Βασικά, για άλλα πήγαινα, αλλά επειδή μου άρεσε,
αν και χωρίς πάσα,
θα κλέψω ας πούμε τη μπάλα απ' τον zaphod,
για να βάλω κι εγώ ένα "Αντισταθείτε".
(Συμβολικό περισσότερο μάλλον)
Ελπίζω ότι είναι κατανοητό και γι' άλλους εκτός από μένα. :-)
Ξαπλωμένη ανάσκελα στην άσφαλτο
στο κέντρο της πόλης
μια νύχτα που θ` αργεί το φεγγάρι.
Με τα χέρια κάτω απ` το κεφάλι
θα κοιτώ τον ουρανό ήρεμη κι ατάραχη
σαν ξαπλωμένη σε λιβάδι.
Θα κοιτώ χωρίς να βιάζομαι.
Θα περιμένω όταν εκείνο θα θελήσει να φανεί.
Κι οι οδηγοί που θα με συναντούν μπροστά στις ρόδες τους
θα σταματούν και θα ξαπλώνουνε, ατάραχοι κι αυτοί, τριγύρω.
Κι όταν όλων τα μάτια στραφούν στον ουρανό,
αντί για το γνωστό φεγγάρι,
θ` ανοίξει τριαντάφυλλο.
Και θα μας ρίξει φως κι αστέρια…
Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2008
Πέμπτη, Ιανουαρίου 24, 2008
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ-ΓΙΑΣΜΙΝΑ ΧΑΝΤΡΑ
Δεν μου άρεσε…
Από το οπισθόφυλλο:
“…Ο Αμίν Ζααφαρί είναι Παλαιστίνιος αλλά εδώ και πολλά χρόνια ζει στο Ισραήλ. Έχει πάρει την ισραηλινή υπηκοότητα και έχει χτίσει την καριέρα του ως φημισμένος χειρουργός. Είναι παντρεμένος με την Σιχέμ που κατάγεται επίσης από την Παλαιστίνη. Η ζωή τους κυλά άνετα, όμορφα, ανώδυνα…Μέχρι την ημέρα που γίνεται μία ακόμη τρομοκρατική επίθεση: ένας καμικάζι, ζωσμένος με εκρηκτικά, ανατινάζεται σ’ ένα εστιατόριο, σκοτώνοντας μεταξύ άλλων και πολλά παιδιά. Ο Αμίν θα μάθει σύντομα πως αυτός ο καμικάζι δεν είναι άλλος από την Σιχέμ…”
…Πράγμα που τον εκπλήσσει αφάνταστα, αφού αυτός νόμιζε ότι με το ισραηλινό διαβατήριο στην τσέπη και την «πετυχημένη» του καριέρα, είναι κι η γυναίκα του απόλυτα ικανοποιημένη κι ευτυχισμένη κοντά του ντε και καλά κι οι δυο τους βέβαια εξασφαλισμένοι απ’ όλα.
…Ε και τέλος πάντων, ο Αμίν θέλει να μάθει πώς η Σιχέμ οδηγήθηκε σ’ αυτήν την πράξη κι αρχίζει να ψάχνει.
Δεν μου άρεσε καταρχήν λογοτεχνικά. Σαν γραφή. Μου φάνηκε επιτηδευμένο. Χρησιμοποιούσε ερωτήσεις , με τρόπο εξαιρετικά άγαρμπο, για να μπορέσει να πει με τη μορφή απάντησης, αυτό που θέλει. Ούτε η χρήση του πρώτου προσώπου μου άρεσε και μάλιστα σε χρόνο ενεστώτα. Δε νομίζω ότι εξυπηρετούσε κάτι στο συγκεκριμένο βιβλίο. Κι αν ο σκοπός ήταν η αίσθηση του φυσικού, θεωρώ ότι απέτυχε. Τέλος, αυτές οι τόσο πολλές μικρές προτάσεις, απανωτά η μια στην άλλη, προσωπικά μόνο με άγχωσαν και με κούρασαν.
Σίγουρα το θέμα του είναι τέτοιο που για μας ίσως είναι δύσκολο να το αισθανθούμε και πολύ περισσότερο να ταυτιστούμε με κάποιον «ήρωα», μια και είναι άσχετο με τις δικές μας εμπειρίες και τα βιώματά μας. Αυτό μπορεί να είναι και καλό και κακό. Από τη μία παρακολουθείς όσα θέλει να πει κάπως αποστασιοποιημένα, χωρίς να πέφτεις σε συναισθηματικές παγίδες. Από λογοτεχνική άποψη όμως, αδυνατεί να σε συνεπάρει. Αλλά εδώ είναι που φαίνεται και η τέχνη ή μη του λογοτέχνη, δεν είν’ έτσι; Αν ξέρει να το κάνει, θα καταφέρει να σε συνεπάρει και να σε μεταφέρει κάπου, ακόμη κι αν εσύ δεν έχεις πάει ποτέ.
Ως λογοτεχνικό επομένως δεν μου άρεσε. Τι μένει λοιπόν; Ένα πιθανό ιδεολογικό περιεχόμενο. Και το θέμα του νομίζω ότι προσφέρεται για αυτό, και με το παραπάνω. Εκεί ήταν που μ’ εξόργισε τελείως! Ούτε καν προσπαθεί κάτι τέτοιο. Ενώ ο Αμίν συγκλονίζεται, εκπλήσσεται κι αρχίζει να ψάχνει πώς η γυναίκα του έφτασε να γίνει καμικάζι, δεν στέκεται καθόλου στις πραγματικές αιτίες που οδηγούν σε τέτοια «φαινόμενα», ποιοι τα δημιουργούν, ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω από θρησκευτικούς φανατισμούς, τρομοκρατικές ενέργειες, κλπ. Όχι. Μόνο ως προς τον εαυτούλη του τον ενδιαφέρει. Πώς η Σιχέμ το έκανε αυτό Σ’ ΑΥΤΟΝ! Τις πραγματικές αιτίες και το ίδιο το θέμα τα προσπερνάει τεχνηέντως, και «φιλοσοφεί» γενικώς και αορίστως για το αν αξίζει να θυσιαστεί κανείς για να σωθούνε άλλοι. Το απλουστεύω ίσως λιγάκι αλλά στην ουσία αυτό κάνει. Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου γενικά και καθόλου αόριστα. Είναι πολύ συγκεκριμένα και υπάρχουν υπεύθυνοι …και «ανεύθυνοι». Αν θες να γράψεις ένα πολιτικό βιβλίο πες τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Διαφορετικά μην θίγεις τόσο σοβαρά ζητήματα με σκοπό ν’ αποπροσανατολίσεις απ’ την πραγματικότητα.
Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένη. Ο ήρωας του βιβλίου, παρών από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία, είναι από τους ανθρώπους που αν τον γνώριζα θα τον έφτυνα πατόκορφα! Δεν τον χώνεψα καθόλου από την αρχή και ως το τέλος τον σιχάθηκα τελείως. Ένας άνθρωπος παθητικός, που εθελοτυφλούσε, που ζούσε στο χρυσό κλουβί του, έχοντας απαρνηθεί την ίδια τη φυλή του προκειμένου να είναι όλα για τον ίδιο καλά και εύκολα. (Εδώ μου θύμισε λίγο και το «Ανθρώπινο Στίγμα» του Φίλιπ Ροθ). Πετυχημένος χειρουργός, εντελώς «ψωνισμένος» με την καριέρα του, τη χρησιμοποιούσε ως άλλοθι (για να καθησυχάζει τις τύψεις του ;) ότι σώζει ζωές και προσφέρει και άρα του αξίζουνε τα πάντα. Ούτε καν ως ιδιότητα δεν σκέφτεται το επάγγελμά του αλλά ως «φύση»:
«Μου ζητά ν’ αποδεχτώ την ενέργεια της γυναίκας μου, δηλαδή αυτό ακριβώς που η φύση μου ως γιατρού, μου απαγορεύει…»
Και παράλληλα δεν ήταν σε θέση να καταλάβει ότι η γυναίκα δίπλα του, κάθε άλλο παρά ευτυχισμένη και ΕΛΕΥΘΕΡΗ ένιωθε.
Πόση αλαζονεία δηλαδή, πόση ματαιοδοξία! Το ταυτόσημο του συμβιβασμού. Μπερδεύει συνεχώς τον εγωισμό με την αξιοπρέπεια. Μια αηδία!
Σε κάποια σημεία ωστόσο, πίστεψα ότι μπορεί και να το γυρίσει. Όταν κάποιοι του την λένε:
«…Βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Υπάρχουν εκείνοι που έχουνε πάρει τα όπλα κι εκείνοι που χασομεράνε. Και υπάρχουνε και κάποιοι ακόμα, που επωφελούνται στο όνομα του μεγάλου Ιδανικού. Έτσι είναι η ζωή…»
ή:
“…Όλα αυτά τα παιδιά που είδες, άλλα πετώντας πέτρες με τις σφεντόνες κι άλλα εκτοξεύοντας ρουκέτες, απεχθάνονται τον πόλεμο όσο δεν φαντάζεσαι. Επειδή κάθε μέρα ένα απ’ αυτά πεθαίνει στο άνθος της ηλικίας του από μια βολή του εχθρού. Κι αυτά θα ήθελαν ν’ αποκτήσουν κάποτε αξιοσέβαστη κοινωνική θέση, να γίνουν χειρουργοί, αστέρια του τραγουδιού, ηθοποιοί του κινηματογράφου, να κυκλοφορούν με ωραία αυτοκίνητα και να την περνάνε ζάχαρη κάθε βράδυ. Το πρόβλημα είναι πως τους αφαιρούν το δικαίωμα σ’ αυτό το όνειρο, γιατρέ. Προσπαθούν να τα περιορίσουν σ’ ένα γκέτο μέχρις ότου ενσωματωθούν εκεί ολοκληρωτικά. Και γι’ αυτό προτιμούν να πεθάνουν…”
Σκεφτόμουνα κι εγώ πως ίσως αυτός ο Αμίν ως το τέλος αρχίσει να προβληματίζεται. Γελάστηκα βεβαίως! Αυτός έμεινε ακέραιος στη βλακεία του μέχρι το τέλος! Πέθαινε κι έβλεπε σε όραμα τον πατέρα του να του λέει:
«…ονειρέψου πως είσαι όμορφος, ευτυχισμένος, αθάνατος…»
Ο εκλεκτός, δηλαδή. Έτσι ένιωθε, ακόμα και την ύστατη στιγμή. Ένα ματαιόδοξο γουρούνι.
Και το αποκορύφωμα. Τελευταία παράγραφος. Κλείσιμο αλά Κοέλιο.
Ο πατέρας του συνεχίζει να του μιλάει:
«…Μπορεί να σου πάρουνε τα πάντα. Τα υπάρχοντά σου, τα καλύτερά σου χρόνια, όλες σου τις χαρές κι όλες τις ανταμοιβές που αξίζεις, μέχρι και το τελευταίο σου πουκάμισο – αυτό όμως που δεν μπορεί κανείς να σου πάρει είναι τα όνειρά σου με τα οποία μπορείς να ξαναφτιάξεις τον κόσμο που σου στέρησαν.»
Κι όλ’ αυτά καθώς πέθαινε μετά από βομβιστική επίθεση που έγινε εκεί που σεργιανούσε! Αυτός αυτά σκεφτόταν. Αυτά κατάλαβε.
Γιατί δεν μας λέει καλύτερα ο συγγραφέας κατευθείαν: «Υποτάξου στο σύστημα. Κι άστο να σε…..Εσύ απλά ονειρέψου.»;
Τι εξυπηρετούνε τελικά αλήθεια αυτοί οι συγγραφείς-«διανοούμενοι»; Αναρωτιέμαι.
Δεν ξέρω. Για μένα, αυτός ο Αμίν πρεσβεύει ό,τι περισσότερο σιχαίνομαι. Ο απόλυτα συμβιβασμένος ανθρωπάκος, ο φιλήσυχος, ο νοικοκύρης ή, ακόμα χειρότερα, ο καριερίστας που –και καλά- προσφέρει με την επιστήμη του. Και γύρω του μπορεί να γίνεται χαμός, αλλά αυτός «δεν παίρνει θέση». «Κοιτάει τη ζωούλα του», «δεν είναι με κανέναν» και «δεν βλάπτει κανέναν»!!! Μα αυτοί ακριβώς είναι που βλάπτουν! Και αυτοί ακριβώς είναι που βοηθούν το σύστημα να κάνει ανενόχλητο τη δουλειά του. Κι ούτε προσφορά και αγωνιστική στάση βρίσκω το να σώζεις 10, 20, 100 ζωές όταν δίπλα σου ακριβώς σκοτώνονται λαοί ολόκληροι κι ένας απ’ αυτούς είναι κι ο δικός σου. Αν ήθελε να λέει πως είναι αγωνιστής και αγαπάει τη ζωή (γιατί αυτό διατείνεται πως κάνει) ας ήταν χειρουργός στα πεδία των μαχών. Όχι στη βίλα του με ισραηλινό διαβατήριο για να ‘ναι ήσυχος. Άλλωστε αποδείχτηκε πως ούτε και αυτό τον έσωσε. Εκεί θα του έβγαζα και το καπέλο.
Με συγχωρείτε ρε παιδιά, αλλά κι ο Τσε Γκεβάρα γιατρός ήταν. Και από ευκατάστατη οικογένεια, επίσης. Μα τα παράτησε όλα και έτρεχε όπου υπήρχε επανάσταση ή και κάποια φλόγα της ακόμα. Βλάκας ήταν;
Αυτά! Τα ‘πα και δεν ξεθύμανα!
Γι' αυτό, πάρτε και το κατάλληλο τραγουδάκι,
που μ' εκφράζει ΑΠΟΛΥΤΑ
και δώστε λίγη προσοχή στους στίχους.
ΑΥΤΟ για μένα είναι Ποίηση και Πολιτικός λόγος.
Για όσους πάντως ενδιαφέρονται να το διαβάσουν,
το βιβλίο «Τρομοκρατικό Χτύπημα» του Γιασμίνα Χάντρα
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη»
Από το οπισθόφυλλο:
“…Ο Αμίν Ζααφαρί είναι Παλαιστίνιος αλλά εδώ και πολλά χρόνια ζει στο Ισραήλ. Έχει πάρει την ισραηλινή υπηκοότητα και έχει χτίσει την καριέρα του ως φημισμένος χειρουργός. Είναι παντρεμένος με την Σιχέμ που κατάγεται επίσης από την Παλαιστίνη. Η ζωή τους κυλά άνετα, όμορφα, ανώδυνα…Μέχρι την ημέρα που γίνεται μία ακόμη τρομοκρατική επίθεση: ένας καμικάζι, ζωσμένος με εκρηκτικά, ανατινάζεται σ’ ένα εστιατόριο, σκοτώνοντας μεταξύ άλλων και πολλά παιδιά. Ο Αμίν θα μάθει σύντομα πως αυτός ο καμικάζι δεν είναι άλλος από την Σιχέμ…”
…Πράγμα που τον εκπλήσσει αφάνταστα, αφού αυτός νόμιζε ότι με το ισραηλινό διαβατήριο στην τσέπη και την «πετυχημένη» του καριέρα, είναι κι η γυναίκα του απόλυτα ικανοποιημένη κι ευτυχισμένη κοντά του ντε και καλά κι οι δυο τους βέβαια εξασφαλισμένοι απ’ όλα.
…Ε και τέλος πάντων, ο Αμίν θέλει να μάθει πώς η Σιχέμ οδηγήθηκε σ’ αυτήν την πράξη κι αρχίζει να ψάχνει.
Δεν μου άρεσε καταρχήν λογοτεχνικά. Σαν γραφή. Μου φάνηκε επιτηδευμένο. Χρησιμοποιούσε ερωτήσεις , με τρόπο εξαιρετικά άγαρμπο, για να μπορέσει να πει με τη μορφή απάντησης, αυτό που θέλει. Ούτε η χρήση του πρώτου προσώπου μου άρεσε και μάλιστα σε χρόνο ενεστώτα. Δε νομίζω ότι εξυπηρετούσε κάτι στο συγκεκριμένο βιβλίο. Κι αν ο σκοπός ήταν η αίσθηση του φυσικού, θεωρώ ότι απέτυχε. Τέλος, αυτές οι τόσο πολλές μικρές προτάσεις, απανωτά η μια στην άλλη, προσωπικά μόνο με άγχωσαν και με κούρασαν.
Σίγουρα το θέμα του είναι τέτοιο που για μας ίσως είναι δύσκολο να το αισθανθούμε και πολύ περισσότερο να ταυτιστούμε με κάποιον «ήρωα», μια και είναι άσχετο με τις δικές μας εμπειρίες και τα βιώματά μας. Αυτό μπορεί να είναι και καλό και κακό. Από τη μία παρακολουθείς όσα θέλει να πει κάπως αποστασιοποιημένα, χωρίς να πέφτεις σε συναισθηματικές παγίδες. Από λογοτεχνική άποψη όμως, αδυνατεί να σε συνεπάρει. Αλλά εδώ είναι που φαίνεται και η τέχνη ή μη του λογοτέχνη, δεν είν’ έτσι; Αν ξέρει να το κάνει, θα καταφέρει να σε συνεπάρει και να σε μεταφέρει κάπου, ακόμη κι αν εσύ δεν έχεις πάει ποτέ.
Ως λογοτεχνικό επομένως δεν μου άρεσε. Τι μένει λοιπόν; Ένα πιθανό ιδεολογικό περιεχόμενο. Και το θέμα του νομίζω ότι προσφέρεται για αυτό, και με το παραπάνω. Εκεί ήταν που μ’ εξόργισε τελείως! Ούτε καν προσπαθεί κάτι τέτοιο. Ενώ ο Αμίν συγκλονίζεται, εκπλήσσεται κι αρχίζει να ψάχνει πώς η γυναίκα του έφτασε να γίνει καμικάζι, δεν στέκεται καθόλου στις πραγματικές αιτίες που οδηγούν σε τέτοια «φαινόμενα», ποιοι τα δημιουργούν, ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω από θρησκευτικούς φανατισμούς, τρομοκρατικές ενέργειες, κλπ. Όχι. Μόνο ως προς τον εαυτούλη του τον ενδιαφέρει. Πώς η Σιχέμ το έκανε αυτό Σ’ ΑΥΤΟΝ! Τις πραγματικές αιτίες και το ίδιο το θέμα τα προσπερνάει τεχνηέντως, και «φιλοσοφεί» γενικώς και αορίστως για το αν αξίζει να θυσιαστεί κανείς για να σωθούνε άλλοι. Το απλουστεύω ίσως λιγάκι αλλά στην ουσία αυτό κάνει. Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου γενικά και καθόλου αόριστα. Είναι πολύ συγκεκριμένα και υπάρχουν υπεύθυνοι …και «ανεύθυνοι». Αν θες να γράψεις ένα πολιτικό βιβλίο πες τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Διαφορετικά μην θίγεις τόσο σοβαρά ζητήματα με σκοπό ν’ αποπροσανατολίσεις απ’ την πραγματικότητα.
Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένη. Ο ήρωας του βιβλίου, παρών από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία, είναι από τους ανθρώπους που αν τον γνώριζα θα τον έφτυνα πατόκορφα! Δεν τον χώνεψα καθόλου από την αρχή και ως το τέλος τον σιχάθηκα τελείως. Ένας άνθρωπος παθητικός, που εθελοτυφλούσε, που ζούσε στο χρυσό κλουβί του, έχοντας απαρνηθεί την ίδια τη φυλή του προκειμένου να είναι όλα για τον ίδιο καλά και εύκολα. (Εδώ μου θύμισε λίγο και το «Ανθρώπινο Στίγμα» του Φίλιπ Ροθ). Πετυχημένος χειρουργός, εντελώς «ψωνισμένος» με την καριέρα του, τη χρησιμοποιούσε ως άλλοθι (για να καθησυχάζει τις τύψεις του ;) ότι σώζει ζωές και προσφέρει και άρα του αξίζουνε τα πάντα. Ούτε καν ως ιδιότητα δεν σκέφτεται το επάγγελμά του αλλά ως «φύση»:
«Μου ζητά ν’ αποδεχτώ την ενέργεια της γυναίκας μου, δηλαδή αυτό ακριβώς που η φύση μου ως γιατρού, μου απαγορεύει…»
Και παράλληλα δεν ήταν σε θέση να καταλάβει ότι η γυναίκα δίπλα του, κάθε άλλο παρά ευτυχισμένη και ΕΛΕΥΘΕΡΗ ένιωθε.
Πόση αλαζονεία δηλαδή, πόση ματαιοδοξία! Το ταυτόσημο του συμβιβασμού. Μπερδεύει συνεχώς τον εγωισμό με την αξιοπρέπεια. Μια αηδία!
Σε κάποια σημεία ωστόσο, πίστεψα ότι μπορεί και να το γυρίσει. Όταν κάποιοι του την λένε:
«…Βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Υπάρχουν εκείνοι που έχουνε πάρει τα όπλα κι εκείνοι που χασομεράνε. Και υπάρχουνε και κάποιοι ακόμα, που επωφελούνται στο όνομα του μεγάλου Ιδανικού. Έτσι είναι η ζωή…»
ή:
“…Όλα αυτά τα παιδιά που είδες, άλλα πετώντας πέτρες με τις σφεντόνες κι άλλα εκτοξεύοντας ρουκέτες, απεχθάνονται τον πόλεμο όσο δεν φαντάζεσαι. Επειδή κάθε μέρα ένα απ’ αυτά πεθαίνει στο άνθος της ηλικίας του από μια βολή του εχθρού. Κι αυτά θα ήθελαν ν’ αποκτήσουν κάποτε αξιοσέβαστη κοινωνική θέση, να γίνουν χειρουργοί, αστέρια του τραγουδιού, ηθοποιοί του κινηματογράφου, να κυκλοφορούν με ωραία αυτοκίνητα και να την περνάνε ζάχαρη κάθε βράδυ. Το πρόβλημα είναι πως τους αφαιρούν το δικαίωμα σ’ αυτό το όνειρο, γιατρέ. Προσπαθούν να τα περιορίσουν σ’ ένα γκέτο μέχρις ότου ενσωματωθούν εκεί ολοκληρωτικά. Και γι’ αυτό προτιμούν να πεθάνουν…”
Σκεφτόμουνα κι εγώ πως ίσως αυτός ο Αμίν ως το τέλος αρχίσει να προβληματίζεται. Γελάστηκα βεβαίως! Αυτός έμεινε ακέραιος στη βλακεία του μέχρι το τέλος! Πέθαινε κι έβλεπε σε όραμα τον πατέρα του να του λέει:
«…ονειρέψου πως είσαι όμορφος, ευτυχισμένος, αθάνατος…»
Ο εκλεκτός, δηλαδή. Έτσι ένιωθε, ακόμα και την ύστατη στιγμή. Ένα ματαιόδοξο γουρούνι.
Και το αποκορύφωμα. Τελευταία παράγραφος. Κλείσιμο αλά Κοέλιο.
Ο πατέρας του συνεχίζει να του μιλάει:
«…Μπορεί να σου πάρουνε τα πάντα. Τα υπάρχοντά σου, τα καλύτερά σου χρόνια, όλες σου τις χαρές κι όλες τις ανταμοιβές που αξίζεις, μέχρι και το τελευταίο σου πουκάμισο – αυτό όμως που δεν μπορεί κανείς να σου πάρει είναι τα όνειρά σου με τα οποία μπορείς να ξαναφτιάξεις τον κόσμο που σου στέρησαν.»
Κι όλ’ αυτά καθώς πέθαινε μετά από βομβιστική επίθεση που έγινε εκεί που σεργιανούσε! Αυτός αυτά σκεφτόταν. Αυτά κατάλαβε.
Γιατί δεν μας λέει καλύτερα ο συγγραφέας κατευθείαν: «Υποτάξου στο σύστημα. Κι άστο να σε…..Εσύ απλά ονειρέψου.»;
Τι εξυπηρετούνε τελικά αλήθεια αυτοί οι συγγραφείς-«διανοούμενοι»; Αναρωτιέμαι.
Δεν ξέρω. Για μένα, αυτός ο Αμίν πρεσβεύει ό,τι περισσότερο σιχαίνομαι. Ο απόλυτα συμβιβασμένος ανθρωπάκος, ο φιλήσυχος, ο νοικοκύρης ή, ακόμα χειρότερα, ο καριερίστας που –και καλά- προσφέρει με την επιστήμη του. Και γύρω του μπορεί να γίνεται χαμός, αλλά αυτός «δεν παίρνει θέση». «Κοιτάει τη ζωούλα του», «δεν είναι με κανέναν» και «δεν βλάπτει κανέναν»!!! Μα αυτοί ακριβώς είναι που βλάπτουν! Και αυτοί ακριβώς είναι που βοηθούν το σύστημα να κάνει ανενόχλητο τη δουλειά του. Κι ούτε προσφορά και αγωνιστική στάση βρίσκω το να σώζεις 10, 20, 100 ζωές όταν δίπλα σου ακριβώς σκοτώνονται λαοί ολόκληροι κι ένας απ’ αυτούς είναι κι ο δικός σου. Αν ήθελε να λέει πως είναι αγωνιστής και αγαπάει τη ζωή (γιατί αυτό διατείνεται πως κάνει) ας ήταν χειρουργός στα πεδία των μαχών. Όχι στη βίλα του με ισραηλινό διαβατήριο για να ‘ναι ήσυχος. Άλλωστε αποδείχτηκε πως ούτε και αυτό τον έσωσε. Εκεί θα του έβγαζα και το καπέλο.
Με συγχωρείτε ρε παιδιά, αλλά κι ο Τσε Γκεβάρα γιατρός ήταν. Και από ευκατάστατη οικογένεια, επίσης. Μα τα παράτησε όλα και έτρεχε όπου υπήρχε επανάσταση ή και κάποια φλόγα της ακόμα. Βλάκας ήταν;
Αυτά! Τα ‘πα και δεν ξεθύμανα!
Γι' αυτό, πάρτε και το κατάλληλο τραγουδάκι,
που μ' εκφράζει ΑΠΟΛΥΤΑ
και δώστε λίγη προσοχή στους στίχους.
ΑΥΤΟ για μένα είναι Ποίηση και Πολιτικός λόγος.
Για όσους πάντως ενδιαφέρονται να το διαβάσουν,
το βιβλίο «Τρομοκρατικό Χτύπημα» του Γιασμίνα Χάντρα
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη»
Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2008
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ-ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ
Πήρα έναν καθρέφτη και τον φώτισα μ` ένα μικρό λαμπατέρ
Μόνο αυτόν. Όλα τ` άλλα σκοτάδι.
Κράτησα ένα τσιγάρο χαμηλά κι άφησα τον καπνό
να ανεβαίνει μπρος στα μάτια μου.
Τον διαπέρασα με το βλέμμα μου
για να τον ξανασυναντήσω μετά μες στον καθρέφτη
Κινούμενο είδωλο
Και το δικό μου είδωλο, ακίνητο και παγερό πιο πίσω.
Έβαλα τον καπνό ανάμεσά μας
να σπάσει λίγο την κρυάδα του γυαλιού
Να μας γνωρίσει… τον καθρέφτη κι εμένα.
Όμως εγώ και πάλι δεν γνωρίζομαι
Πάλι τον καπνό κοιτώ
Όχι εμένα
Αυτό…που φεύγει αέρινο και ελαφρύ…ψηλά…
Μόνο αυτόν. Όλα τ` άλλα σκοτάδι.
Κράτησα ένα τσιγάρο χαμηλά κι άφησα τον καπνό
να ανεβαίνει μπρος στα μάτια μου.
Τον διαπέρασα με το βλέμμα μου
για να τον ξανασυναντήσω μετά μες στον καθρέφτη
Κινούμενο είδωλο
Και το δικό μου είδωλο, ακίνητο και παγερό πιο πίσω.
Έβαλα τον καπνό ανάμεσά μας
να σπάσει λίγο την κρυάδα του γυαλιού
Να μας γνωρίσει… τον καθρέφτη κι εμένα.
Όμως εγώ και πάλι δεν γνωρίζομαι
Πάλι τον καπνό κοιτώ
Όχι εμένα
Αυτό…που φεύγει αέρινο και ελαφρύ…ψηλά…
Κυριακή, Ιανουαρίου 20, 2008
ΕΚΚΛΗΣΗ
Κάτι επείγον από το blog ενός φίλου.
Αντιγράφω από 'κει κι αν πέσει κάτι στην αντίληψή σας επικοινωνήστε με το παιδί.
Αγαπητοί Bloggers,Ζητάω την βοήθεια σας.
Την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2008 κλάπηκε απο την περιοχή Χαριλάου, στο γήπεδο του ΑΡΗ, το αυτοκίνητο μου.
Ειναι μία μαύρη ALFA ROMEO 147 μοντέλο 2005 με πινακίδα κυκλοφορίας ΚΟΗ 9750.
Στη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου στην ένωση της πίσω πόρτας με τον προφυλακτήρα υπάρχει ένα χαρακτηριστικό άσπρο σημάδι απο χτύπημα ενώ και ο ιδίος ο προφυλακτήρας, πάντα απο τη δεξιά πλευρά, είναι χαρακτηριστικά γρατζουνισμένος.
Ο/Οι δράστες μπήκαν στο αμάξι με το κλειδί του αφού πρώτα έκλεψαν το μπουφάν του αδερφού μου μέσα σε Internet Cafe. Κατα πάσα πιθανότητα είναι άτομα νεαρής ηλικίας τα οποία το χρησιμοποιήσαν για βόλτες και μετα το παράτησαν. Ετσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω εγώ.
Σας παρακαλώ θερμά αν έχετε κάποια πληροφορία μπορείτε να καλέσετε στο 2310-823297.
Επίσης αν θέλετε φιλοξενήστε τη συγκεκριμένη ανακοίνωση και στο δικό σας Blog.
Eυχαριστώ πολύ.
Sebs
Αντιγράφω από 'κει κι αν πέσει κάτι στην αντίληψή σας επικοινωνήστε με το παιδί.
Αγαπητοί Bloggers,Ζητάω την βοήθεια σας.
Την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2008 κλάπηκε απο την περιοχή Χαριλάου, στο γήπεδο του ΑΡΗ, το αυτοκίνητο μου.
Ειναι μία μαύρη ALFA ROMEO 147 μοντέλο 2005 με πινακίδα κυκλοφορίας ΚΟΗ 9750.
Στη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου στην ένωση της πίσω πόρτας με τον προφυλακτήρα υπάρχει ένα χαρακτηριστικό άσπρο σημάδι απο χτύπημα ενώ και ο ιδίος ο προφυλακτήρας, πάντα απο τη δεξιά πλευρά, είναι χαρακτηριστικά γρατζουνισμένος.
Ο/Οι δράστες μπήκαν στο αμάξι με το κλειδί του αφού πρώτα έκλεψαν το μπουφάν του αδερφού μου μέσα σε Internet Cafe. Κατα πάσα πιθανότητα είναι άτομα νεαρής ηλικίας τα οποία το χρησιμοποιήσαν για βόλτες και μετα το παράτησαν. Ετσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω εγώ.
Σας παρακαλώ θερμά αν έχετε κάποια πληροφορία μπορείτε να καλέσετε στο 2310-823297.
Επίσης αν θέλετε φιλοξενήστε τη συγκεκριμένη ανακοίνωση και στο δικό σας Blog.
Eυχαριστώ πολύ.
Sebs
Παρασκευή, Ιανουαρίου 18, 2008
ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ 2
Κωνσταντίνε μου, εσένα βέβαια σ’ έχω κορυφή απάτητη.
Και μετά απ’ αυτό το ποστ, πάλι κορυφή θα σ’ έχω.
Αλλά τώρα τελευταία δεν είμαι πολύ καλά και θέλω απαντήσεις.
Με μεγάλη λοιπόν εμπιστοσύνη κι ακόμη μεγαλύτερη εκτίμηση,
σου παραθέτω ταπεινά το πρόβλημά μου.
Σ’ εκείνη την Ιθάκη ρε συ, που απ’ τα γεννοφάσκια μας μαθαίνουμε όλοι.
Καλά, ναι, το ταξίδι, ο δρόμος, τα δώρα του…δίκιο έχεις, δε λέω.
Κι εγώ όλ’ αυτά τα χρόνια, ως τώρα, ταξιδεύω και μαζεύω δώρα, ουουου!
Ένα σωρό!
Και μαζεύω και μαθαίνω και χαίρομαι.
Ωραία!
Μόνο που…το ταξίδι δε με ταΐζει, το ταΐζω.
Κι αυτά τα δώρα, τα πληρώνω.
Και ξέρεις, υπάρχει ένα πρόβλημα.
Γιατί αυτή την ατιμούλικη την Ιθάκη, δεν την βρίσκω φτωχική.
Μα δεν την βρίσκω καν!
Μήπως μπορείς λοιπόν να μου βρεις μια κάποια λύση;
Γιατί, εντάξει, δε με γέλασε. Μου ‘δωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Τι να το κάνω τώρα;
Η Ιθάκη είναι άφαντη!
Κι εγώ έχω μείνει ταπί!
Ε! Να! Αυτά τα λίγα ήθελα να πω.
Και μετά απ’ αυτό το ποστ, πάλι κορυφή θα σ’ έχω.
Αλλά τώρα τελευταία δεν είμαι πολύ καλά και θέλω απαντήσεις.
Με μεγάλη λοιπόν εμπιστοσύνη κι ακόμη μεγαλύτερη εκτίμηση,
σου παραθέτω ταπεινά το πρόβλημά μου.
Σ’ εκείνη την Ιθάκη ρε συ, που απ’ τα γεννοφάσκια μας μαθαίνουμε όλοι.
Καλά, ναι, το ταξίδι, ο δρόμος, τα δώρα του…δίκιο έχεις, δε λέω.
Κι εγώ όλ’ αυτά τα χρόνια, ως τώρα, ταξιδεύω και μαζεύω δώρα, ουουου!
Ένα σωρό!
Και μαζεύω και μαθαίνω και χαίρομαι.
Ωραία!
Μόνο που…το ταξίδι δε με ταΐζει, το ταΐζω.
Κι αυτά τα δώρα, τα πληρώνω.
Και ξέρεις, υπάρχει ένα πρόβλημα.
Γιατί αυτή την ατιμούλικη την Ιθάκη, δεν την βρίσκω φτωχική.
Μα δεν την βρίσκω καν!
Μήπως μπορείς λοιπόν να μου βρεις μια κάποια λύση;
Γιατί, εντάξει, δε με γέλασε. Μου ‘δωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Τι να το κάνω τώρα;
Η Ιθάκη είναι άφαντη!
Κι εγώ έχω μείνει ταπί!
Ε! Να! Αυτά τα λίγα ήθελα να πω.
Τετάρτη, Ιανουαρίου 16, 2008
ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ 1
Τώρα, συγγνώμη που θα «θίξω» ένα τέρας ιερό σαν τον Ελύτη,
αλλά θυμήθηκα πάλι αυτό που έγραψε, ότι:
«Το κενό υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του»
Ώπα ώπα! Μη μου τα λες έτσι βρε Οδυσσέα μου
κι αναρωτιέμαι πώς δεν το είχα σκεφτεί.
Και πώς γίνεται εγώ όταν πέφτω στο κενό να σπάω τα μούτρα μου!
Γιατί, μπορεί βρε παιδάκι μου εσύ, με την πληθωρική σου παρουσία,
να πέφτεις μέσα στο κενό και να το γεμίζεις μόνος σου.
Όμως εγώ μάλλον δε νιώθω αρκετή για κάτι τέτοιο.
Προτιμώ δηλαδή να πέφτω σε κάτι πιο…γεμάτο αντί για το κενό.
Στη χαρά, τη φιλία, τον έρωτα, την υγιή και δημιουργική εργασία,
ας πούμε. Τέτοια πράγματα. Πάντως, όχι στο κενό.
Λέω εγώ τώρα…
Και, τέλος πάντων, συμφωνώ περισσότερο με τη Μυρτώ Κοντοβά
που είπε:
«…Αν ξυπνήσεις το πρωί κι όλη μέρα σκέφτεσαι μία μεγάλη τρύπα,
να ‘σαι σίγουρος πως μέχρι το βράδυ θα ‘χεις πέσει μέσα…»
Κι αυτή προφανώς δεν το ‘πε για καλό.
Κι όσοι δεν θίχτηκαν, ας συμμεριστούν την αντι-Ελυτ-ίστικη θεωρία μου.
…Ρε, λέτε Ελύτη να διάβαζε κι ο έρμος ο Ζαχόπουλος και πήδηξε?
Σου λέει, κι εγώ πληθωρικός είμαι, θα πηδήξω στο κενό να το γεμίσω!
Κυριακή, Ιανουαρίου 13, 2008
ΠΑΡΑΜΕΝΩ ΕΝΤΟΣ
Βρίσκομαι συνεχώς μες στο μυαλό μου.
Ακολουθώ την ανατομία του.
Στενοί, κουλουριαστοί σωλήνες…
Οι περισσότεροι, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουνε
και σκέφτονται σε μια ευθεία.
Μία ευθεία άσχετη με το κουλουριαστό μυαλό τους.
Και φτάνουν γρήγορα…
Ή συνεχίζουν ίσια και στη στροφή πετάγονται έξω…
…Ό,τι και να σημαίνει αυτό…
Όμως εγώ, ακολουθώ αυτήν την πορεία του μυαλού
πιστά και ασταμάτητα.
Κι όλο μπερδεύομαι. Και κουλουριάζομαι.
Και διέξοδος καμιά.
Μόνιμα παραμένω εντός.
.........................................
Ακολουθώ την ανατομία του.
Στενοί, κουλουριαστοί σωλήνες…
Οι περισσότεροι, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουνε
και σκέφτονται σε μια ευθεία.
Μία ευθεία άσχετη με το κουλουριαστό μυαλό τους.
Και φτάνουν γρήγορα…
Ή συνεχίζουν ίσια και στη στροφή πετάγονται έξω…
…Ό,τι και να σημαίνει αυτό…
Όμως εγώ, ακολουθώ αυτήν την πορεία του μυαλού
πιστά και ασταμάτητα.
Κι όλο μπερδεύομαι. Και κουλουριάζομαι.
Και διέξοδος καμιά.
Μόνιμα παραμένω εντός.
.........................................
Πέμπτη, Ιανουαρίου 10, 2008
Ξημερωματοβλακοσυζήτηση...
..Ξημέρωμα στην (όχι εθνική) Τσιμισκή
...και κοίτα πώς κατάντησε ο έρωτας....
Στην άκρη του δρόμου, μια διαφημιστική σακούλα από το ΝΑΚ (κατάστημα παπουτσιών, μάλλον ακριβών θα έλεγα, της trendy μας Θεσσαλονίκης)
Το ζευγάρι περπατά αγκαλιά (μάλλον για να στηρίζεται ο ένας στον άλλον ένεκα το προχωρημένο της ώρας) , χαλαρά και όμορφα.
Κοιτάζουν τη σακούλα:
"Θα σε βάλω μέσα."
"Για να με κάνεις ψώνιο;"
'Όχι. Επειδή είσαι ήδη ψώνιο."
"Τότε, γιατί μ` αγαπάς;"
"Σε καταναλωτική κοινωνία ζούμε."...
!!!!!?
...και κοίτα πώς κατάντησε ο έρωτας....
Στην άκρη του δρόμου, μια διαφημιστική σακούλα από το ΝΑΚ (κατάστημα παπουτσιών, μάλλον ακριβών θα έλεγα, της trendy μας Θεσσαλονίκης)
Το ζευγάρι περπατά αγκαλιά (μάλλον για να στηρίζεται ο ένας στον άλλον ένεκα το προχωρημένο της ώρας) , χαλαρά και όμορφα.
Κοιτάζουν τη σακούλα:
"Θα σε βάλω μέσα.""Για να με κάνεις ψώνιο;"
'Όχι. Επειδή είσαι ήδη ψώνιο."
"Τότε, γιατί μ` αγαπάς;"
"Σε καταναλωτική κοινωνία ζούμε."...
!!!!!?
Κυριακή, Ιανουαρίου 06, 2008
Κωλο-κατάσταση
Πριν καναδυό μέρες έλαβα το παρακάτω mail από μία φίλη. Μία πραγματική ιστορία απ` αυτές τις ευτράπελες που συμβαίνουν καμιά φορά και σε κάνουν να γελάς με το "τραγικό". Και μια και αδυνατώ προς το παρόν να γράψω κάτι ανάλαφρο, πήρα την άδειά της να την "ξεμπροστιάσω" για ν` αρχίσει η χρονιά με γέλιο. Το παραθέτω όπως ακριβώς μου το έστειλε. Και βέβαια, την ευχαριστώ που μου επιτρέπει να διαδώσω τον αυτοσαρκασμό της.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
1. Είναι Ιούλιος, σκάει ο τζίτζικας, κι εγώ πάω μεσ' στον καύσωνα στο super duper υπερπολυτελές ξενοδοχείο…ε.. συγγνώμη, νοσοκομείο να κάνω εγχείρηση κύστης κόκυγγα γιατί εκεί εργάζεται ο doctor που με παρακολουθεί. Λαμπρά!
2. Ε, κι αφού πήγα στη χλίδα, με βάλανε και σε μονόκλινο δωμάτιο (ευτυχώς, γιατί θα γινόμασταν περισσότερο ρόμπες)
3. Είμαι έτοιμη για την κωλο-εγχείρηση και μου λεν οι γιατροί ότι θα πρέπει να διανυκτερεύσω για μια τουλάχιστον νύχτα, για να με παρακολουθούν και για τυχόν παρενέργειες. Όσο να 'ναι, επέμβαση είναι, όχι γενικό τσεκ-απ. Η διανυκτέρευση είναι που με χαλάει περισσότερο, κι όχι το ότι: α) θα μου κάνουν ολική νάρκωση, β) μ' έχουν ξυρίσει στο επίμαχο σημείο για να μην τους ενοχλούν οι τρίχες (!), γ) έχω κάνει ένα ωραιότατο κλύσμα που μ' έστειλε τρεις φορές στην τουαλέτα (ευτυχώς είχαν γερό εξαερισμό) και δ) για τις επόμενες δύο ώρες, εκτός από το γιατρό που έχω γίνει ήδη ρόμπα, θα κάθονται από πάνω μου και θ' ασχολούνται με τον κώλο μου ο αναισθησιολόγος και τρεις άλλοι νοσοκόμοι-βοηθοί-λιγούρια.
4. Μπαίνω μέσα, λέω κάτι παπαριές με το αναισθησιολόγο πριν με πάρει ο ύπνος (του δικαίου) και εγχειρίζομαι την ίδια ώρα με την Πέγκυ Ζήνα, πράγμα που με πληροφόρησε ο κουτσομπόλης νοσοκόμος που με μετέφερε στο χειρουργείο. Το Πεγκουλίνι άλλωστε το είδα στο δωμάτιο που μας βάλανε αμέσως μετά την εγχείρηση για να ξυπνήσουμε. Στο καρτελάκι του κρεβατιού έγραφε «Καλλιόπη Ζήνα». Όσο όμως κι αν προσπαθώ να τη μειώσω, τον κόκυγγα πήγα να βγάλω, ενώ η Καλλιοπίτσα πήγε για πολύποδα των φωνητικών χορδών.
5. Στο μεταξύ, φρικαρισμένη από την έξτρα νύχτα που μου φόρτωσαν, είχα φροντίσει να κλαφτώ δεόντως πριν την εγχείρηση στον τότε γκόμενο και πρώην άνδρα μου, ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν στας Αθήνας. Και δε μπορώ τα νοσοκομεία, και είναι όλοι τους σχιτζήδες, θα πάθω κατάθλιψη, με βασανίζουν, με ξεφτιλίζουν, τέτοια. Είδε κι απόειδε ο άνθρωπος και ξεκινάει με το αυτοκίνητο (σκοτώστρα) άρον άρον από τη λατρευτή πρωτεύουσα να 'ρθει να με περιμαζέψει. Την ίδια μέρα εννοείται. Όπως εννοείται ότι δεν το είπα στους γονείς γιατί δεν θα βάζαν εμένα στο χειρουργείο αλλά αυτούς για εγκεφαλικό. Αυτό το κρατούσα για kinder έκπληξη.
6. Αμέσως μετά τα καθέκαστα, με παίρνει ο doctor σε μια γωνιά και μου λέει ότι δεν πρέπει ν' ανησυχώ καθόλου, ότι όλα πήγαν μια χαρά, κι ότι μου έχουν κάνει μια τρούπα στον κώλο να! με το συμπάθιο. Χαρακτηριστικά μου είπε ότι το χέρι του μέχρι τον καρπό χωράει άνετα μέσα, να μην ανησυχώ όμως γιατί το σώμα μας έχει αυτό-ιατ(ρ)ικές ικανότητες και ότι «θα γιάνει (μου το μαντήλι σου) μόνο του» μέσα σε λίγους μήνες. Επίσης μου είπε να μην τολμήσω να το κοιτάξω στον καθρέφτη για τους επόμενους δύο μήνες γιατί θα φρικάρω και δεν υπάρχει λόγος, και δεν θέλουμε τέτοιου είδους επεισόδια. Έτσι, έπρεπε να με αλλάζει (γάζες και betadin) κάποιος άλλος, κατά προτίμηση η μαμά, γιατί οι γυναίκες είναι πιο ψύχραιμες απ' τους άντρες. Κατά τα άλλα όμως μια χαρά.
7. Εμένα με είχαν δέσει με μία γάζα από δω μέχρι τη Λάρισα και είχα κάνει ένα κώλο μούμια. Μου είπαν και την εναλλακτική (σαν καλύτερη πρόταση τώρα αυτό) ότι όταν το τραύμα θ' αρχίσει να κλείνει και οι γάζες θα μ' εμποδίζουν, να χρησιμοποιώ αυτές τις πάνες που φοράν οι γριές για την ακράτεια. Καλά, δε σου λέω τίποτα για το πόσο βολική είναι η Tena Slipad Νο 58, Αύγουστο μήνα, να σου συγκαίγονται τα μπούτια… Ποιος μαλάκας την πρότεινε αυτή τη λύση, να την εφαρμόσει για να δούμε μετά αν θα αισθάνεται βάρκα στο γιαλό ή όχι?
8. Τέλος πάντων, εμένα άλλο με έκαιγε, πώς θα ξεφουρνίσω στα γονίδια το ταξίδι μου στην Αθήνα. Γιατί, ξέχασα να σου πω, ότι ο τότε γκόμενος και πρώην άνδρας μου, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να μ' εμποδίσει, τελικά επείσθη να με πάρει να φύγουμε σ' άλλη γη σ' άλλα μέρη. Τελείωσε. Έπρεπε να φύγω από κει πάση θυσία. Πάω στο δωμάτιο και κάθομαι (μια κουβέντα είναι αυτό, γιατί είναι γνωστό ότι μετά τη συγκεκριμένη επέμβαση ουδείς μπορεί να κάτσει κανονικά. Είναι κυριολεκτικά αυτό που λένε «πονάει ο κώλος μου». Κάθεσαι μπρούμυτα, πλάγια, με τα χέρια, δεν κάθεσαι καθόλου, αλλά κανονικά δεν κάθεσαι. Είναι αδύνατο) στο κρεβάτι να ξεκουράσω τον πολύπαθο πισινό μου.
9. Στο Νο 9 πρέπει να διακόψω για μια σύντομη περιγραφή του δωματίου – προεδρικής σουίτας όπου είχε τοποθετηθεί η Αυτού Μεγαλειότης. Λοιπόν. Τελεόραση που μόνο τσοντοκάναλα δεν διέθετε, κρεβάτι πτυσσόμενο που έπαιρνε καμιά 20αριά κλίσεις σε όλες τις μοίρες, μπρος, πίσω, πάνω, κάτω, πλαγίως, εντός, εκτός και επί τα αυτά. Φωτισμός που δε σε τυφλώνει, μοκέτα στο πάτωμα (για να μη κρυώνει η πατούσα όταν περπατάς ξυπόλυτη), πολυθρόνες πολυτελείας για να κάθονται οι φτωχοί (!) συγγενείς να σου κρατούν το χέρι, κι ένα μπάνιο που ντρεπόσουν να κυκλοφορήσεις μέσα. Ideal Standard και πάνω σε λέω. Χλίδα.
10. Επανέρχομαι. Ξαπλώνω στο κρεβάτι- ρομπότ και θα την είχα καταβρεί αν δε με βασάνιζε το φλέγον ζήτημα της απόδρασης από το Αλκατράζ. Πώς το λες στο μπαμπάκο χωρίς να σε πλακώσει στις γρήγορες, άρρωστος άνθρωπος? Διώχνω κάθε γλύφτη γιατρό που έρχεται να δει αν έκλασα για να δικαιολογήσει τα φράγκα που παίρνει, διώχνω και κάθε συγγενή που έχει έρθει να με δει και συνεχίζω την κλάψα δια τηλεφώνου στον τότε γκόμενο και πρώην άνδρα, ο οποίος είναι καθ' οδόν. Η μαμά, βράχος ακλόνητος στο προσκέφαλό μου. Κάτι προσπαθώ να της πω αλλά τα ψιλομασάω. Είμαι και λίγο μαστουρωμένη από τη νάρκωση και δε θυμάμαι καλά.
11. Καθώς περνούν οι πρώτες ώρες έρχονται και μου φέρνουν τα γκουρμέ νοσοκομειακά γεύματα τα οποία αρνούμαι κατηγορηματικά να φάω, και, για να μη πάνε χαμένα, τα τρώει η mother. Κάτι έπρεπε όμως να μασουλήσω μετά την ταλαιπωρία μου και η μαμά έρχεται να δώσει τη λύση με κάτι ταπεράκια γεμάτα…κεράσια που έχει κουβαλήσει απ' το σπίτι. Ήμουν που ήμουν σε μαύρο χάλι, τα κεράσια μου έλειπαν. «Να τα φας εσύ» της λέω, όπερ και εγένετο. Ενάμιση τάπερ κεράσια κατέβασε η μαμά από την αγωνία της.
12. Τις πρώτες μέρες έπρεπε να αλλάζω κάθε λίγες ώρες αλλά κανείς δεν ήξερε πώς να το κάνει αυτό, κι έτσι ο χειρουργός doctor καταφτάνει στο δωμάτιο για να δείξει στη μαμά πώς ακριβώς γίνεται. Τον ακολουθεί μια χαμογελαστή αδερφή (μη σε μπερδεύει το χαμογελαστή, νοσοκόμα εννοώ), που κρατάει σαν την κοκκινοσκουφίτσα ένα καλάθι με όλα τα δέοντα: γάζες μικρές, μεγάλες, στενές, φαρδιές, βαμβάκια, κολλητικές ταινίες που φέρνουν φαγούρα στον κώλο, και betadin. Ο doc απευθύνεται στη μαμά που έχει στρογγυλοκαθίσει στη λουξ πολυθρόνα, την ασορτί με τη μοκέτα, και της εφιστά την προσοχή εξηγώντας α ρ γ ά κ α ι κ α τ α ν ο η τ ά πώς ακριβώς βγάζουμε τη γάζα, πώς καθαρίζουμε την περιοχή, πώς και που τοποθετούμε το betadin, πώς τυλίγουμε τον ντολμά, και άλλα πολλά που δεν θες να ξέρεις. Την ώρα που αυτός εξηγεί, η αδερφή, επίσης αργά και κατανοητά, δείχνει στην πράξη το πισω-γόρειο θεώρημα. Εγώ, ξαπλωμένη μπρούμυτα, δεν μπορώ να έχω πλήρη εικόνα του τι παίζεται. Μόλις τελειώνει τη συνταρακτική περιγραφή και η αδερφή μ' έχει φασκιώσει, ο doc κάνει μια σύντομη περίληψη της διαδικασίας, έτσι, για να το εμπεδώσουν ακόμα και τα λουλούδια του βάζου.
13. Και ακολουθεί ο ανεκδιήγητος διάλογος:
Δόκτωρ: – Αυτό ήταν όλο κι όλο. Εντάξει, κυρία Μαρία, το καταλάβατε?
Κυρία Μαρία (με καθαρή και ψύχραιμη φωνή): – Ναι…Γιατρέ, δεν αισθάνομαι καλά..
14. Γδουπ! Παρ' την κάτω την κυρία Μαρία! Έκανε τη δήλωση κι έπεσε κάτω σαν το κοτόπουλο. Πώς το κατάφερε αυτό, να σωριαστεί στο πάτωμα, ενώ καθόταν στην αναπαυτική πολυθρόνα, μόνο αυτή το ξέρει. Κάτω η μαμά, πεταγόμαστε σαν ελατήρια εγώ απ' το ρομπότ, η αδερφή κι ο κατακαημένος γιατρός που μόνο αυτό δεν περίμενε. Εγώ να φωνάζω «μαμά, μαμά», ο doc στη νοσοκόμα να σηκώσει ψηλά τα πόδια της κυρίας, κι αυτός να της δίνει ελαφρά χαστουκάκια και να λέει «κυρία Μαρία μ' ακούτε? Μ' ακούτε? Ηρεμήστε κυρία Μαρία!»
15. Όπως καταλαβαίνεις, μετά το σκηνικό απείρου κάλλους, και αφού η λιπόθυμη μαμά στάθηκε ξανά στα πόδια της, ο γιατρός έφυγε λέγοντάς της πως θα ξαναπεράσει αλλά καλό θα ήταν να βρούμε κανέναν άλλον πιο ψύχραιμο ν' αλλάζει τον πισινό του βλασταριού της, γιατί λογικό είναι να παθαίνεις τέτοια όταν βλέπεις το παιδί σου πετσοκομμένο. Η μαμά αρνήθηκε κρατώντας στάση ηρωισμού και αυταπάρνησης προς την κόρη της. Δεν την άφησα να με αλλάξει ούτε μια φορά.
16. Αφού συνήρθε λίγο, σκέφτηκα πως το καλύτερο πράγμα για την περίσταση είναι να φάει κάτι για να μη ζαλίζεται. Δεν υπάρχει όμως τίποτα διαθέσιμο στο κατάστημα αυτή την ώρα κι έτσι μου έρχεται η φαεινή ιδέα να της δώσω τα εναπομείναντα κεράσια. Γιατί δεν αρνήθηκε είναι ένα άλλο θέμα που ποτέ δεν θα καταλάβω. Τρώει λοιπόν τα κεράσια και αμέσως μετά το μάτι της καρφώνεται στο φουσκωτό κώλο μου, της έρχεται πάλι το σκηνικό με την αλλαγή της γάζας κι επιλέγει αυτή τη φορά άλλο ένα εντυπωσιακό νούμερο να εκτελέσει: σκύβει προς τη μοκέτα και ξερνάει τα κεράσια που έφαγε προ και μετά επίδειξης. Περιττό να σου πω πως ο χλοοτάπητας βάφτηκε κόκκινος. Πανικόβλητη με την τροπή των γεγονότων τρέχει στο μπάνιο ν' αποτελειώσει το έργο της και η ideal standard χέστρα κοκκινίζει κι αυτή. Η μαμά το ίδιο. Απ' τη ντροπή της.
17. Μόλις βγαίνει, αποφασίζω πως δεν είναι δυνατόν ν' αφήσω στο έλεος των κερασιών τη δύσμοιρη μαμά και τη βάζω με το ζόρι να ξαπλώσει στο ρομπότ, της στρώνω τα μαξιλάρια, παίρνει την κλίση που χρειάζεται και της λέω πως δεν πρέπει ν' ανησυχεί για μένα γιατί είμαι μια χαρά. Αυτή, άσπρη σαν το πανί, δεν μπορεί να φέρει και πολλές αντιρρήσεις. Κι εκεί που έχουμε αλλάξει θέσεις και κάθομαι εγώ τώρα στο προσκέφαλο της μαστουρωμένης μαμάς μπαίνει ο πάτερ φαμίλιας για να δει πώς πάει το κατακρεουργημένο παιδί του. Ο μπαμπάς έχασε το σκηνικό γιατί τόση ώρα ήταν στα κάτω διαμερίσματα για να κανονίσει τη λυπητερή. Φαντάσου λοιπόν τι φρίκη έφαγε ο άνθρωπος όταν μπαίνοντας, αντί να δει εμένα στο κρεβάτι του πόνου, βλέπει τη γυναίκα του στο χρώμα του εκρού του νεκρού! Στην αρχή νόμιζε ότι μπήκε σε λάθος δωμάτιο γιατί σχεδόν δεν αναγνώρισε ούτε τη μαμά έτσι όπως είχε γίνει. Κρίση, με πιάνει κρίση! Αυτό δεν ήταν δωμάτιο νοσοκομείου, αυτό ήταν το κλουβί με τις τρελές. Μία ανυπόμονη στρουμφίτα (φορούσα ένα μαύρο κολλητό φουστάνι όταν ήρθα, πού να ήξερα ότι η διάμετρος των πίσω ημικυκλίων θα πολλαπλασιαζόταν επί πέντε), μία κερασοχτυπημένη μαμά ξάπλα, κι ένας δύστυχος πατέρας που κοιτούσε μια τη μάνα μια την κόρη. Αφού του εξηγούμε τα καθέκαστα και κάθεται επιτέλους στην πολυθρόνα-βόμβα να ηρεμήσει κι αυτός, βρίσκω ότι είναι η καταλληλότερη ώρα να τους πω για το ταξίδι «εκεί στο Νότο». Παθαίνουν ένα μικρό εγκεφαλικό, μου απαγορεύουν ρητά να το κουνήσω από κει, η μάνα μου σταυροκοπιέται και μου λέει «θα με πεθάνεις», εγώ όμως είχα κάνει τα κουμάντα μου, είχα κάνει και το βαλιτσάκι μου, κι έγραψα κανονικά τον ξεπαραδιασμένο πατέρα και την ημιλιπόθυμη μητέρα.
18. Αποτέλεσμα: αφού προηγήθηκε ένας ενδονοσοκομειακός καβγάς με γονείς, εγώ έκανα ένα εξάωρο ταξίδι μέχρι την Αθήνα καθισμένη στο πλάι μέσα στη σκοτώστρα, η μαμά υποχρεώθηκε να παραμείνει για προληπτικούς λόγους στο νοσοκομείο άλλο ένα βράδυ, κι ο μπαμπάς δεν ήξερε τι απ' όλα όσα συνέβησαν ήταν το χειρότερο…
Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
1. Είναι Ιούλιος, σκάει ο τζίτζικας, κι εγώ πάω μεσ' στον καύσωνα στο super duper υπερπολυτελές ξενοδοχείο…ε.. συγγνώμη, νοσοκομείο να κάνω εγχείρηση κύστης κόκυγγα γιατί εκεί εργάζεται ο doctor που με παρακολουθεί. Λαμπρά!
2. Ε, κι αφού πήγα στη χλίδα, με βάλανε και σε μονόκλινο δωμάτιο (ευτυχώς, γιατί θα γινόμασταν περισσότερο ρόμπες)
3. Είμαι έτοιμη για την κωλο-εγχείρηση και μου λεν οι γιατροί ότι θα πρέπει να διανυκτερεύσω για μια τουλάχιστον νύχτα, για να με παρακολουθούν και για τυχόν παρενέργειες. Όσο να 'ναι, επέμβαση είναι, όχι γενικό τσεκ-απ. Η διανυκτέρευση είναι που με χαλάει περισσότερο, κι όχι το ότι: α) θα μου κάνουν ολική νάρκωση, β) μ' έχουν ξυρίσει στο επίμαχο σημείο για να μην τους ενοχλούν οι τρίχες (!), γ) έχω κάνει ένα ωραιότατο κλύσμα που μ' έστειλε τρεις φορές στην τουαλέτα (ευτυχώς είχαν γερό εξαερισμό) και δ) για τις επόμενες δύο ώρες, εκτός από το γιατρό που έχω γίνει ήδη ρόμπα, θα κάθονται από πάνω μου και θ' ασχολούνται με τον κώλο μου ο αναισθησιολόγος και τρεις άλλοι νοσοκόμοι-βοηθοί-λιγούρια.
4. Μπαίνω μέσα, λέω κάτι παπαριές με το αναισθησιολόγο πριν με πάρει ο ύπνος (του δικαίου) και εγχειρίζομαι την ίδια ώρα με την Πέγκυ Ζήνα, πράγμα που με πληροφόρησε ο κουτσομπόλης νοσοκόμος που με μετέφερε στο χειρουργείο. Το Πεγκουλίνι άλλωστε το είδα στο δωμάτιο που μας βάλανε αμέσως μετά την εγχείρηση για να ξυπνήσουμε. Στο καρτελάκι του κρεβατιού έγραφε «Καλλιόπη Ζήνα». Όσο όμως κι αν προσπαθώ να τη μειώσω, τον κόκυγγα πήγα να βγάλω, ενώ η Καλλιοπίτσα πήγε για πολύποδα των φωνητικών χορδών.
5. Στο μεταξύ, φρικαρισμένη από την έξτρα νύχτα που μου φόρτωσαν, είχα φροντίσει να κλαφτώ δεόντως πριν την εγχείρηση στον τότε γκόμενο και πρώην άνδρα μου, ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν στας Αθήνας. Και δε μπορώ τα νοσοκομεία, και είναι όλοι τους σχιτζήδες, θα πάθω κατάθλιψη, με βασανίζουν, με ξεφτιλίζουν, τέτοια. Είδε κι απόειδε ο άνθρωπος και ξεκινάει με το αυτοκίνητο (σκοτώστρα) άρον άρον από τη λατρευτή πρωτεύουσα να 'ρθει να με περιμαζέψει. Την ίδια μέρα εννοείται. Όπως εννοείται ότι δεν το είπα στους γονείς γιατί δεν θα βάζαν εμένα στο χειρουργείο αλλά αυτούς για εγκεφαλικό. Αυτό το κρατούσα για kinder έκπληξη.
6. Αμέσως μετά τα καθέκαστα, με παίρνει ο doctor σε μια γωνιά και μου λέει ότι δεν πρέπει ν' ανησυχώ καθόλου, ότι όλα πήγαν μια χαρά, κι ότι μου έχουν κάνει μια τρούπα στον κώλο να! με το συμπάθιο. Χαρακτηριστικά μου είπε ότι το χέρι του μέχρι τον καρπό χωράει άνετα μέσα, να μην ανησυχώ όμως γιατί το σώμα μας έχει αυτό-ιατ(ρ)ικές ικανότητες και ότι «θα γιάνει (μου το μαντήλι σου) μόνο του» μέσα σε λίγους μήνες. Επίσης μου είπε να μην τολμήσω να το κοιτάξω στον καθρέφτη για τους επόμενους δύο μήνες γιατί θα φρικάρω και δεν υπάρχει λόγος, και δεν θέλουμε τέτοιου είδους επεισόδια. Έτσι, έπρεπε να με αλλάζει (γάζες και betadin) κάποιος άλλος, κατά προτίμηση η μαμά, γιατί οι γυναίκες είναι πιο ψύχραιμες απ' τους άντρες. Κατά τα άλλα όμως μια χαρά.
7. Εμένα με είχαν δέσει με μία γάζα από δω μέχρι τη Λάρισα και είχα κάνει ένα κώλο μούμια. Μου είπαν και την εναλλακτική (σαν καλύτερη πρόταση τώρα αυτό) ότι όταν το τραύμα θ' αρχίσει να κλείνει και οι γάζες θα μ' εμποδίζουν, να χρησιμοποιώ αυτές τις πάνες που φοράν οι γριές για την ακράτεια. Καλά, δε σου λέω τίποτα για το πόσο βολική είναι η Tena Slipad Νο 58, Αύγουστο μήνα, να σου συγκαίγονται τα μπούτια… Ποιος μαλάκας την πρότεινε αυτή τη λύση, να την εφαρμόσει για να δούμε μετά αν θα αισθάνεται βάρκα στο γιαλό ή όχι?
8. Τέλος πάντων, εμένα άλλο με έκαιγε, πώς θα ξεφουρνίσω στα γονίδια το ταξίδι μου στην Αθήνα. Γιατί, ξέχασα να σου πω, ότι ο τότε γκόμενος και πρώην άνδρας μου, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να μ' εμποδίσει, τελικά επείσθη να με πάρει να φύγουμε σ' άλλη γη σ' άλλα μέρη. Τελείωσε. Έπρεπε να φύγω από κει πάση θυσία. Πάω στο δωμάτιο και κάθομαι (μια κουβέντα είναι αυτό, γιατί είναι γνωστό ότι μετά τη συγκεκριμένη επέμβαση ουδείς μπορεί να κάτσει κανονικά. Είναι κυριολεκτικά αυτό που λένε «πονάει ο κώλος μου». Κάθεσαι μπρούμυτα, πλάγια, με τα χέρια, δεν κάθεσαι καθόλου, αλλά κανονικά δεν κάθεσαι. Είναι αδύνατο) στο κρεβάτι να ξεκουράσω τον πολύπαθο πισινό μου.
9. Στο Νο 9 πρέπει να διακόψω για μια σύντομη περιγραφή του δωματίου – προεδρικής σουίτας όπου είχε τοποθετηθεί η Αυτού Μεγαλειότης. Λοιπόν. Τελεόραση που μόνο τσοντοκάναλα δεν διέθετε, κρεβάτι πτυσσόμενο που έπαιρνε καμιά 20αριά κλίσεις σε όλες τις μοίρες, μπρος, πίσω, πάνω, κάτω, πλαγίως, εντός, εκτός και επί τα αυτά. Φωτισμός που δε σε τυφλώνει, μοκέτα στο πάτωμα (για να μη κρυώνει η πατούσα όταν περπατάς ξυπόλυτη), πολυθρόνες πολυτελείας για να κάθονται οι φτωχοί (!) συγγενείς να σου κρατούν το χέρι, κι ένα μπάνιο που ντρεπόσουν να κυκλοφορήσεις μέσα. Ideal Standard και πάνω σε λέω. Χλίδα.
10. Επανέρχομαι. Ξαπλώνω στο κρεβάτι- ρομπότ και θα την είχα καταβρεί αν δε με βασάνιζε το φλέγον ζήτημα της απόδρασης από το Αλκατράζ. Πώς το λες στο μπαμπάκο χωρίς να σε πλακώσει στις γρήγορες, άρρωστος άνθρωπος? Διώχνω κάθε γλύφτη γιατρό που έρχεται να δει αν έκλασα για να δικαιολογήσει τα φράγκα που παίρνει, διώχνω και κάθε συγγενή που έχει έρθει να με δει και συνεχίζω την κλάψα δια τηλεφώνου στον τότε γκόμενο και πρώην άνδρα, ο οποίος είναι καθ' οδόν. Η μαμά, βράχος ακλόνητος στο προσκέφαλό μου. Κάτι προσπαθώ να της πω αλλά τα ψιλομασάω. Είμαι και λίγο μαστουρωμένη από τη νάρκωση και δε θυμάμαι καλά.
11. Καθώς περνούν οι πρώτες ώρες έρχονται και μου φέρνουν τα γκουρμέ νοσοκομειακά γεύματα τα οποία αρνούμαι κατηγορηματικά να φάω, και, για να μη πάνε χαμένα, τα τρώει η mother. Κάτι έπρεπε όμως να μασουλήσω μετά την ταλαιπωρία μου και η μαμά έρχεται να δώσει τη λύση με κάτι ταπεράκια γεμάτα…κεράσια που έχει κουβαλήσει απ' το σπίτι. Ήμουν που ήμουν σε μαύρο χάλι, τα κεράσια μου έλειπαν. «Να τα φας εσύ» της λέω, όπερ και εγένετο. Ενάμιση τάπερ κεράσια κατέβασε η μαμά από την αγωνία της.
12. Τις πρώτες μέρες έπρεπε να αλλάζω κάθε λίγες ώρες αλλά κανείς δεν ήξερε πώς να το κάνει αυτό, κι έτσι ο χειρουργός doctor καταφτάνει στο δωμάτιο για να δείξει στη μαμά πώς ακριβώς γίνεται. Τον ακολουθεί μια χαμογελαστή αδερφή (μη σε μπερδεύει το χαμογελαστή, νοσοκόμα εννοώ), που κρατάει σαν την κοκκινοσκουφίτσα ένα καλάθι με όλα τα δέοντα: γάζες μικρές, μεγάλες, στενές, φαρδιές, βαμβάκια, κολλητικές ταινίες που φέρνουν φαγούρα στον κώλο, και betadin. Ο doc απευθύνεται στη μαμά που έχει στρογγυλοκαθίσει στη λουξ πολυθρόνα, την ασορτί με τη μοκέτα, και της εφιστά την προσοχή εξηγώντας α ρ γ ά κ α ι κ α τ α ν ο η τ ά πώς ακριβώς βγάζουμε τη γάζα, πώς καθαρίζουμε την περιοχή, πώς και που τοποθετούμε το betadin, πώς τυλίγουμε τον ντολμά, και άλλα πολλά που δεν θες να ξέρεις. Την ώρα που αυτός εξηγεί, η αδερφή, επίσης αργά και κατανοητά, δείχνει στην πράξη το πισω-γόρειο θεώρημα. Εγώ, ξαπλωμένη μπρούμυτα, δεν μπορώ να έχω πλήρη εικόνα του τι παίζεται. Μόλις τελειώνει τη συνταρακτική περιγραφή και η αδερφή μ' έχει φασκιώσει, ο doc κάνει μια σύντομη περίληψη της διαδικασίας, έτσι, για να το εμπεδώσουν ακόμα και τα λουλούδια του βάζου.
13. Και ακολουθεί ο ανεκδιήγητος διάλογος:
Δόκτωρ: – Αυτό ήταν όλο κι όλο. Εντάξει, κυρία Μαρία, το καταλάβατε?
Κυρία Μαρία (με καθαρή και ψύχραιμη φωνή): – Ναι…Γιατρέ, δεν αισθάνομαι καλά..
14. Γδουπ! Παρ' την κάτω την κυρία Μαρία! Έκανε τη δήλωση κι έπεσε κάτω σαν το κοτόπουλο. Πώς το κατάφερε αυτό, να σωριαστεί στο πάτωμα, ενώ καθόταν στην αναπαυτική πολυθρόνα, μόνο αυτή το ξέρει. Κάτω η μαμά, πεταγόμαστε σαν ελατήρια εγώ απ' το ρομπότ, η αδερφή κι ο κατακαημένος γιατρός που μόνο αυτό δεν περίμενε. Εγώ να φωνάζω «μαμά, μαμά», ο doc στη νοσοκόμα να σηκώσει ψηλά τα πόδια της κυρίας, κι αυτός να της δίνει ελαφρά χαστουκάκια και να λέει «κυρία Μαρία μ' ακούτε? Μ' ακούτε? Ηρεμήστε κυρία Μαρία!»
15. Όπως καταλαβαίνεις, μετά το σκηνικό απείρου κάλλους, και αφού η λιπόθυμη μαμά στάθηκε ξανά στα πόδια της, ο γιατρός έφυγε λέγοντάς της πως θα ξαναπεράσει αλλά καλό θα ήταν να βρούμε κανέναν άλλον πιο ψύχραιμο ν' αλλάζει τον πισινό του βλασταριού της, γιατί λογικό είναι να παθαίνεις τέτοια όταν βλέπεις το παιδί σου πετσοκομμένο. Η μαμά αρνήθηκε κρατώντας στάση ηρωισμού και αυταπάρνησης προς την κόρη της. Δεν την άφησα να με αλλάξει ούτε μια φορά.
16. Αφού συνήρθε λίγο, σκέφτηκα πως το καλύτερο πράγμα για την περίσταση είναι να φάει κάτι για να μη ζαλίζεται. Δεν υπάρχει όμως τίποτα διαθέσιμο στο κατάστημα αυτή την ώρα κι έτσι μου έρχεται η φαεινή ιδέα να της δώσω τα εναπομείναντα κεράσια. Γιατί δεν αρνήθηκε είναι ένα άλλο θέμα που ποτέ δεν θα καταλάβω. Τρώει λοιπόν τα κεράσια και αμέσως μετά το μάτι της καρφώνεται στο φουσκωτό κώλο μου, της έρχεται πάλι το σκηνικό με την αλλαγή της γάζας κι επιλέγει αυτή τη φορά άλλο ένα εντυπωσιακό νούμερο να εκτελέσει: σκύβει προς τη μοκέτα και ξερνάει τα κεράσια που έφαγε προ και μετά επίδειξης. Περιττό να σου πω πως ο χλοοτάπητας βάφτηκε κόκκινος. Πανικόβλητη με την τροπή των γεγονότων τρέχει στο μπάνιο ν' αποτελειώσει το έργο της και η ideal standard χέστρα κοκκινίζει κι αυτή. Η μαμά το ίδιο. Απ' τη ντροπή της.
17. Μόλις βγαίνει, αποφασίζω πως δεν είναι δυνατόν ν' αφήσω στο έλεος των κερασιών τη δύσμοιρη μαμά και τη βάζω με το ζόρι να ξαπλώσει στο ρομπότ, της στρώνω τα μαξιλάρια, παίρνει την κλίση που χρειάζεται και της λέω πως δεν πρέπει ν' ανησυχεί για μένα γιατί είμαι μια χαρά. Αυτή, άσπρη σαν το πανί, δεν μπορεί να φέρει και πολλές αντιρρήσεις. Κι εκεί που έχουμε αλλάξει θέσεις και κάθομαι εγώ τώρα στο προσκέφαλο της μαστουρωμένης μαμάς μπαίνει ο πάτερ φαμίλιας για να δει πώς πάει το κατακρεουργημένο παιδί του. Ο μπαμπάς έχασε το σκηνικό γιατί τόση ώρα ήταν στα κάτω διαμερίσματα για να κανονίσει τη λυπητερή. Φαντάσου λοιπόν τι φρίκη έφαγε ο άνθρωπος όταν μπαίνοντας, αντί να δει εμένα στο κρεβάτι του πόνου, βλέπει τη γυναίκα του στο χρώμα του εκρού του νεκρού! Στην αρχή νόμιζε ότι μπήκε σε λάθος δωμάτιο γιατί σχεδόν δεν αναγνώρισε ούτε τη μαμά έτσι όπως είχε γίνει. Κρίση, με πιάνει κρίση! Αυτό δεν ήταν δωμάτιο νοσοκομείου, αυτό ήταν το κλουβί με τις τρελές. Μία ανυπόμονη στρουμφίτα (φορούσα ένα μαύρο κολλητό φουστάνι όταν ήρθα, πού να ήξερα ότι η διάμετρος των πίσω ημικυκλίων θα πολλαπλασιαζόταν επί πέντε), μία κερασοχτυπημένη μαμά ξάπλα, κι ένας δύστυχος πατέρας που κοιτούσε μια τη μάνα μια την κόρη. Αφού του εξηγούμε τα καθέκαστα και κάθεται επιτέλους στην πολυθρόνα-βόμβα να ηρεμήσει κι αυτός, βρίσκω ότι είναι η καταλληλότερη ώρα να τους πω για το ταξίδι «εκεί στο Νότο». Παθαίνουν ένα μικρό εγκεφαλικό, μου απαγορεύουν ρητά να το κουνήσω από κει, η μάνα μου σταυροκοπιέται και μου λέει «θα με πεθάνεις», εγώ όμως είχα κάνει τα κουμάντα μου, είχα κάνει και το βαλιτσάκι μου, κι έγραψα κανονικά τον ξεπαραδιασμένο πατέρα και την ημιλιπόθυμη μητέρα.
18. Αποτέλεσμα: αφού προηγήθηκε ένας ενδονοσοκομειακός καβγάς με γονείς, εγώ έκανα ένα εξάωρο ταξίδι μέχρι την Αθήνα καθισμένη στο πλάι μέσα στη σκοτώστρα, η μαμά υποχρεώθηκε να παραμείνει για προληπτικούς λόγους στο νοσοκομείο άλλο ένα βράδυ, κι ο μπαμπάς δεν ήξερε τι απ' όλα όσα συνέβησαν ήταν το χειρότερο…
Κυριακή, Δεκεμβρίου 30, 2007
2008
Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007
ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ
Μερικές φορές σκέφτομαι πως θα ‘θελα να κουβαλώ
όλους τους ανθρώπους που αγαπώ επάνω στο κορμί μου.
Να τους ζώνομαι όπως οι βομβιστές
ντύνονται τις χειροβομβίδες τους.
Να τους κουβαλώ μέσα σε κάψουλες.
Όποτε τους χρειάζομαι πολύ να τις σκάω μία μία
κι εκείνοι να ξεχύνονται τριγύρω,
να μου μιλούν, να με πειράζουν,
να γελούν, να με νταντεύουν…
…να τα λέμε…
όλους τους ανθρώπους που αγαπώ επάνω στο κορμί μου.
Να τους ζώνομαι όπως οι βομβιστές
ντύνονται τις χειροβομβίδες τους.
Να τους κουβαλώ μέσα σε κάψουλες.
Όποτε τους χρειάζομαι πολύ να τις σκάω μία μία
κι εκείνοι να ξεχύνονται τριγύρω,
να μου μιλούν, να με πειράζουν,
να γελούν, να με νταντεύουν…
…να τα λέμε…
Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2007
Άλλη μια "γραφικότητα"
Είμαι σίγουρη ότι για κάποιους –αν όχι για όλους- δεν είμαι παρά μια γκρινιάρα που επαναλαμβάνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα κι έχω σκεφτεί άπειρες φορές να μην ξαναμιλήσω γι` αυτά, τόσο για να μην κουράζω τους άλλους όσο και γιατί κάποιες φορές νιώθω κι εγώ απίστευτα κουρασμένη κι απογοητευμένη για να το κάνω. Όμως, από την άλλη, με πιάνει λύσσα όταν σκέφτομαι ότι ακριβώς αυτό θέλουν κι αυτοί. Ή να το βουλώνουμε ή, μέσω της επανάληψης, σταδιακά η φωνή μας να χάνει τη δύναμή της, να χαρακτηριζόμαστε «γκρινιάρηδες», «γραφικοί», «αιθεροβάμονες» κι ότι γενικότερα ματαιοπονούμε κι είμαστε στην κοσμάρα μας.
Γι` αυτό λοιπόν, γι` ακόμη μια φορά, εγώ θα πω ό,τι έχω να πω κι ο καθένας ας σκεφτεί ό,τι θέλει κι ας τα βρει μετά με τον εαυτό του.
Είναι απίστευτο και απίστευτα τραγικό το πώς έχουν καταφέρει με κάθε μέσο να αποπροσανατολίσουν τους ανθρώπους, να τους προβατοποιήσουν, να τους ξεφτιλίσουνε τελείως, τελικά!
Πριν από κάποια χρόνια απορούσε ο Άσιμος «Πώς γίνεται στον έναν παλαβιάρη, εξήγησέ μου, κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν;»…
Τι θα ‘λεγε τώρα, άραγε;
Χιλιάδες όσοι βιώνουμε αυτήν την κατάσταση, που όλο και βαθαίνει και δεν ξέρω πού στα κομμάτια είναι ο πάτος επιτέλους. Εμείς δεμένοι σ` ένα καθεστώς ομηρίας –φτάσαμε να ελπίζουμε να μας δώσουν 6 ή 8 ώρες και στήνουμε και πανηγύρι αν τελικά μας το δώσουν!- που όλοι το αναγνωρίζουν και το κατακρίνουν και κανείς δεν λέει να το αλλάξει, άλλοι σε άλλες παγίδες που τους κρατούν σε ημιαπασχόληση, ανεργία, ανασφάλεια. Κι αντί να ξεσηκωθούμε όλοι μαζί και να τους πάρουμε τα σώβρακα, φάγαμε το παραμύθι ότι είμαστε ανίσχυροι. Αυτό που ακούς συνήθως, είναι «Μα εγώ δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο» ή «Έτσι είναι η πραγματικότητα και δεν αλλάζει»…ΜΠΟΥΡΔΕΣ!
Μας κάνανε να νιώθουμε υποτιμητικά για τον εαυτό μας, να χρεώνουμε σ` εμάς τα δικά τους εγκλήματα και τελικά –το θλιβερότερο απ` όλα, που όλοι το ξέρουν αλλά κανείς δεν το συζητάει- να βυθίζεται ο καθένας στη δική του σιωπή και θλίψη κι αντί να αντιδράσει να τρέχει σ` έναν γιατρό! Κι όποιος πει ότι δεν είναι αυτό αλήθεια –Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ- είναι ψεύτης! Ας δούνε πρώτα σε τι ποσοστά έχει φτάσει η κατάθλιψη στο πλέον παραγωγικό μέρος της κοινωνίας που δεν είναι άλλο από τη νεολαία.
Κι όταν με το καλό ένας ένας βγει από τη μαυρίλα του κι αρχίσει το χειλάκι του σιγά σιγά να ξαναγελάει, με τη βοήθεια διάφορων ουσιών ευφορίας, θα ξαναβρεί μπροστά του τα ίδια. Γιατί ο γιατρός θα αντιμετωπίσει ίσως πρόσκαιρα το σύμπτωμα.
Η αιτία όμως;
Σύντομα θ` αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι η πραγματικότητά του δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο. Πράγμα που θα τον οδηγήσει στην ίδια κατάπτωση κι αυτός ο φαύλος κύκλος δεν έχει τέλος.
Συγγνώμη, αλλά αν αυτό δεν είναι έγκλημα και μάλιστα μαζικό κι επίσημο, τότε τι είναι;
Γι` αυτό λοιπόν το έγκλημα ήθελα να μιλήσω. Κι αυτό το έγκλημα το κάνουν κατά κύριο λόγο αυτοί που κυβερνάνε ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ και βέβαια συνενοχούν και όσοι τους ψηφίζουν και σιωπούν, βαυκαλίζοντας τους εαυτούς τους πως έτσι θα βολέψουνε τον απαυτούλη τους. Και μετά παραπονιούνται κι από πάνω. Δεν ξέρω πώς μπορούν κι αποκοιμίζουν τη συνείδησή τους. Εγώ πάντως, δηλώνω την αηδία μου για όλους τους κι ας με χαρακτηρίσουν όπως θέλουν. Μ` αηδιάζουν οι «φιλήσυχοι πολίτες»! Που βέβαια, ούτε φιλήσυχοι είναι και σε καμία μα καμία περίπτωση δεν είναι ΠΟΛΙΤΕΣ! Εκτός αν έχουν αλλάξει έννοια οι λέξεις.
Κι όσο για τα «θύματα» της όλης ιστορίας, ας αγαπήσουν επιτέλους λίγο περισσότερο τον εαυτό τους κι ας αποφασίσουν να δράσουνε και ν` αντιδράσουνε. Και, συγγνώμη που θα γίνω πάλι γραφική, αλλά ο μόνος τρόπος ν` αντιδράσουμε είναι ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ! Η απομόνωση, η σιγή και το να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, προσωποποιώντας το πρόβλημα, δεν οδηγεί πουθενά. Άλλο ένα ψέμα στο οποίο μας κάναν να πιστέψουμε. Ότι το πρόβλημα είναι προσωπικό του καθενός μας. Ένα τριπάκι που πολύ τους έχει βολέψει. Λάθος! Το πρόβλημα αφορά την πλειοψηφία, η οποία στην πραγματικότητα –κι εδώ είναι το γελοίο- δεν έχει τίποτα να χάσει, ούτως ή άλλως εδώ που φτάσαμε. Γι` αυτό και απορώ…
Τελειώνω. Αύριο έχει απεργίες, συλλαλητήρια, πορείες… Θ` ακολουθήσουν κι άλλες…
Η συμμετοχή είναι πολύ πιο σημαντική απ` όσο νομίζουμε. Κι επίσης, την φοβούνται πολύ περισσότερο απ` όσο φανταζόμαστε. Η αποχή είναι συμμετοχή στα σχέδιά τους εναντίον μας. Μην κοροϊδεύουμε λοιπόν τον εαυτό μας.
Γι` αυτό λοιπόν, γι` ακόμη μια φορά, εγώ θα πω ό,τι έχω να πω κι ο καθένας ας σκεφτεί ό,τι θέλει κι ας τα βρει μετά με τον εαυτό του.
Είναι απίστευτο και απίστευτα τραγικό το πώς έχουν καταφέρει με κάθε μέσο να αποπροσανατολίσουν τους ανθρώπους, να τους προβατοποιήσουν, να τους ξεφτιλίσουνε τελείως, τελικά!
Πριν από κάποια χρόνια απορούσε ο Άσιμος «Πώς γίνεται στον έναν παλαβιάρη, εξήγησέ μου, κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν;»…
Τι θα ‘λεγε τώρα, άραγε;
Χιλιάδες όσοι βιώνουμε αυτήν την κατάσταση, που όλο και βαθαίνει και δεν ξέρω πού στα κομμάτια είναι ο πάτος επιτέλους. Εμείς δεμένοι σ` ένα καθεστώς ομηρίας –φτάσαμε να ελπίζουμε να μας δώσουν 6 ή 8 ώρες και στήνουμε και πανηγύρι αν τελικά μας το δώσουν!- που όλοι το αναγνωρίζουν και το κατακρίνουν και κανείς δεν λέει να το αλλάξει, άλλοι σε άλλες παγίδες που τους κρατούν σε ημιαπασχόληση, ανεργία, ανασφάλεια. Κι αντί να ξεσηκωθούμε όλοι μαζί και να τους πάρουμε τα σώβρακα, φάγαμε το παραμύθι ότι είμαστε ανίσχυροι. Αυτό που ακούς συνήθως, είναι «Μα εγώ δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο» ή «Έτσι είναι η πραγματικότητα και δεν αλλάζει»…ΜΠΟΥΡΔΕΣ!
Μας κάνανε να νιώθουμε υποτιμητικά για τον εαυτό μας, να χρεώνουμε σ` εμάς τα δικά τους εγκλήματα και τελικά –το θλιβερότερο απ` όλα, που όλοι το ξέρουν αλλά κανείς δεν το συζητάει- να βυθίζεται ο καθένας στη δική του σιωπή και θλίψη κι αντί να αντιδράσει να τρέχει σ` έναν γιατρό! Κι όποιος πει ότι δεν είναι αυτό αλήθεια –Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ- είναι ψεύτης! Ας δούνε πρώτα σε τι ποσοστά έχει φτάσει η κατάθλιψη στο πλέον παραγωγικό μέρος της κοινωνίας που δεν είναι άλλο από τη νεολαία.
Κι όταν με το καλό ένας ένας βγει από τη μαυρίλα του κι αρχίσει το χειλάκι του σιγά σιγά να ξαναγελάει, με τη βοήθεια διάφορων ουσιών ευφορίας, θα ξαναβρεί μπροστά του τα ίδια. Γιατί ο γιατρός θα αντιμετωπίσει ίσως πρόσκαιρα το σύμπτωμα.
Η αιτία όμως;
Σύντομα θ` αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι η πραγματικότητά του δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο. Πράγμα που θα τον οδηγήσει στην ίδια κατάπτωση κι αυτός ο φαύλος κύκλος δεν έχει τέλος.
Συγγνώμη, αλλά αν αυτό δεν είναι έγκλημα και μάλιστα μαζικό κι επίσημο, τότε τι είναι;
Γι` αυτό λοιπόν το έγκλημα ήθελα να μιλήσω. Κι αυτό το έγκλημα το κάνουν κατά κύριο λόγο αυτοί που κυβερνάνε ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ και βέβαια συνενοχούν και όσοι τους ψηφίζουν και σιωπούν, βαυκαλίζοντας τους εαυτούς τους πως έτσι θα βολέψουνε τον απαυτούλη τους. Και μετά παραπονιούνται κι από πάνω. Δεν ξέρω πώς μπορούν κι αποκοιμίζουν τη συνείδησή τους. Εγώ πάντως, δηλώνω την αηδία μου για όλους τους κι ας με χαρακτηρίσουν όπως θέλουν. Μ` αηδιάζουν οι «φιλήσυχοι πολίτες»! Που βέβαια, ούτε φιλήσυχοι είναι και σε καμία μα καμία περίπτωση δεν είναι ΠΟΛΙΤΕΣ! Εκτός αν έχουν αλλάξει έννοια οι λέξεις.
Κι όσο για τα «θύματα» της όλης ιστορίας, ας αγαπήσουν επιτέλους λίγο περισσότερο τον εαυτό τους κι ας αποφασίσουν να δράσουνε και ν` αντιδράσουνε. Και, συγγνώμη που θα γίνω πάλι γραφική, αλλά ο μόνος τρόπος ν` αντιδράσουμε είναι ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ! Η απομόνωση, η σιγή και το να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, προσωποποιώντας το πρόβλημα, δεν οδηγεί πουθενά. Άλλο ένα ψέμα στο οποίο μας κάναν να πιστέψουμε. Ότι το πρόβλημα είναι προσωπικό του καθενός μας. Ένα τριπάκι που πολύ τους έχει βολέψει. Λάθος! Το πρόβλημα αφορά την πλειοψηφία, η οποία στην πραγματικότητα –κι εδώ είναι το γελοίο- δεν έχει τίποτα να χάσει, ούτως ή άλλως εδώ που φτάσαμε. Γι` αυτό και απορώ…
Τελειώνω. Αύριο έχει απεργίες, συλλαλητήρια, πορείες… Θ` ακολουθήσουν κι άλλες…
Η συμμετοχή είναι πολύ πιο σημαντική απ` όσο νομίζουμε. Κι επίσης, την φοβούνται πολύ περισσότερο απ` όσο φανταζόμαστε. Η αποχή είναι συμμετοχή στα σχέδιά τους εναντίον μας. Μην κοροϊδεύουμε λοιπόν τον εαυτό μας.
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2007
Αη-ΟΑΕΔ
Και τελικά, ο αριθμός πρωτοκόλλου για το μαζικό αθλητισμό, «κληρώθηκε»!
Μας μάζεψε ο Δήμαρχος πριν υπογράψουμε τις συμβάσεις για να γνωριστούμε και μας είπε: «Για να είμαστε εξηγημένοι, να πούμε, και να μην πείτε μετά ότι δεν ήμασταν κι ότι σας κοροϊδέψαμε, να ξέρετε πως τα χρήματα θα τα πάρετε όταν μας στείλει το κονδύλιο η Γενική Γραμματεία.» Πότε είναι αυτό;…Σε ένα χρόνο…(και ΑΝ, συμπληρώνω εγώ, με βάση όσα ακούω και σε άλλους δήμους που δεν τα πήρανε ποτέ).
Πάντως, μας πήρε όλους, ο καλός μας! (ο νοών νοείτω)
30 γυμναστές! Πού να δουλέψουνε;
Οι μισοί…φύλακες σε αθλητικές εγκαταστάσεις!?
Ακούω και τ` όνομά μου…στον παιδικό σταθμό! Χαρά!
Τα παιδάκια, η καλύτερή μου!
Την επόμενη μέρα, στον προϊστάμενο αθλητισμού για να μας πει τι ακριβώς θα κάνουμε και να υπογράψουμε και τις συμβάσεις. Πόσες ώρες;…8 την εβδομάδα!!!
Τέλεια! Πάει η ανεργία!
Και τα χρήματα…7,5€/ώρα! Πόσο μας κάνει αυτό, το μήνα; 240€! Κι αυτά…σε ένα χρόνο…ίσως…
Εεε…συγγνώμη, απ` το ταμείο ανεργίας παίρνω 367 και τα παίρνω κάθε μήνα…Ξαφνικά νιώθω ευνοημένη που είμαι άνεργη!?!
Ναι…ευνοημένη…Τώρα, γιατί αυτό το σαν…«ΚΡΑΚ»… «ΚΡΑΚ»…; Έτσι κάπως…
…Σαν από άλλο κόσμο, λέω στον προϊστάμενο: «Μήπως θα μπορούσα να το κάνω εθελοντικά, μόνο και μόνο για να είμαι με τα μικρά; Δε με συμφέρει να διακόψω το ταμείο.»
«Μα δεν γίνεται αυτό. Ξέρω ότι τα λεφτά δεν είναι ικανοποιητικά, αλλά όλοι τόσες ώρες πήρανε. Δες το σαν εμπειρία.»!!!...?......................
Για ποιο λόγο δουλεύουνε οι άνθρωποι;…Θυμίστε μου λίγο γιατί τώρα μπερδεύτηκα!...
Τα συμπεράσματα δικά σας…
Όσο για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση…Δεν ξεκίνησαν καν να παίρνουν ωρομίσθιους γυμναστές στα σχολεία γιατί κι αυτοί δεν έχουν λέει χρήματα!!!
(…Α τα τα τα…"...Στο μπουρδέλο σας θα κάνουμε τεράστιο πάρτυ!...")
…Μπα! Νομίζω πως δεν έχει νόημα να πω κάτι…
Μόνο, να! Μια που πλησιάζει και το νέο έτος (γεμάτο υποσχέσεις, όπως πάντα) κι επειδή μου ‘λεγαν ν` αγαπάω τους ανθρώπους και τις κατάρες δεν τις έμαθα, έχω κι εγώ να κάνω μια ευχή από τα βάθη της ψυχής μου, ειλικρινά! Μια ευχή σε όλους αυτούς που χειρίζονται τα πράγματα (με την αξία τους πάντα, βέβαια), φτιάχνουν τα συστήματα, ορίζουνε την εργασία και την ανεργία, με ακατανόητο για το φτωχό μυαλό μου τρόπο, και μοιράζουν τις δουλειές σα να ‘ναι ιδιοκτησία τους, περιμένοντας κι «ευχαριστώ» γι` αυτή τη «γενναιοδωρία» τους…ε, βέβαια, κάτι τους οφείλω κι εγώ.
Εύχομαι λοιπόν, όλα αυτά που μας προσφέρουν να τα απολαύσουν πρώτα πρώτα τα παιδιά τους! Ποτέ τους να μην γνωρίσουνε την ανεργία. Μα να δουλεύουν στα 8ωρα, με τρίμηνες, τετράμηνες, άντε οχτάμηνες το πολύ, συμβάσεις, για να ‘χουνε το χρόνο να ξεκουράζονται και λίγο ενδιάμεσα. Μην πάθουν και καμία υπερκόπωση!
Αυτό μόνο.
Και τώρα αποσύρομαι…
Θα πάω μια βόλτα κι από τον ΟΑΕΔ (που αν χρειαστεί να βγάλεις φωτοτυπία μια σελίδα, σε στέλνει να τη βγάλεις στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς!) γιατί τώρα που μπήκε ο Δεκέμβρης, θα ντυθεί Αη-ΟΑΕΔ, να μας δώσει και δώρο για τα Χριστούγεννα! Τι νομίζατε; Ότι δεν έχουμε και τα τυχερά μας;
…………………………………………………………
…Τι μοναξιά!...............
…………………..Ακούει κανείς???
Μας μάζεψε ο Δήμαρχος πριν υπογράψουμε τις συμβάσεις για να γνωριστούμε και μας είπε: «Για να είμαστε εξηγημένοι, να πούμε, και να μην πείτε μετά ότι δεν ήμασταν κι ότι σας κοροϊδέψαμε, να ξέρετε πως τα χρήματα θα τα πάρετε όταν μας στείλει το κονδύλιο η Γενική Γραμματεία.» Πότε είναι αυτό;…Σε ένα χρόνο…(και ΑΝ, συμπληρώνω εγώ, με βάση όσα ακούω και σε άλλους δήμους που δεν τα πήρανε ποτέ).
Πάντως, μας πήρε όλους, ο καλός μας! (ο νοών νοείτω)
30 γυμναστές! Πού να δουλέψουνε;
Οι μισοί…φύλακες σε αθλητικές εγκαταστάσεις!?
Ακούω και τ` όνομά μου…στον παιδικό σταθμό! Χαρά!
Τα παιδάκια, η καλύτερή μου!
Την επόμενη μέρα, στον προϊστάμενο αθλητισμού για να μας πει τι ακριβώς θα κάνουμε και να υπογράψουμε και τις συμβάσεις. Πόσες ώρες;…8 την εβδομάδα!!!
Τέλεια! Πάει η ανεργία!
Και τα χρήματα…7,5€/ώρα! Πόσο μας κάνει αυτό, το μήνα; 240€! Κι αυτά…σε ένα χρόνο…ίσως…
Εεε…συγγνώμη, απ` το ταμείο ανεργίας παίρνω 367 και τα παίρνω κάθε μήνα…Ξαφνικά νιώθω ευνοημένη που είμαι άνεργη!?!
Ναι…ευνοημένη…Τώρα, γιατί αυτό το σαν…«ΚΡΑΚ»… «ΚΡΑΚ»…; Έτσι κάπως…
…Σαν από άλλο κόσμο, λέω στον προϊστάμενο: «Μήπως θα μπορούσα να το κάνω εθελοντικά, μόνο και μόνο για να είμαι με τα μικρά; Δε με συμφέρει να διακόψω το ταμείο.»
«Μα δεν γίνεται αυτό. Ξέρω ότι τα λεφτά δεν είναι ικανοποιητικά, αλλά όλοι τόσες ώρες πήρανε. Δες το σαν εμπειρία.»!!!...?......................
Για ποιο λόγο δουλεύουνε οι άνθρωποι;…Θυμίστε μου λίγο γιατί τώρα μπερδεύτηκα!...
Τα συμπεράσματα δικά σας…
Όσο για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση…Δεν ξεκίνησαν καν να παίρνουν ωρομίσθιους γυμναστές στα σχολεία γιατί κι αυτοί δεν έχουν λέει χρήματα!!!
(…Α τα τα τα…"...Στο μπουρδέλο σας θα κάνουμε τεράστιο πάρτυ!...")
…Μπα! Νομίζω πως δεν έχει νόημα να πω κάτι…
Μόνο, να! Μια που πλησιάζει και το νέο έτος (γεμάτο υποσχέσεις, όπως πάντα) κι επειδή μου ‘λεγαν ν` αγαπάω τους ανθρώπους και τις κατάρες δεν τις έμαθα, έχω κι εγώ να κάνω μια ευχή από τα βάθη της ψυχής μου, ειλικρινά! Μια ευχή σε όλους αυτούς που χειρίζονται τα πράγματα (με την αξία τους πάντα, βέβαια), φτιάχνουν τα συστήματα, ορίζουνε την εργασία και την ανεργία, με ακατανόητο για το φτωχό μυαλό μου τρόπο, και μοιράζουν τις δουλειές σα να ‘ναι ιδιοκτησία τους, περιμένοντας κι «ευχαριστώ» γι` αυτή τη «γενναιοδωρία» τους…ε, βέβαια, κάτι τους οφείλω κι εγώ.
Εύχομαι λοιπόν, όλα αυτά που μας προσφέρουν να τα απολαύσουν πρώτα πρώτα τα παιδιά τους! Ποτέ τους να μην γνωρίσουνε την ανεργία. Μα να δουλεύουν στα 8ωρα, με τρίμηνες, τετράμηνες, άντε οχτάμηνες το πολύ, συμβάσεις, για να ‘χουνε το χρόνο να ξεκουράζονται και λίγο ενδιάμεσα. Μην πάθουν και καμία υπερκόπωση!
Αυτό μόνο.
Και τώρα αποσύρομαι…
Θα πάω μια βόλτα κι από τον ΟΑΕΔ (που αν χρειαστεί να βγάλεις φωτοτυπία μια σελίδα, σε στέλνει να τη βγάλεις στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς!) γιατί τώρα που μπήκε ο Δεκέμβρης, θα ντυθεί Αη-ΟΑΕΔ, να μας δώσει και δώρο για τα Χριστούγεννα! Τι νομίζατε; Ότι δεν έχουμε και τα τυχερά μας;
…………………………………………………………
…Τι μοναξιά!...............
…………………..Ακούει κανείς???
Σάββατο, Δεκεμβρίου 01, 2007
"Γυρίστε τον Γαλαξία με ωτοστόπ" - "Το Ρεστωράν στο τέλος του Σύμπαντος" ΝΤΑΓΚΛΑΣ ΑΝΤΑΜΣ
Μια που πλησιάζει καινούργια χρονιά, προτείνω κι εγώ με τη σειρά μου να «Γυρίσετε τον Γαλαξία με ωτοστόπ» και μετά να απολαύσετε το…Πιάτο Ημέρας σ` ένα «Ρεστωράν στο τέλος του Σύμπαντος»!!! Τα δύο πρώτα βιβλία μιας τριλογίας που αποτελείται από…τέσσερα μέρη!
… «Ένα γιγάντιο πτιφούρ πέρασε χοροπηδώντας κάπου στο βάθος.»…
…Κι ήταν αδύνατον να μην το ακολουθήσω κι εγώ χοροπηδώντας……
Η συνέχεια δικαιωματικά στα “Βιβλία” του par1saktou που το είχε προτείνει :-)…
Thnx!
Κυριακή, Νοεμβρίου 25, 2007
Πες μου για το παράλογο...
Πες μου λοιπόν για το «παράλογο».…Πες μου και για το «λογικό».
Τι βλέπεις γύρω μας να είναι λογικό; Δείξτο μου και αμέσως θα σε πιστέψω! Θέλω πολύ να σε πιστέψω.
Ποιος θεσμός; Ποια συμπεριφορά; Τι απ` όσα βλέπουμε, ζούμε ή ακούμε;
Ποιος κανόνας που έχει θέσει η κοινωνία; Ποιο κρατικό σύστημα –εκπαιδευτικό, εργασιακό, οικονομικό…
Και ποια συμπεριφορά ανθρώπινη στην καθημερινότητά της;
Ποιος δεν φοράει μάσκα –αναρωτιέμαι…και στον ύπνο του;
(Εμένα, όταν κάποιος μ` εκνευρίζει, μ` αρέσει να τον σκέφτομαι την ώρα που κοιμάται, πιστεύοντας πως τότε δεν ταλαιπωρεί τον εαυτό του πιέζοντάς τον να υποκρίνεται πως είναι κάτι άλλο.)
Δείξε μου λοιπόν, ΜΙΑ έκφανση της ζωής που βλέπεις τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται φυσιο-Λογικά. ΜΙΑ!
Δείξε μου. Θα σε πιστέψω! Το ‘χω ανάγκη.
Γιατί εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι συμπεριφερόμαστε παράλογα παντού.
Και στα συναισθήματα (να και το πιο παράλογο) υπό το πρίσμα κάποιων «τύπων» ή –και καλά- μιας «ηθικής», ποιος ξέρει από πού φερμένης, πάμε και χώνουμε τη «λογική»!
Φοβόμαστε τις λέξεις, φοβόμαστε τις χειρονομίες, φοβόμαστε τις φωνές μας... φοβόμαστε πλαστά τους άλλους και ουσιαστικά τους εαυτούς μας. Κι επικαλούμαστε τη Λογική γι` αυτή την ανεπάρκειά μας και για τη δειλία μας να εκφραστούμε όπως φυσιολογικά κι αυθόρμητα θα εκφραζόμασταν.
Πείστε με λοιπόν για το αντίθετο.
Εγώ, το πιο λογικό πράγμα που βρίσκω σ` αυτή τη σουρεάλ πραγματικότητα, είναι τα συναισθήματά μου…
Τι βλέπεις γύρω μας να είναι λογικό; Δείξτο μου και αμέσως θα σε πιστέψω! Θέλω πολύ να σε πιστέψω.
Ποιος θεσμός; Ποια συμπεριφορά; Τι απ` όσα βλέπουμε, ζούμε ή ακούμε;
Ποιος κανόνας που έχει θέσει η κοινωνία; Ποιο κρατικό σύστημα –εκπαιδευτικό, εργασιακό, οικονομικό…
Και ποια συμπεριφορά ανθρώπινη στην καθημερινότητά της;
Ποιος δεν φοράει μάσκα –αναρωτιέμαι…και στον ύπνο του;
(Εμένα, όταν κάποιος μ` εκνευρίζει, μ` αρέσει να τον σκέφτομαι την ώρα που κοιμάται, πιστεύοντας πως τότε δεν ταλαιπωρεί τον εαυτό του πιέζοντάς τον να υποκρίνεται πως είναι κάτι άλλο.)
Δείξε μου λοιπόν, ΜΙΑ έκφανση της ζωής που βλέπεις τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται φυσιο-Λογικά. ΜΙΑ!
Δείξε μου. Θα σε πιστέψω! Το ‘χω ανάγκη.
Γιατί εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι συμπεριφερόμαστε παράλογα παντού.
Και στα συναισθήματα (να και το πιο παράλογο) υπό το πρίσμα κάποιων «τύπων» ή –και καλά- μιας «ηθικής», ποιος ξέρει από πού φερμένης, πάμε και χώνουμε τη «λογική»!
Φοβόμαστε τις λέξεις, φοβόμαστε τις χειρονομίες, φοβόμαστε τις φωνές μας... φοβόμαστε πλαστά τους άλλους και ουσιαστικά τους εαυτούς μας. Κι επικαλούμαστε τη Λογική γι` αυτή την ανεπάρκειά μας και για τη δειλία μας να εκφραστούμε όπως φυσιολογικά κι αυθόρμητα θα εκφραζόμασταν.
Πείστε με λοιπόν για το αντίθετο.
Εγώ, το πιο λογικό πράγμα που βρίσκω σ` αυτή τη σουρεάλ πραγματικότητα, είναι τα συναισθήματά μου…
Τρίτη, Νοεμβρίου 13, 2007
ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ - ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ
Καταρχήν, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι εδώ δεν πρόκειται για κριτική αλλά μάλλον για ένα «παραλήρημα» εντυπώσεων και συναισθημάτων.Με το ξεκίνημά του ήμουνα πολύ συγκρατημένη. Έλεγα, εντάξει αλλά όχι σαν τα προηγούμενά του. Με διέψευσε εντελώς! Όσο προχωράει μοιάζει σαν κάτι που γεμίζει ενέργεια σιγά σιγά, ύπουλα σχεδόν, μέχρι που ξαφνικά σκάει και μένεις εμβρόντητος να δέχεσαι εικόνες, μελωδίες και συναισθήματα που δεν προλαβαίνεις ν` απορροφήσεις. Ιδιαίτερα από τη μέση περίπου και μετά, καλπάζει κανονικά και στο τελευταίο κεφάλαιο σου κόβει την ανάσα.
Ό,τι και να πω όμως, δεν έχει σημασία, γιατί νομίζω πως εδώ πρόκειται για προσωπικό βίωμα. Για εμπειρία ανάγνωσης, ξεχωριστή για τον καθένα.
Εγώ έβλεπα τις σελίδες να λιγοστεύουν και μ` έπιανε πανικός. Σα να έβλεπα με τρόμο μια κλεψύδρα ν` αδειάζει στο πάνω της μισό κι εγώ να μην μπορώ να κλείσω με το χέρι μου αυτή τη μικρή τρυπούλα που αφήνει την άμμο να περάσει στο άλλο της μισό.
Στις τελευταίες σελίδες είχα κλείσει πόρτες, παντζούρια, μουσικές, τα πάντα. Διάβαζα απομονωμένη εντελώς, ξεκομμένη απ` όλους κι απ` όλα. Κάθε σελίδα του τελευταίου κεφαλαίου από τρεις φορές. Και με το τέλος…Κεραυνοβολημένη από συγκίνηση. Έμεινα με το χέρι να κλείνω μόνη μου το στόμα, και να μη θέλω να πω τίποτα. Δεν είναι βιβλίο που συζητιέται. Προσωπική υπόθεση για τον καθένα και ταυτόχρονα ένας ύμνος για όλα: Για τους ανθρώπους, για τη Ζωή και σίγουρα, ο απόλυτος ύμνος στον έρωτα.
Είναι ο γνωστός Ζοζέ, που παίρνει μια υπόθεση εντελώς σουρεάλ για να σου πει τα πιο γήινα, τα πιο οικεία, τα πιο δικά σου πράγματα. Δημιουργεί κι εδώ τόσο δυνατές εικόνες με τόσο λιτό τρόπο που σε αφήνει άναυδο και συγκλονισμένο. Καταιγισμός εικόνων, συναισθημάτων, θα `λεγα και σκέψεων αλλά τι να σκεφτεί κανείς μετά απ` αυτό; Ολοκληρώνει ο Ζοζέ από μόνος του. Ποιος μπορεί ν` αμφιβάλλει για οτιδήποτε;
Και τόση μουσική…Ποτέ πριν ένα βιβλίο δε με γέμισε με τόση μουσική. Κι έπαθα κι εγώ αυτό που πάθανε κι οι άλλοι που το διαβάσανε. Έψαχνα να βρω το κομμάτι του Μπαχ.
Θέλω να το ξαναδιαβάσω απ` την αρχή. Έχω υπογραμμίσει άπειρα πράγματα, αλλά νομίζω ότι η απομόνωση κάποιων μεμονωμένων φράσεων ή παραγράφων, ξεκομμένων απ` το όλο κλίμα του βιβλίου, θα το αδικούσε πολύ ή θα το «χαλούσε» με πιθανές αποκαλύψεις. Γι` αυτό και δεν θα παραθέσω κανένα απόσπασμα, παρά μόνο ό,τι γράφει στο οπισθόφυλλο:
«Αν στο Περί τυφλότητος η τύφλωση ήταν καθολική, αν στο Περί φωτίσεως η φώτιση ήταν γενικευμένη, στο νέο μυθιστόρημα του Σαραμάγκου, ο θάνατος λειτουργεί με διαλείψεις σε μια μικρή χώρα 10.000.000 κατοίκων, φέρνοντας σε απόγνωση, μετά την αρχική ευφορία, ασφαλιστικές εταιρείες, εργολάβους κηδειών, οίκους ευγηρίας, νοσοκομεία, εκκλησία, κυβέρνηση, οικογένειες. Η μαφφία (με 2φ τη θέλει ο συγγραφέας) θα αναλάβει να δώσει λύσεις, αλλά ο θάνατος θα αντεπιτεθεί με τη μορφή μιας μυστηριώδους και γοητευτικής γυναίκας…
Το πιο πρόσφατο και εξαιρετικά ανθρώπινο μυθιστόρημα του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα.»
Ο τίτλος του πρωτότυπου ήταν «Διαλείψεις Θανάτου» και κατά τη γνώμη μου του ταιριάζει καλύτερα.
Τελειώνοντας, έχω την ανάγκη να πω κι εγώ στον Σαραμάγκου –όπως η γυναίκα του βιβλίου στον τσελίστα- «Ήρθα μόνο για να σας ευχαριστήσω για τη συγκίνηση και την ευχαρίστηση που ένιωσα ακούγοντάς σας.»
Προσωπική εμπειρία λοιπόν για κάθε άνθρωπο και για τους εραστές της Λογοτεχνίας, απλά ηδονή!
…Αναρωτιέμαι τι άλλο θα γράψει μετά απ` αυτό!
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
στην καταπληκτική, γι` ακόμη μια φορά, μετάφραση της Αθηνάς Ψυλλιά.
Καλή Ανάγνωση!
Δευτέρα, Νοεμβρίου 12, 2007
The Thief
“Why does the Dawn creep up
With her face so grey and pale?
Surely she should come
Smiling, without fail.
She is the special one”,
The Twilight Fairies say.
“For to the world she brings
Every brand new day.”
Here is the creeping Dawn
With face so pale and grey.
“Oh,” she says, “how I wish
That night might always stay
Over the sleeping land.
For then I would not stray
Into the world to steal
All pleasant dreams away.”
Margaret Tarrant`s
Twilight Fairies
With her face so grey and pale?
Surely she should come
Smiling, without fail.
She is the special one”,
The Twilight Fairies say.
“For to the world she brings
Every brand new day.”
Here is the creeping Dawn
With face so pale and grey.
“Oh,” she says, “how I wish
That night might always stay
Over the sleeping land.
For then I would not stray
Into the world to steal
All pleasant dreams away.”
Margaret Tarrant`s
Twilight Fairies
Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007
......
Και το έψαχνα τόσο καιρό!
Και μου τηλεφωνούν τώρα και μου λένε πως κάποιος έβγαλε αυτό στο you tube.
Και πατάω τα κλάματα επί τόπου!
Και μου `ρχεται όλος ο παιδικός συναισθηματικός μου κόσμος
κατά-κούτελα…κατά-καρδα…κατά-κορμα…στα μούτρα τέλος πάντων.
Τη μισώ τη νοσταλγία!
Αλλά αυτό είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω ζήσει!
Βάζω λοιπόν κι εγώ τους τίτλους της αρχής...
Και μου τηλεφωνούν τώρα και μου λένε πως κάποιος έβγαλε αυτό στο you tube.
Και πατάω τα κλάματα επί τόπου!
Και μου `ρχεται όλος ο παιδικός συναισθηματικός μου κόσμος
κατά-κούτελα…κατά-καρδα…κατά-κορμα…στα μούτρα τέλος πάντων.
Τη μισώ τη νοσταλγία!
Αλλά αυτό είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω ζήσει!
Βάζω λοιπόν κι εγώ τους τίτλους της αρχής...
Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007
Μη με πρωτοκολλείτε άλλο!
Το δωμάτιό μου, ένα χάος!
Βιβλία, χαρτιά, προκηρύξεις, αιτήσεις…
Χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…
Όλα σε ετοιμότητα!
Βιογραφικά, φωτοαντίγραφα ταυτότητας, ΑΦΜ, πιστοποιητικά οικογενειακής κατάστασης, φωτοτυπίες πτυχίων Πανεπιστημίου, ξένων γλωσσών…
Υπεύθυνη δήλωση: «Είμαι άνεργη»...
Χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…και…χαρτάκια!...
Γιατί, άλλο τα χαρτιά κι άλλο τα χαρτάκια.
Χαρτάκια μ` αριθμούς.
Αριθμοί.
Αριθμός πρωτοκόλλου 467 (σεμινάριο…)
Αριθμός πρωτοκόλλου 625 (εταιρεία…)
Και τηλέφωνα: «Καλημέρα. Αρχίσατε να καλείτε ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς;»
«Ποια ειδικότητα;»
«Φυσικής Αγωγής»
«Εεε, δεν μας ήρθε ακόμη πίστωση. Δεν έχουν χρήματα.»
…!!!…Καλά. Ας μη βρίσω τώρα. Λάθος άτομο έτσι κι αλλιώς.
Στην άκρη το ακουστικό.
Στο γραφείο ξανά.
Χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…Χαρτάκια…
Αριθμός πρωτοκόλλου 179 (μαζικός αθλητισμός)
Αριθμός πρωτοκόλλου 538 (συμμετοχή στο…)
…Αυτό πάλι, τι χαρτί είναι;
Αίτηση για…Ωπ! Αυτή την έστειλα με email! Τι γίνεται;
Άλλα τηλέφωνα: «Καλημέρα. Σας έστειλα μια αίτηση για την προκήρυξη…..Τη λάβατε;»
«Μια στιγμή να κοιτάξω…..Ναι. Αριθμός πρωτοκόλλου…»
ΣΤΟΟΟΠ!!! Μην πείτε άλλον αριθμό!
Μη με πρωτοκολλείτε άλλο!
Θα ουρλιάξω!
Βιβλία, χαρτιά, προκηρύξεις, αιτήσεις…
Χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…
Όλα σε ετοιμότητα!
Βιογραφικά, φωτοαντίγραφα ταυτότητας, ΑΦΜ, πιστοποιητικά οικογενειακής κατάστασης, φωτοτυπίες πτυχίων Πανεπιστημίου, ξένων γλωσσών…
Υπεύθυνη δήλωση: «Είμαι άνεργη»...
Χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…και…χαρτάκια!...
Γιατί, άλλο τα χαρτιά κι άλλο τα χαρτάκια.
Χαρτάκια μ` αριθμούς.
Αριθμοί.
Αριθμός πρωτοκόλλου 467 (σεμινάριο…)
Αριθμός πρωτοκόλλου 625 (εταιρεία…)
Και τηλέφωνα: «Καλημέρα. Αρχίσατε να καλείτε ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς;»
«Ποια ειδικότητα;»
«Φυσικής Αγωγής»
«Εεε, δεν μας ήρθε ακόμη πίστωση. Δεν έχουν χρήματα.»
…!!!…Καλά. Ας μη βρίσω τώρα. Λάθος άτομο έτσι κι αλλιώς.
Στην άκρη το ακουστικό.
Στο γραφείο ξανά.
Χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…Χαρτάκια…
Αριθμός πρωτοκόλλου 179 (μαζικός αθλητισμός)
Αριθμός πρωτοκόλλου 538 (συμμετοχή στο…)
…Αυτό πάλι, τι χαρτί είναι;
Αίτηση για…Ωπ! Αυτή την έστειλα με email! Τι γίνεται;
Άλλα τηλέφωνα: «Καλημέρα. Σας έστειλα μια αίτηση για την προκήρυξη…..Τη λάβατε;»
«Μια στιγμή να κοιτάξω…..Ναι. Αριθμός πρωτοκόλλου…»
ΣΤΟΟΟΠ!!! Μην πείτε άλλον αριθμό!
Μη με πρωτοκολλείτε άλλο!
Θα ουρλιάξω!
Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007
Τελεία.
Να είμαι πιο κοινωνική
Να χαμογελάω περισσότερο
Να μιλάω το ίδιο σε όλους
Να σέβομαι τους μεγαλύτερους κι ας λένε ό,τι τους έρθει στο κεφάλι
Ν` αγαπώ τους συγγενείς γιατί έχουμε ίδιο αίμα
Να μην παθιάζομαι τόσο με πρόσωπα και καταστάσεις
Να μην είμαι τόσο παρορμητική
Να μην δένομαι τόσο εύκολα και τόσο πολύ
Να μαλώνω με σύνεση
Να νευριάζω ήσυχα
Να το ξεπερνάω γρήγορα
και να συμπεριφέρομαι σα να μην έγινε τίποτα.
Με πρήξατε!
Η απάντησή μου είναι ΟΧΙ!
“Γλυκιά”…θα είμαι μόνο όπου θέλω εγώ!
Τελεία ●
Κι όσο για τον σεβασμό, εγώ υποκλίνομαι μόνο στα μικρά παιδιά
και σ` ό,τι μ` έκανε να το ερωτευτώ, έστω και για μια στιγμή.
Να χαμογελάω περισσότερο
Να μιλάω το ίδιο σε όλους
Να σέβομαι τους μεγαλύτερους κι ας λένε ό,τι τους έρθει στο κεφάλι
Ν` αγαπώ τους συγγενείς γιατί έχουμε ίδιο αίμα
Να μην παθιάζομαι τόσο με πρόσωπα και καταστάσεις
Να μην είμαι τόσο παρορμητική
Να μην δένομαι τόσο εύκολα και τόσο πολύ
Να μαλώνω με σύνεση
Να νευριάζω ήσυχα
Να το ξεπερνάω γρήγορα
και να συμπεριφέρομαι σα να μην έγινε τίποτα.
Με πρήξατε!
Η απάντησή μου είναι ΟΧΙ!
“Γλυκιά”…θα είμαι μόνο όπου θέλω εγώ!
Τελεία ●
Κι όσο για τον σεβασμό, εγώ υποκλίνομαι μόνο στα μικρά παιδιά
και σ` ό,τι μ` έκανε να το ερωτευτώ, έστω και για μια στιγμή.
Σάββατο, Οκτωβρίου 20, 2007
ΗΜΕΡΑ ΛΕΥΚΟΥ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΟΥ
Έναν πολύ ενδιαφέρων αγώνα ποδοσφαίρου –αν και συμβολικό- είχα την ευτυχία να παρακολουθήσω το Σάββατο, 13/10, στις 11:00 το πρωί, στο γήπεδο 5x5 της Μίκρας, για τον γιορτασμό της ημέρας λευκού μπαστουνιού (για πρακτικούς λόγους, 2 μέρες πριν), όπως έχει οριστεί η 15η του Οκτώβρη.Ο αγώνας διοργανώθηκε από την Αθλητική Ένωση Τυφλών Θεσσαλονίκης «ΠΥΡΣΟΣ».
Αν και πραγματοποιήθηκε σε χαλαρό κλίμα, ωστόσο εμένα μ` εντυπωσίασε το πείσμα και η επιμονή των ανθρώπων αυτών, η προθυμία τους να συμμετέχουν σε μια τέτοια ομάδα, η διάθεσή τους να παίξουν. Γιατί ένας αγώνας ποδοσφαίρου ανάμεσα σε τυφλούς είναι πολύ πιο σκληρός και πρόσφορος σε τραυματισμούς.
Ο αγώνας διήρκησε πολύ λιγότερο απ` το κανονικό, καθώς ήταν περισσότερο συμβολικός, κάτι σαν επίδειξη τεχνικής, σαν πληροφόρηση και για εμάς, τους υπόλοιπους ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα, πέρα απ` αυτά που βλέπουμε και γνωρίζουμε ως τώρα.
Μετά το τέλος του αγώνα, οι ποδοσφαιριστές του ΠΥΡΣΟΥ, ιδιαίτερα φιλικοί και φιλόξενοι, μας πρόσφεραν αναψυκτικά και μπισκοτάκια. Ήταν πρόσχαροι, με χιούμορ και πρόθυμοι να μας μιλήσουν.
Από τον πρόεδρο της ομάδας, κ. Μπάμπη Τοκατλίδη, έμαθα καναδυό πραγματάκια για το δικό τους ποδόσφαιρο:Κάθε ομάδα κατεβάζει 4 τυφλούς παίχτες συν τον τερματοφύλακα, ο οποίος βλέπει, και άλλους τόσους που κάθονται στον πάγκο. Σύνολο 10. Ο αγώνας διαρκεί 2 20λεπτα και διεξάγεται σε γηπεδάκια 5x5 με μπάλες ειδικά προσαρμοσμένες, πιο βαριές για να μην αναπηδούν και με κουδουνάκια στο εσωτερικό τους για να ακούγονται και να μπορούνε να τις βρίσκουν. Κάποιοι κανόνες είναι επίσης προσαρμοσμένοι. Ο προπονητής καθοδηγεί από το κέντρο και κάποιος που βλέπει βρίσκεται επίσης πίσω από κάθε εστία και καθοδηγεί πληροφορώντας για τις θέσεις των παιχτών, της μπάλας κλπ. Οι πάιχτες φοράνε μάσκες για να είναι βέβαιο ότι κανείς δεν βλέπει τίποτα. Προκειμένου ν` αποφευχθούν σκληρές συγκρούσεις μεταξύ των παιχτών που ορμούν στην μπάλα, χρησιμοποιούν την λέξη «Βόϊ!» ως προειδοποίηση. Γενικά, η φωνή, ο λόγος, η ομιλία μεταξύ των παιχτών είναι απαραίτητη, έτσι ώστε να μπορούν να προσανατολίζονται, να συνεννοούνται και να συνεργάζονται. Γι` αυτό επίσης, απαιτείται ησυχία από εξωτερικούς παράγοντες.Δυστυχώς, η συμμετοχή των ίδιων των τυφλών στο ποδόσφαιρο δεν είναι και τόσο μεγάλη γιατί ακριβώς πρόκειται για ένα αρκετά βίαιο, σκληρό παιχνίδι, εύκολο σε τραυματισμούς.
Ο ΠΥΡΣΟΣ είναι η μία από τις 2 μόνο (δυστυχώς) ποδοσφαιρικές ομάδες τυφλών που υπάρχουν στην Ελλάδα και στα 10 χρόνια της ύπαρξής της είχε σημαντικές διακρίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Από τις 30/11 ως τις 3/12, στο γήπεδο της Μίκρας στη Θεσσαλονίκη, θα διεξαχθεί και επίσημο τουρνουά ποδοσφαίρου τυφλών με συμμετοχή ομάδων του εξωτερικού.
Χάρηκα πολύ και που παρευρέθηκα στη συγκεκριμένη εκδήλωση και που γνώρισα τους συγκεκριμένους ανθρώπους.Μήπως πρέπει να ενδιαφερθούμε κάποια στιγμή και για κάτι πέρα απ` αυτά που βλέπουμε καθημερινά; Μήπως πρέπει να βγούμε κι εμείς απ` τον δικό μας μικρόκοσμο και να ανακαλύψουμε την γοητεία σ` όλους τους παράλληλους κόσμους που αναπνέουν ακριβώς δίπλα μας;…Φαντάζομαι ότι υπάρχουν πάρα πολλοί τέτοιοι.
Ίσως έτσι καταφέρουμε να βγούμε και από την δήθεν μιζέρια μας.
ΥΓ: Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν επίσης και κάποιοι πολιτικοί. Αυτό ίσως να ενδιέφερε περισσότερο κάποια τηλεοπτικά κανάλια ή σταθμούς ραδιοφώνου, αλλά για το δικό μου μπλογκ, η ουσία βρίσκεται αλλού, γι` αυτό και δεν θα τους αναφέρω.
Φένια
Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007
Εξορκισμός
Είναι μερικές φορές που τα γεγονότα σου κλείνουνε το στόμα.
Λέξεις που δεν τις λες τότε που πρέπει γιατί «πάντα υπάρχει χρόνος».
Δυο μέρες πριν, πάλεψες τη δική μου, άνευ σοβαρής ουσίας, μελαγχολία με τέτοιο πείσμα και σιγουριά που παρέδωσα τα όπλα. Και ντρέπομαι γιατί εγώ, τώρα που πρέπει, δεν έχω τι να πω. Μόνο «Γαμώτο!» λέω και ξαναλέω, κι έχω γεμίσει θυμό για τα...ξαφνιάσματα της τύχης, αλλά ξέρω ότι δεν βοηθάει αυτό.
Η πραγματικότητα γίνεται πάρα πολύ πραγματική και ξεπερνάει σε τραγικότητα και την πιο τρελή φαντασία.
Το μόνο που τουλάχιστον θέλω να πω είναι ότι είμαι κι εγώ εδώ, μαζί με όλους τους άλλους, κι ενώνω την αγάπη μου για σένα με τη δική τους. Και θα χορεύουμε όλοι μαζί τις ροκιές του Σημάν για να ξορκίζουμε και θεούς και δαίμονες και…περιστάσεις. Και θα χτυπιόμαστε για να τιμούμε δυνατά ό,τι αγαπημένο. Κάθε βράδυ, όπως πάντα!
ΥΓ: Επειδή το μήνυμα είναι πολύ προσωπικό και συγκεκριμένο κι επειδή ντρέπομαι που δεν μπορώ να κάνω κάτι πιο αποτελεσματικό απ` αυτό, νομίζω πως τα σχόλια περισσεύουνε. Γι` αυτό τα αποσύρω.
……..Ευχαριστώ.
Φε
Λέξεις που δεν τις λες τότε που πρέπει γιατί «πάντα υπάρχει χρόνος».
Δυο μέρες πριν, πάλεψες τη δική μου, άνευ σοβαρής ουσίας, μελαγχολία με τέτοιο πείσμα και σιγουριά που παρέδωσα τα όπλα. Και ντρέπομαι γιατί εγώ, τώρα που πρέπει, δεν έχω τι να πω. Μόνο «Γαμώτο!» λέω και ξαναλέω, κι έχω γεμίσει θυμό για τα...ξαφνιάσματα της τύχης, αλλά ξέρω ότι δεν βοηθάει αυτό.
Η πραγματικότητα γίνεται πάρα πολύ πραγματική και ξεπερνάει σε τραγικότητα και την πιο τρελή φαντασία.
Το μόνο που τουλάχιστον θέλω να πω είναι ότι είμαι κι εγώ εδώ, μαζί με όλους τους άλλους, κι ενώνω την αγάπη μου για σένα με τη δική τους. Και θα χορεύουμε όλοι μαζί τις ροκιές του Σημάν για να ξορκίζουμε και θεούς και δαίμονες και…περιστάσεις. Και θα χτυπιόμαστε για να τιμούμε δυνατά ό,τι αγαπημένο. Κάθε βράδυ, όπως πάντα!
ΥΓ: Επειδή το μήνυμα είναι πολύ προσωπικό και συγκεκριμένο κι επειδή ντρέπομαι που δεν μπορώ να κάνω κάτι πιο αποτελεσματικό απ` αυτό, νομίζω πως τα σχόλια περισσεύουνε. Γι` αυτό τα αποσύρω.
……..Ευχαριστώ.
Φε
Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007
...μολυβένιε
Με ξύπνησε μία βροντή. Άνοιξα το παράθυρο στη βροχή.
Σήμερα η μέρα δεν πληγώνει με φως.
Σκέφτομαι…Δύο επιλογές με την ανάλογη μουσική υπόκρουση.
Ή να βάλω κάτι ρυθμικό και ν` ακολουθήσω με το σώμα το ρυθμό
ή ν` αφήσω ν` ακούγεται το τραγουδάκι της βροχής και να μελαγχολήσω μαζί της τη μελαγχολία που μ` αρέσει…
Τελικά, η βροχή δεν μου τραγουδάει…
Κάτι κορναρίσματα απ` το δρόμο, κάτι φρένα…κι απ` το παράθυρο βλέπω μονάχα τοίχους.
Θα βάλω μουσική, λοιπόν…
«…Μου είπες, σήκω απ` τις στάχτες σου…»
Το μπουκάλι στο πάτωμα. Σκόνταψα πάνω του, μα έπεσε εκείνο, όχι εγώ.
Ok, λοιπόν! Καλά είμαι.
Δεν το σήκωσα. Το άφησα πεσμένο…
«…αν κοιτάς μακριά…»
Η βροχή πέφτει λοξά. Μπαίνει απ` το παράθυρο και βρέχει το χαλάκι.
Ούτε και το παράθυρο το κλείνω…
Στο cd player πάτησα κατά λάθος το shuffle και επιλέγει μόνο του τι θα παίξει…
Το αφήνω κι αυτό στην τύχη. Ας παίξει ό,τι θέλει…
«…να προσέχεις, μολυβένιε…»
…Νομίζω ότι σήμερα δεν θ` αντισταθώ σε τίποτα.
Θ` αφήσω να γίνουν όλα όπως θα `πρεπε.
Χωρίς τη δική μου παρέμβαση.
Μόνο θα τα παρατηρώ.
Ακόμα και στο τηλέφωνο, θα περιοριστώ στο «Ναι» και θ` αφήσω τους άλλους να μιλούν.
ΑΝ το σηκώσω!...
«…πρώτα λιώνουν την καρδιά…»
Θα καθήσω στο πάτωμα, κολλημένη στον τοίχο, με τα γόνατα αγκαλιά.
Μόνο καφέ θα κάνω…….Ίσως και κάνα…
…Κι αν δε μου βγει καλός κι αυτός, θα τον πιω όπως και να `ναι.
«…Ψάχνεις να βρεις την Αλήθεια…Λες να υπάρχει στ` αλήθεια; Εδώ δεν ξέρεις αν υπάρχεις εσύ…»……………..
………………............................
Όλα θα τα δεχτώ όπως έρθουν…
Κουράστηκα να το παλεύω…
Σήμερα η μέρα δεν πληγώνει με φως.
Σκέφτομαι…Δύο επιλογές με την ανάλογη μουσική υπόκρουση.
Ή να βάλω κάτι ρυθμικό και ν` ακολουθήσω με το σώμα το ρυθμό
ή ν` αφήσω ν` ακούγεται το τραγουδάκι της βροχής και να μελαγχολήσω μαζί της τη μελαγχολία που μ` αρέσει…
Τελικά, η βροχή δεν μου τραγουδάει…
Κάτι κορναρίσματα απ` το δρόμο, κάτι φρένα…κι απ` το παράθυρο βλέπω μονάχα τοίχους.
Θα βάλω μουσική, λοιπόν…
«…Μου είπες, σήκω απ` τις στάχτες σου…»
Το μπουκάλι στο πάτωμα. Σκόνταψα πάνω του, μα έπεσε εκείνο, όχι εγώ.
Ok, λοιπόν! Καλά είμαι.
Δεν το σήκωσα. Το άφησα πεσμένο…
«…αν κοιτάς μακριά…»
Η βροχή πέφτει λοξά. Μπαίνει απ` το παράθυρο και βρέχει το χαλάκι.
Ούτε και το παράθυρο το κλείνω…
Στο cd player πάτησα κατά λάθος το shuffle και επιλέγει μόνο του τι θα παίξει…
Το αφήνω κι αυτό στην τύχη. Ας παίξει ό,τι θέλει…
«…να προσέχεις, μολυβένιε…»
…Νομίζω ότι σήμερα δεν θ` αντισταθώ σε τίποτα.
Θ` αφήσω να γίνουν όλα όπως θα `πρεπε.
Χωρίς τη δική μου παρέμβαση.
Μόνο θα τα παρατηρώ.
Ακόμα και στο τηλέφωνο, θα περιοριστώ στο «Ναι» και θ` αφήσω τους άλλους να μιλούν.
ΑΝ το σηκώσω!...
«…πρώτα λιώνουν την καρδιά…»
Θα καθήσω στο πάτωμα, κολλημένη στον τοίχο, με τα γόνατα αγκαλιά.
Μόνο καφέ θα κάνω…….Ίσως και κάνα…
…Κι αν δε μου βγει καλός κι αυτός, θα τον πιω όπως και να `ναι.
«…Ψάχνεις να βρεις την Αλήθεια…Λες να υπάρχει στ` αλήθεια; Εδώ δεν ξέρεις αν υπάρχεις εσύ…»……………..
………………............................
Όλα θα τα δεχτώ όπως έρθουν…
Κουράστηκα να το παλεύω…
.......................................................
Τετάρτη, Οκτωβρίου 10, 2007
ΝΕΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ Α. ΔΡΟΥΖΑ
Ήμουν έτοιμη να βγάλω αντίστοιχο ποστ, αλλά ο φίλος μου sebs από τη Λέχη Ανάγνωσης Άνω Τούμπας, με κάλυψε πλήρως. Γι` αυτό και αντιγράφω το δικό του:
Να πάρει άμεσα θέση το ΕΣΡ
Πρός: ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ (Ε.Σ.Ρ.)Πανεπιστημίου & Αμερικής 5, 10564 ΑθήναΤηλ.: 210-3354500, Fax: 210-3319881, Email:ncrtv@otenet.gr
Συντασσόμενοι με την κίνηση και των υπολοίπων bloggers κατά των εξευτελιστικών για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια εκπομπών της Δρούζα, καταγγέλλουμε την εκπομπή "ΜΠΟΡΩ" του Star Channel που προβλήθηκε στις 5-10-2007 με παρουσιάστρια τη αμφιλεγόμενη για το δεοντολογικό των εκπομπών της δημοσιογράφου Άννας Δρούζα.Η εκπομπή της πρόβαλε videos και φωτογραφίες τα οποία είχαν ως κεντρικά πρόσωπα τα παιδιά από το μοιραίο τροχαίο στα Τέμπη, λίγες ώρες πριν από το ατύχημα που κόστισε τη ζωή σε 21 από αυτά.Απαιτούμε από το ΕΣΡ να διακόψει αμέσως αυτή την εκπομπή ως πρόγραμμα χαμηλής ποιότητας που εκμεταλλεύεται και εξευτελίζει την ανθρώπινη προσωπικότητα και αξιοπρέπεια σε στιγμές ανθρώπινου πόνου.Το e-mail αυτό θα δημοσιευτεί και σε πλήθος blog όπως επίσης και σε διαδικτυακές εκπομπές μας μέσω shoutcast.com και live365.com και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα η όποια απόφαση του Συμβουλίου να περάσει από έντονη κριτική όχι μόνο στα Ελληνικά blogs αλλά από ολόκληρη την κοινότητα των bloggers, ως επίσης των επισκεπτών και των διαδικτυακών ακροατών σε ολόκληρο το διαδίκτυο.
Δυο κουβέντες απο εμένα. "Κόψτε την"
Να πάρει άμεσα θέση το ΕΣΡ
Πρός: ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ (Ε.Σ.Ρ.)Πανεπιστημίου & Αμερικής 5, 10564 ΑθήναΤηλ.: 210-3354500, Fax: 210-3319881, Email:ncrtv@otenet.gr
Συντασσόμενοι με την κίνηση και των υπολοίπων bloggers κατά των εξευτελιστικών για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια εκπομπών της Δρούζα, καταγγέλλουμε την εκπομπή "ΜΠΟΡΩ" του Star Channel που προβλήθηκε στις 5-10-2007 με παρουσιάστρια τη αμφιλεγόμενη για το δεοντολογικό των εκπομπών της δημοσιογράφου Άννας Δρούζα.Η εκπομπή της πρόβαλε videos και φωτογραφίες τα οποία είχαν ως κεντρικά πρόσωπα τα παιδιά από το μοιραίο τροχαίο στα Τέμπη, λίγες ώρες πριν από το ατύχημα που κόστισε τη ζωή σε 21 από αυτά.Απαιτούμε από το ΕΣΡ να διακόψει αμέσως αυτή την εκπομπή ως πρόγραμμα χαμηλής ποιότητας που εκμεταλλεύεται και εξευτελίζει την ανθρώπινη προσωπικότητα και αξιοπρέπεια σε στιγμές ανθρώπινου πόνου.Το e-mail αυτό θα δημοσιευτεί και σε πλήθος blog όπως επίσης και σε διαδικτυακές εκπομπές μας μέσω shoutcast.com και live365.com και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα η όποια απόφαση του Συμβουλίου να περάσει από έντονη κριτική όχι μόνο στα Ελληνικά blogs αλλά από ολόκληρη την κοινότητα των bloggers, ως επίσης των επισκεπτών και των διαδικτυακών ακροατών σε ολόκληρο το διαδίκτυο.
Δυο κουβέντες απο εμένα. "Κόψτε την"
Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2007
Ο Κούντερα ψιθυρίζει σε ρυθμούς βαλς...
«…Πάνε ν` αποδείξουν πως η φυσιογνωμία ενός ανθρώπου είναι αποτύπωμα της ψυχής του. Απόλυτη ανοησία…Αν δεν είχα κοιταχτεί ποτέ στον καθρέφτη κι έπρεπε να περιγράψω την εξωτερική μου εμφάνιση με αυτά που ξέρω από μέσα μου για μένα, το πορτρέτο μου δεν θα έμοιαζε καθόλου μ` αυτό που βλέπεις εσύ όταν με κοιτάς! Δεν είμαι καθόλου αυτό που μοιάζω!...»«…Ο πόθος για τάξη θέλει να μετατρέψει τον κόσμο των ανθρώπων σε ανόργανο βασίλειο, όπου τα πάντα θα προχωρούν, τα πάντα θα λειτουργούν υποταγμένα σε μια απρόσωπη θέληση. Ο πόθος για τάξη είναι ταυτόχρονα πόθος θανάτου, γιατί η ζωή είναι μια διαρκής παραβίαση της τάξης. Ή αντίστροφα, ο πόθος για τάξη είναι το ενάρετο πρόσχημα με το οποίο δικαιολογεί τις θηριωδίες του το μίσος του ανθρώπου για τον άνθρωπο…»
«…Ακόμα κι ο πιο ηλίθιος μπορεί να ρίξει μια γυναίκα…Το θέμα είναι να ξέρει κανείς και πώς να την αφήσει…»
«…Το μπόξερ αλώνιζε μες στο δωμάτιο γεμάτο περιέργεια, εντελώς ανίδεο για τον κίνδυνο απ` τον οποίο μόλις είχε γλιτώσει…Η ανεμελιά με την οποία εγκλιματίστηκε μέσα σε λίγα λεπτά σ` ένα ξένο δωμάτιο κι έπιασε φιλίες μ` έναν άγνωστο ήταν σχεδόν ύποπτη κι έμοιαζε να πλησιάζει στα όρια της βλακείας…Πάντα του άρεσαν τα σκυλιά. Ήταν οικεία, στοργικά, αφοσιωμένα και μαζί παντελώς ακατάληπτα. Ποτέ δε θα μάθεις τι ακριβώς συμβαίνει μες στο κεφάλι και την καρδιά αυτών των έμπιστων και χαρούμενων απεσταλμένων της ακατάληπτης φύσης…»
«…Προσπαθούσε να χωνέψει καλά την ιδέα πως εγκαταλείπει τη χώρα του…Δεν ένιωθε καθόλου λύπη αλλά δεν ήθελε και να βιαστεί…ένιωθε να τον κυριεύει και πάλι αυτή η αναποφασιστικότητα, αυτή η απραξία που είχε γίνει ανέκδοτο στον κύκλο των γνωστών του, επειδή υπέκυπτε σ` αυτήν όταν ακριβώς οι περιστάσεις απαιτούσαν αποφασιστικότητα κι ενεργητικότητα…»
«…Και φυσικά πρέπει να σκεφτώ και σε τι κόσμο θα στείλω το παιδί μου. Γρήγορα θα μου το αρπάξει το σχολείο και θα του γεμίσει το κεφάλι με ανακρίβειες, που μάταια τις πολεμούσα μια ζωή εγώ. Θα ΄πρεπε δηλαδή να βλέπω εγώ το γιο μου να γίνεται μπρος στα μάτια μου ένας ηλίθιος κομφορμιστής; Ή μήπως θα ΄πρεπε να του ενσταλάξω τις δικές μου ιδέες και να τον βλέπω να υποφέρει, έτσι όπως θα σύρεται στις ίδιες συγκρούσεις μ` εμένα;…»
«…Πίστευε στην απιστία του άντρα της, όπως πιστεύει ένας χριστιανός στην ύπαρξη του Θεού. Μόνο που ο χριστιανός πιστεύει στο Θεό με την απόλυτη σιγουριά πως δεν θα τον δει ποτέ. Στη σκέψη πως εκείνη τη μέρα θα δει τον Κλίμα με άλλη γυναίκα, η Κάμιλα ένιωσε τον ίδιο τρόμο μ` έναν χριστιανό που θα του ΄λεγε τηλεφωνικά ο Θεός ότι θα πάει σπίτι του για φαγητό…»
«…στην αγκαλιά του Μπέρτλεφ αφήνει τους τελευταίους στεναγμούς ηδονής…Ο Μπέρτλεφ τη χαϊδεύει σα να ήταν μικρό κοριτσάκι, κι αυτή νιώθει πραγματικά μικρή. Μικρή όσο ποτέ (ποτέ πριν δεν είχε κρυφτεί έτσι στο στήθος κανενός) αλλά και μεγάλη όσο ποτέ (ποτέ πριν δεν είχε νιώσει τέτοια ηδονή). Και τ` αναφιλητά της, με τις σπασμωδικές κινήσεις, την ταξιδεύουν σε αισθήματα ευδαιμονίας, εξίσου άγνωστα γι` αυτήν ως τώρα…»
«…Σ` αυτή τη χώρα δεν υπάρχει κανένας σεβασμός για τα πρωινά. Ξυπνάνε βίαια μ` ένα ξυπνητήρι που διακόπτει τον ύπνο τους με μια τσεκουριά και παραδίδονται αμέσως σε μια ολέθρια τρεχάλα. Μπορείτε να μου πείτε τι σόι μέρα θα είναι αυτή που ξεκινά με μια τέτοια πράξη βίας; Τι θ` απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι που δέχονται καθημερινά ένα μικρό ηλεκτροσόκ απ` το ξυπνητήρι τους; Μαθαίνουν κάθε μέρα στη βία και κάθε μέρα ξεμαθαίνουν την απόλαυση. Αυτά τα πρωινά, ακούστε με που σας λέω, καθορίζουν το χαρακτήρα των ανθρώπων…»
«…Τι της είπε εκείνος ο άντρας; Πως φεύγει για πάντα. Μια απέραντη, γλυκιά νοσταλγία της έσφιξε την καρδιά. Όχι μόνο η νοσταλγία αυτού του άντρα, αλλά και της χαμένης ευκαιρίας. Νοσταλγούσε όλες τις ευκαιρίες που άφησε να περάσουν, να φύγουν, ευκαιρίες που τις απέφυγε, ακόμα και ευκαιρίες που δεν της έτυχαν ποτέ…»
«…Όπως όλοι μας, ο Κλίμα θεωρούσε πραγματικότητα μόνο ό,τι ερχόταν στη ζωή του από τα μέσα, προοδευτικά, οργανικά, ενώ ό,τι ερχόταν απ` έξω, απότομα και τυχαία, το έβλεπε σαν εισβολή του εξωπραγματικού. Αλίμονο! Τίποτα δεν είναι πιο πραγματικό από το εξωπραγματικό…»
Ε σταμάτα! Θα το αντιγράψεις όλο!...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
