Τρίτη, Φεβρουαρίου 20, 2007

...2...

Πόσοι άνθρωποι χωρούν στο ίδιο κουστούμι;

Ένα σύντομο ταξίδι στην Αθήνα, φουλ δραστηριοτήτων. Μία απ` αυτές και το "2"του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Πολύ χαίρομαι που καταφέραμε να το δούμε.

Σαν κοινωνικό σχόλιο, απόλυτα σωστό.
Ο σύγχρονος Έλληνας (και όχι μόνο) σε όλο του το μεγαλείο!
Ακέφαλος, τηλεορασοκέφαλος, ελεγχόμενος, κατευθυνόμενος, χαμένος.
Χάπια, φάρμακα, βοηθήματα, καφές, τσιγάρα, κουτιά, μπουκάλια, κατανάλωση. Ποδόσφαιρο, εκτόνωση στα γήπεδα, αυνανισμός και μόνο αυνανισμός. Πουθενά ο Έρωτας, πουθενά ο σύντροφος, πουθενά μια υγιής σχέση. Απόλυτη αποξένωση, ελεύθερος χρόνος μηδέν, συναναστροφές μηδέν. Μόνο τρέξιμο, τρέξιμο, τρέξιμο. Το ίδιο κουστούμι για όλους, το ίδιο παντελόνι για όλους, να χωρέσουν όλοι στα ίδια ντε και καλά.
Στο ΜΗ χρόνο, καθώς τρέχεις, ερωτεύεσαι πλαστικοποιημένες γυναίκες, Bibibo και Barbie, που σε κατακλύζουν για λίγο αυνανισμό ακόμη, για λίγες ονειρώξεις.
Λίγη εκτόνωση ακόμη στα σκυλάδικα, όπου γλεντάς τραγουδώντας την απουσία του έρωτα, την απουσία sex που σε «διαστρέφει».
Και βέβαια, τα γυμναστήρια, όπου ιδρώνεις κυνηγώντας το γραμμωμένο πρότυπο του sexy άντρα, το οποίο και πάλι δεν θα σε βγάλει απ` το ερωτικό σου αδιέξοδο.
Τα ΜΜΕ κυρίαρχα! Σε κυνηγούν παντού, έχουν αντικαταστήσει το μυαλό σου, πέφτεις μια στιγμή να κοιμηθείς και γίνονται εφιάλτης σου και σε ξυπνούν.
Και συνεχίζεις να τρέχεις!...Όλο τρέχεις!...ΜΟΝΟ τρέχεις!... Και το τραγικότερο; Δεν πας πουθενά! Τρέχεις ασταμάτητα κι όλο μένεις στα ίδια! Αδύνατον να ξεφύγεις. Αδύνατον ακόμη και να είσαι ΕΣΥ! Άλλα χέρια, άλλο σώμα, άλλα πόδια. Στο κρεβάτι του Προκρούστη. Σε κόβουν και σε ράβουν όπως θέλουνε, σε εξαντλούν, σ` εξαφανίζουν.
Τραγική μορφή ο Superman. Ήδη παράλυτος, σε λίγο νεκρός. Κανείς δεν θα σε σώσει…

Αυτά -κι άλλα πολλά κι ακόμη περισσότερα που ξέρω πως θα μου ‘ρχονται για καιρό, καθώς θα δουλεύουνε μες στο μυαλό μου- όσον αφορά στο «φιλολογικό» μέρος της παράστασης. Στα νοήματά του, στα μηνύματα, έτσι όπως τα κατάλαβα εγώ, τουλάχιστον.
Όμως εδώ μιλάμε για χοροθέατρο. Μια μορφή τέχνης, απ` όπου ουσιαστικά τα λόγια απουσιάζουν κι όλα πρέπει να δοθούν μες` απ` την κίνηση, με το σώμα, με την εικόνα, με τη μουσική. ΚΑΙ σ` αυτόν τον τομέα, ο Παπαϊωάννου και οι χορευτές του έγραψαν άριστα!
Πολύ φαντασμαγορικό (με την καλύτερη έννοια που μπορεί να του δοθεί) πολλά εφέ, όχι τεχνολογικά, αλλά βασισμένα απ` τη μια στα σώματα των χορευτών, στην πλαστικότητά τους, στα σχήματα που μπορούν να πάρουν κι από την άλλη, στην οπτική αντίληψη των θεατών. Στο πώς φαίνεται όλο αυτό στα μάτια τους.
Πάρα πολύ δουλεμένο, πάρα πολύ μελετημένο, αξιοποίησε νομίζω άριστα τόσο τις δυνατότητες των χορευτών και των σωμάτων τους, τη μουσική, το φωτισμό, το απόλυτα λιτό σκηνικό, όσο και το πώς όλ` αυτά γίνονται αντιληπτά απ` τις αισθήσεις των θεατών κι από την τοποθέτησή τους στον χώρο. Δημιούργησε κατά κάποιον τρόπο, ένα οπτικό παιχνίδι ανάμεσα σε χορευτές και θεατές, πολύ εντυπωσιακό και γοητευτικό. Πέρα από την χορογραφία και την αισθητική του πάνω στο χορό, ανέδειξε και την φαντασία και την εφευρετικότητά του.

23 χορευτές, και συμμέτοχοι-συνένοχοι, σ` αυτήν την παράσταση-καταγγελία και προειδοποίηση, με καθήλωσαν και με μάγεψαν. Χαίρομαι που τόσο καιρό μετά την πρεμιέρα του έργου, το ΠΑΛΛΑΣ εξακολουθεί να είναι κατάμεστο. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό όσα αντιλήφθηκα είναι σωστά ούτε και πόσα μου έχουν διαφύγει, ούτε και ειδήμονας είμαι του χορού, αλλά την παράσταση την θεωρώ εξαιρετική και σημαντική. Είναι από τα πιο δύσκολα μα και πιο όμορφα πράγματα που έχω παρακολουθήσει. Nιώθω λίγο καλύτερη μετά απ` αυτό. Κι αυτό νομίζω είναι που έχει σημασία.
Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που δούλεψαν γι` αυτό!

ΥΓ: Να που πρέπει να ξανακάνω πάσες: Σε mpizelw, Tertul και Dimi. Συμπληρώστε με, διορθώστε με ή οτιδήποτε άλλο…Ξέρετε εσείς.

ΥΓ2: Tertul, thanks για το δώρο...

4 σχόλια:

Tertuliano Máximo Afonso είπε...

Συμφωνώ με τα όσα γράφεις για αυτά που η παράσταση περνά στο θεατή όπως και για τα εύστοχα σχόλια που κάνει για τη σημερινή πραγματικότητα.
Μάλιστα είναι ακόμη άλλα τόσα και παραπάνω που ο Παπαϊωάννου καταφέρνει να χωρέσει στο "2" που είναι αδύνατον όχι να μπορέσεις να τα συνοψίσεις σε ένα κείμενο αλλά και να καταφέρεις να τα αντιληφθείς βλέποντας μια φορά την παράσταση.
Είναι τόσο πλούσια, πυκνή και σύνθετη η δομή της, όπως και τα οπτικά ερεθίσματα που δέχεσαι, που καανονικά θα έπρεπε να μπορούσες να είχες την δυνατότητα να μελετήσεις κάθε σημείο της παράστασης ξεχωριστά. Υπήρχαν στιγμές που δεν ήξερες τι να πρωτοκοιτάξεις και που να εστιάσεις το βλέμμα σου σε αυτά που συμβαίναν ταυτόχρονα -σε αρκετές στιγμές της παράστασης- πάνω στην σκηνή.

Και όλες αυτές οι πυκνές συνθέσεις χορογραφίας και οι πολλαπλές εστίες δράσεων να είναι δοσμένες με την χαρακτηριστική λιτή και αφαιρετική αλλά κυρίως ευφάνταστη κινησιολογία του Δ.Παπαϊωάννου με τις ξεκάθαρες γραμμές στις συνθέσεις του και τις διαυγείς φόρμες. Το ίδιο απέριττα επίσης είναι και τα σκηνικά και φώτα της παράστασης.
Ίσως να υπήρχαν στιγμές που το έργο έκανε μια μικρή "κοιλιά" και μάλλον κάποια σημεία θα έπρεπε να διαρκούν κάπως λιγότερο, αλλά ακόμη και έτσι να είναι αυτό μοιάζει σαν ψύλλους στα άχυρα μπροστά σε όλα τα υπόλοιπα!

Έχω δει ως τώρα αρκετά χοροθέατρα, ελληνικά και ξένα (όσο μπορώ βέβαια δεδομένου ότι ζω στη Θεσσαλονίκη), η δουλειά του Παπαϊωάννου όμως είναι το κάτι ξεχωριστό.
Τολμώ να πω -και αυτό ας ακουστεί σε μερικούς μεγαλοστομία- ότι είναι ευτυχία που ζουν τέτοιοι μεγάλοι καλλιτέχνες και των οποίων το έργο έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε και να θαυμάζουμε. (Δεν χρειάζεται να πεθάνουν για λέμε για αυτούς...)

Και αυτό το λέω έτσι έντονα για έναν ακόμη λόγο γιατί με μεγάλη μου λύπη -ψάχνοντας στο ίντερνετ για την παράσταση- διαπιστώνω την μιζέρια των ανθρώπων (δεν θα πω Ελλήνων, αποφεύγω τις σχηματοποιήσεις) που προσπαθούν να θάψουν οτιδήποτε έχει άποψη και ξεπερνά αισθητά το μέτριο. Δεν είναι οι αντίθετες απόψεις, αγαπώ τις αντίθετες απόψεις το έχω επανειλημμενα πει αυτό, αλλά αυτό όμως το συγκεκριμένο βρωμάει από χιλιόμετρα μακριά απίστευτη μιζέρια...

Πολύ ωραίο το ταξίδι στην Αθήνα και χαίρομαι πολύ που -εκτός των άλλων- είδαμε και το "2"!

ο δείμος του πολίτη είπε...

Συμφωνώ απολύτως. Ιδιαίτερα θα συμφωνήσω με την προκρούστεια κλίνη που μας δένουν τα ΜΜΕ, αν και μπορούμε (αλλά μπορούν οι πολλοί;) να δραπετεύσουν από αυτήν.

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

πάρα πολύ δυνατά τα σχόλιά σου, πάρα πολύ φορτισμένη και αληθινή περιγραφή!
χαίρομαι που διάβασα το κείμενό σου

o agnwstos "gnwstos" είπε...

Έστω και αργά, θα θελα να πω δυο λόγια για την παράσταση. Και δε γράφω μόνο γιατί μου δόθηκε πάσα, αλλά γιατί μου άρεσε πραγματικά. "Ένα" και μοναδικό το "Δύο". Δεν είμαι φαν αυτού του είδους των παραστάσεων, δεν έχω καν τέτοιες εμπειρίες για να συγκρίνω, αλλά θεωρώ εαυτόν τυχερό που μου δόθηκε η ευκαιρία να το παρακολουθήσω.
Μετά βέβαια τα σχόλια της Φένιας & του Tertul δεν έχω να πω και τίποτ' άλλο. Τα είπαν όλα. Το Δύο ήταν άψογο και από αισθητικής αλλά και από άποψης νοημάτων και μηνυμάτων. Όσο για το χορευτικό μέρος της παράστασης, εμένα μου φάνηκε πολύ καλό και δύσκολο. Αλλά η γνώμη κάποιων πιο ειδικών ίσως μετράει περισσότερο.
Πολύ εύστοχη και η μουσική που επιλέχτηκε για να συνοδεύσει τα δρώμενα.