Πέμπτη, Φεβρουαρίου 08, 2007

Διαστάσεις

Πέρασα από το νερό στο χώμα σ` ένα απόκρημνο και σιωπηλό νησί…
Δρόμοι στενοί, στο πλάι γκρεμοί…
Ολόκληρες διαδρομές, σπειροειδείς
κι εγώ ισορροπιστής με ρόδες σε μια πορεία τρόμου…

Όταν όμως το πάτησα,
όταν το ίδιο χώμα αυτό τ` άγγιξα με τα πόδια,
ο φόβος κάτω από τα πέλματά μου, σκόνη!
Αδρεναλίνη, ναι. Μα ήτανε πρόκληση. Ένα παιχνίδι μυστηρίου.

Ήξερα ότι το νησί ήτανε γεμάτο
Αφουγκραζόμουν τις ανάσες των ανθρώπων,
άνοιγα μάτια διάπλατα για να τους δω∙
και πουθενά!
Άφαντοι αυτοί μα εγώ ασφαλής, πλημμυρισμένη απ` το σφυγμό τους.
Ακόμη κι οι γκρεμοί,
για να γκρεμίζουν το κακό κι εμένα να με προστατεύουν…
…Ανέμελη γυρνούσα εδώ κι εκεί
κι ανέβαινα ως την κορυφή
να δω τα πάντα στην πραγματική τους διάσταση:

ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΑ…ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΑ…
Τόσο μικρά όσο στ` αλήθεια είναι!

Σπίτια, αυτοκίνητα, ο κόσμος όλος, ένα τίποτα!
Μόνο οξυγόνο!... Μόνο γιασεμί!...
…Κι αυτός ο αέρας…
Περίεργος. Καυτός και δυνατός.
Ξάφνου σηκώνεται, τα παίρνει όλα παραμάζωμα.
Γκρέμισε τις καρέκλες στην πλατεία,
έχει τρελάνει τις μπουγάδες στα σκοινιά,
χορεύει τη σημαία στο δημαρχείο,
σηκώνει τις φουστίτσες, μπερδεύει τα μαλλιά.
Μπλέκει τα βήματα κι όλοι παραπατούν σα μεθυσμένοι.
Από το Κάστρο, εδώ ψηλά, αν λίγο αφαιρεθώ,
μπορεί κι εμένα να γκρεμίσει…

Μα κοίτα που με κάνει και γελάω!
Χωρίς να θέλω εγώ.
Απλά, γελώ.
Στριφογυρίζω γύρω από τον εαυτό μου
σ` ένα τρελό, χαζοχαρούμενο μεθύσι.
Απλώνω χέρια, τον αφήνω να μου ρίχνεται…
Και συνεχίζω να γελώ…
- πώς να τον αγκαλιάσεις τον αέρα; -

Ζωηρό παιδί, χαρούμενο, που ‘χει ανάψει απ` το παιχνίδι
και μες στην υπερέντασή του, μες στην έξαψη,
κάνει τα πάντα για να το προσέξουν.

Όλους τους τρέλανε! Όλους!
Τους έχει κάνει να μιλούν μόνο γι` αυτόν.

Τον καλοδέχονται.
Κι ας δίχασε ακόμη και τους ντόπιους.
Κάποιοι λένε «μελτέμι». Άλλοι «βοριάς»…
Οι συζητήσεις δίνουνε και παίρνουν…

Λόγια του αέρα…
Μα τι ευτυχία αν πάντα οι άνθρωποι
«αερολογούσαν» έτσι!

7 σχόλια:

o agnwstos "gnwstos" είπε...

είναι τόσο ... αέρινο, τόσο φευγάτο (με την καλή έννοια) και αποπνέει τόσο πολύ την αίσθηση της ελευθερίας, που δεν θέλω να το "βαρύνω" με κάποιο είδος σχολίου. θα αρκεστώ μόνο στο να πω ότι κατάφερες (για άλλη μια φορά) να με μεταφέρεις στο μαγικό σκηνικό σου. Και με πήγες κάπου που θα ήθελα πολύ. Και μ' έκανες να νοιώσω έτσι όπως θα ήθελα. Πολύ.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Αέρας καυτός που δέρνει την ανάσα του μυαλού μας αλλά δροσίζει την αισθητική μας και το συναισθηματισμό μας.

Tertuliano Máximo Afonso είπε...

Μέσα σε λίγες λέξεις κατάφερες να συμπικνώσεις με τον τόσο ωραίο και απλό τρόπο εικόνες και συναισθήματα.

Αχ, με έστειλες ξανά εκεί πίσω να αερολώ...

danai είπε...

Εσύ που τα λες τόσο όμορφα, πεζ και για τα παιχνίδΓια του νερού με τον αέρα.
Το χρώμα της θάλασσας που αγριεύει, τη γεύση του αφρού της που σκορπίζεται και την αντάρα της ψυχής που ξεσηκώνει.

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

πολύ θεατρικό, έτσι ακριβώς όπως μου αρέσει ;-)

mouxlaloulouda είπε...

Λεπτομερειακά περιγραφικό, τρυφερά ατμοσφαιρικό, διακριτικά μελαγχολικό. Εναλλακτικά πανέμορφο. Κάτι που επαναλαμβάνεται παύει να θεωρείται τυχαίο.

Μπορεί να απέτυχες στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ συνεχίζεις όμως να σκοράρεις απανωτές ποιητικές δημοσιεύσεις με απόλυτη επιτυχία.

Leigh-Cheri είπε...

Σας ευχαριστώ όλους! ΟΛΟΥΣ!

mouxla, μου φαίνεται ότι ακόμη και αδιάβαστη, τη βάση πάλι την περνάω.
Βλέπεις βρε ο ΑΣΕΠ! Ρίχνει και τη βάση να δώσει πιο πολλές "Ξεφτιλεπιτυχίες" χωρίς αντίκρυΖμα. Κι εγώ η κακούργα να τον κατηγορώ!
(Κι είπα να μην ξαναμιλήσω γι` αυτόν)