Waking Up...

Το πιο απογοητευτικό είναι το πρωινό ξύπνημα.
Δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν και,
ενώ ούτε βαθιά κοιμάμαι ούτε κι ώρες πολλές,
κάθε βράδυ ξεχνιέμαι…
Και κάθε πρωί – ακριβές αντίγραφο του προηγούμενου –
ανοίγω τα μάτια και μου τα τραυματίζει ένας άγνωστος, ξένος, ανεπιθύμητος τόπος.
Πρώτη αντίδραση, ξάφνιασμα.
Δεύτερη, επαναφορά της μνήμης.
Τρίτη, απογοήτευση.
Τέταρτη, υπομονή…βαριά ανάσα.
Πέμπτη, τα μάτια μου γεμίζουνε ξανά, σιγά σιγά, απ’ το δικό μου το τοπίο.
Μπλε, υγρό κι ηλιόλουστο…
Λίγο μακρινό
Αλλά ο προορισμός.