Κυριακή, Νοεμβρίου 26, 2006

Εφτασφράγιστη...

Όταν σε βλέπω απόμακρη να τριγυρνάς μες στα δωμάτια, φοβάμαι!
Ξιπόλητη…Αμίλητη… Απόκοσμη…
Σα να μην σ`αφορά τίποτα γήινο
Τίποτα δεν σ` αγγίζει
Νιώθω ανήμπορος μπροστά σου
Σε νιώθω ευάλωτη κι ευαίσθητη
σε βαθμό τέτοιο,
που στέκω ασάλευτος…Απεγνωσμένος…
Μικραίνω και μαζεύομαι σε μια γωνιά,
μην και διακόψω τις διαδρομές σου∙
μην και ταράξω την ανησυχία σου.
Χάνω εντελώς τον έλεγχό σου
Σε χάνω!...

Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει.
Τι γίνεται μες στο κεφάλι αυτό
που σα μια βόμβα το κυκλοφορείς
και περιφέρεσαι
Τι βλέπεις…Τι ακούς… Με ποιους συνδιαλέγεσαι…
Με ποιους παλεύεις κι ερωτεύεσαι…
Τι μυστηριακούς σπασμούς βιώνεις στο κορμί…

Θέλω να φύγω!
Να φύγω τρέχοντας!
Να μη σε βλέπω,
έτσι να δίνεσαι αλλού και να μην ξέρω…
Δεν την αντέχω αυτήν την άγνοια!
Την τόσο εκκωφαντική σιωπή σου!
Πού πας;
Πού βλέπουνε τα μάτια σου;
Μέσα εδώ, δεν εστιάζουν πουθενά.
Τι ρεύμα σε διαπερνά και τόση ένταση σου φέρνει…

Να φύγω!
Και φεύγω…

Και όσο λείπω,
μία καινούρια ανησυχία με κατατρώει∙
Έτσι, μονάχη σου που τριγυρνάς,
μην κάτι σε τρομάξει
και βίαια το ταξίδι σου κοπεί…
Γυρνώ αλαφιασμένος.
Σε συναντώ στο πάτωμα,
σε στάση εμβρυική…
Άλλη μια μάχη τέλειωσε
κι η εξάντληση σε έχει καταβάλει.
…Δεν ήτανε για μένα!
Και ζηλεύω!


7 σχόλια:

sofi-k είπε...

Πολύ όμορφο!
Δικό σου είναι;

Πόσο θόρυβο μπορεί να κάνει μια σιωπή...
Πόσο εκκωφαντική μπορεί να γίνει...

Leigh-Cheri είπε...

Πολύ! Πάρα πολύ!
Νομίζω πως πολλές φορές, ακριβώς αυτός ο θόρυβος που έχουμε μέσα μας είναι που μας κλείνει το στόμα.
Και τότε η ένταση γίνεται ακόμα πιο μεγάλη.

Θενξ, sofi-k.

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

μου αρέσει η ατμόσφαιρα...
μου αρέσει κάθε τι ήσυχο που υποθάλπει μέσα του έναν φρικώδη πόλεμο...

Ανώνυμος είπε...

Fenia mou, ti na sou po, polu oraio!!!
I proti strofi einai san na vlepo mia xorografia. ta rimata pou xrisimopoiis dimiourgoun polles eikones kai emperiexoun dunamikes sxeseon kai xorou.

xano kapos auto to sinesthima ligo parakato alla einai logo tis metaforas tou endiaferontos sto ti simvenei mesa, sto esoteriko tou atomou "subject".
den ksero an tha mporouses i an tha se endiefere na vreis ena tropo na to kratiseis i na to spaseis entelos kai na figeis entelos apo ton proto geniko xoro, to geniko plano sto intimate - nomizo einai i aggliki leksi -.
nomizo oti auto pou prospatho na sou po einai kati san auto pou les me ton stixo "ti mistikous spasmous vioneis sto kormi" auti i antithesi pou dimiourgeis se xoro, diarkeia, ena atomo etc einai polu dunati

ksana epistrefeis sto arxiko perivalon sti sinexeia to opoio endinamonei tin aisthisi tis palis, kai ti domi sou.

to mono pou tha ithela nomizo einai na apotelei to "alli mia maxi ...."os to telos ksexoristi strofi.

polu oraios einai kai o ruthmos sou

oi megales kai oi mikres strofes kanoun auto to taksidi pio endiaferon, kai pragmatika fernoun sto mialo paromies katastaseis kai to ruthmo poa kula i skepsi mas se tetoies stigmes.

polu oraio

grapse mou ti pisteueis gia auta pou sou leo

filia polla

sunexise na grafeis

NYdancer

Leigh-Cheri είπε...

Πω πω!
Καλέ, τι να πω εγώ μετά από τέτοια ανάλυση! Εσύ ασχολήθηκες περισσότερο από μένα με το "πόνημά" μου. Ομολογώ, με τιμά και με συγκινεί αυτό.
Θα θελα πολύ να απαντήσω σ` όσα μου γράφεις, αλλά, ειλικρινά, εγώ δεν είχα σκεφτεί τίποτα απ` όλ` αυτά όταν έγραφα. Όλα τα κάνω αυθόρμητα. Ακόμα και το διαχωρισμό των στροφών. Άσε που μάλλον εξωτερικεύω, απλά, συναισθήματα κι εικόνες που έχω μέσα μου και μάλλον δεν ασχολούμαι καθόλου με τη δομή. Ίσως όμως να πρέπει ν` αρχίσω να σκέφτομαι, έστω και μετά το αποτέλεσμα. Σίγουρα πάντως, πρέπει να σκεφτώ αυτά που μου γράφεις εσύ.

Αλλά, μην καθυστερείς άλλο καλλιτέχνη μου! Έλα να τα αναλύσουμε όλα από κοντά.
Σε περιμένω...

ΥΓ: Πλάκα έχει να διαβάζεις ολόκληρη τέτοια ανάλυση σε γκρινγκλις;-)

Φιλιά κι από μένα
χχχ

o agnwstos "gnwstos" είπε...

Αυτές οι μάχες ίσως είναι οι πιο ουσιαστικές. Τόση ένταση, τόσος ηλεκτρισμός...Κι ας μην είναι για μας, κι ας ζηλεύουμε που δίνονται γι’ άλλους. Αυτές τις μάχες τις ζούμε από δίπλα, μέσα απ’ την άγνοιά μας, μ’ ένα διαρκές μυστήριο, κι αυτό ίσως να μας τραβάει εκεί, εκεί κοντά για να το δούμε. Μέσα απ’ τη σιωπή, μέσ’ από άλλα μάτια. Μέσα από σώματα που δεν είναι για μας, που δεν τα ελέγχουμε. Αυτή η απόκοσμη αίσθηση όμως είναι δική μας, αυτήν την άλλη μυρωδιά εμείς τη νοιώθουμε. Κι αυτό το έργο που το ζούμε παράλληλα, είναι γοητευτικό και ταξιδιάρικο. Παρά τις απορίες, τις τάσεις φυγής, και κάθε τι μικρό που μας υποβάλλει η σάρκινη πλευρά μας.


Τι κι αν δεν ήταν για σένα; Ξαναγύρισες, δεν ξαναγύρισες; Για να τη συναντήσεις έστω και στο τέλος, στο πάτωμα, ασάλευτη από την κούραση. Μια άλλη φορά θα είναι για σένα! …Η κάποια άλλη ψυχή θα παρακολουθεί από δίπλα τη δική σου μάχη, και θα ζηλεύει που δεν είναι γι αυτή…

leigh-cheri είπε...

Λοιπόν, εγώ τώρα χαίρομαι που συνειδητοποιώ πώς το ίδιο πράγμα μπορεί να γίνει αντιληπτό με τελείως διαφορετικό τρόπο απ` τον καθένα. Πώς, ανάλογα ίσως με τις δικές του ανάγκες, επιθυμίες ή βιώματα, ταυτίζεται με τον έναν ή τον άλλον χαρακτήρα. Και ποσα διαφορετικά πράγματα μπορεί να βρει να πει κάποιος.
Αυτή είναι η μαγεία, τελικά.

"Γνωστέ μου άγνωστε", το δικό σου σχόλιο ήρθε για να καλύψει το θέμα απ` όλες τις πλευρές. Ευχαριστώ.