανώνυμος είπε...

lambretta

ο μπούφος που δεν μπορεί να κάνει Μπου

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολύ καλό κείμενο.

lucy of wild flowers είπε...

Καλησπέρα, leigh!

Πολύ όμορφο!
Να είσαι καλά!
:-)