2008

...Κι όποιος είπε "Και του χρόνου"
θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος...

ΕΥΤΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ...

ΥΓ: Ε κάντε κι ένα κλικ στο πεντάγραμμο για να τα πούμε και τραγουδιστά

ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

Μερικές φορές σκέφτομαι πως θα ‘θελα να κουβαλώ
όλους τους ανθρώπους που αγαπώ επάνω στο κορμί μου.
Να τους ζώνομαι όπως οι βομβιστές
ντύνονται τις χειροβομβίδες τους.
Να τους κουβαλώ μέσα σε κάψουλες.
Όποτε τους χρειάζομαι πολύ να τις σκάω μία μία
κι εκείνοι να ξεχύνονται τριγύρω,
να μου μιλούν, να με πειράζουν,
να γελούν, να με νταντεύουν…
…να τα λέμε…

Άλλη μια "γραφικότητα"

Είμαι σίγουρη ότι για κάποιους –αν όχι για όλους- δεν είμαι παρά μια γκρινιάρα που επαναλαμβάνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα κι έχω σκεφτεί άπειρες φορές να μην ξαναμιλήσω γι` αυτά, τόσο για να μην κουράζω τους άλλους όσο και γιατί κάποιες φορές νιώθω κι εγώ απίστευτα κουρασμένη κι απογοητευμένη για να το κάνω. Όμως, από την άλλη, με πιάνει λύσσα όταν σκέφτομαι ότι ακριβώς αυτό θέλουν κι αυτοί. Ή να το βουλώνουμε ή, μέσω της επανάληψης, σταδιακά η φωνή μας να χάνει τη δύναμή της, να χαρακτηριζόμαστε «γκρινιάρηδες», «γραφικοί», «αιθεροβάμονες» κι ότι γενικότερα ματαιοπονούμε κι είμαστε στην κοσμάρα μας.
Γι` αυτό λοιπόν, γι` ακόμη μια φορά, εγώ θα πω ό,τι έχω να πω κι ο καθένας ας σκεφτεί ό,τι θέλει κι ας τα βρει μετά με τον εαυτό του.

Είναι απίστευτο και απίστευτα τραγικό το πώς έχουν καταφέρει με κάθε μέσο να αποπροσανατολίσουν τους ανθρώπους, να τους προβατοποιήσουν, να τους ξεφτιλίσουνε τελείως, τελικά!
Πριν από κάποια χρόνια απορούσε ο Άσιμος «Πώς γίνεται στον έναν παλαβιάρη, εξήγησέ μου, κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν;»…
Τι θα ‘λεγε τώρα, άραγε;

Χιλιάδες όσοι βιώνουμε αυτήν την κατάσταση, που όλο και βαθαίνει και δεν ξέρω πού στα κομμάτια είναι ο πάτος επιτέλους. Εμείς δεμένοι σ` ένα καθεστώς ομηρίας –φτάσαμε να ελπίζουμε να μας δώσουν 6 ή 8 ώρες και στήνουμε και πανηγύρι αν τελικά μας το δώσουν!- που όλοι το αναγνωρίζουν και το κατακρίνουν και κανείς δεν λέει να το αλλάξει, άλλοι σε άλλες παγίδες που τους κρατούν σε ημιαπασχόληση, ανεργία, ανασφάλεια. Κι αντί να ξεσηκωθούμε όλοι μαζί και να τους πάρουμε τα σώβρακα, φάγαμε το παραμύθι ότι είμαστε ανίσχυροι. Αυτό που ακούς συνήθως, είναι «Μα εγώ δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο» ή «Έτσι είναι η πραγματικότητα και δεν αλλάζει»…ΜΠΟΥΡΔΕΣ!
Μας κάνανε να νιώθουμε υποτιμητικά για τον εαυτό μας, να χρεώνουμε σ` εμάς τα δικά τους εγκλήματα και τελικά –το θλιβερότερο απ` όλα, που όλοι το ξέρουν αλλά κανείς δεν το συζητάει- να βυθίζεται ο καθένας στη δική του σιωπή και θλίψη κι αντί να αντιδράσει να τρέχει σ` έναν γιατρό! Κι όποιος πει ότι δεν είναι αυτό αλήθεια –Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ- είναι ψεύτης! Ας δούνε πρώτα σε τι ποσοστά έχει φτάσει η κατάθλιψη στο πλέον παραγωγικό μέρος της κοινωνίας που δεν είναι άλλο από τη νεολαία.
Κι όταν με το καλό ένας ένας βγει από τη μαυρίλα του κι αρχίσει το χειλάκι του σιγά σιγά να ξαναγελάει, με τη βοήθεια διάφορων ουσιών ευφορίας, θα ξαναβρεί μπροστά του τα ίδια. Γιατί ο γιατρός θα αντιμετωπίσει ίσως πρόσκαιρα το σύμπτωμα.
Η αιτία όμως;
Σύντομα θ` αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι η πραγματικότητά του δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο. Πράγμα που θα τον οδηγήσει στην ίδια κατάπτωση κι αυτός ο φαύλος κύκλος δεν έχει τέλος.
Συγγνώμη, αλλά αν αυτό δεν είναι έγκλημα και μάλιστα μαζικό κι επίσημο, τότε τι είναι;

Γι` αυτό λοιπόν το έγκλημα ήθελα να μιλήσω. Κι αυτό το έγκλημα το κάνουν κατά κύριο λόγο αυτοί που κυβερνάνε ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ και βέβαια συνενοχούν και όσοι τους ψηφίζουν και σιωπούν, βαυκαλίζοντας τους εαυτούς τους πως έτσι θα βολέψουνε τον απαυτούλη τους. Και μετά παραπονιούνται κι από πάνω. Δεν ξέρω πώς μπορούν κι αποκοιμίζουν τη συνείδησή τους. Εγώ πάντως, δηλώνω την αηδία μου για όλους τους κι ας με χαρακτηρίσουν όπως θέλουν. Μ` αηδιάζουν οι «φιλήσυχοι πολίτες»! Που βέβαια, ούτε φιλήσυχοι είναι και σε καμία μα καμία περίπτωση δεν είναι ΠΟΛΙΤΕΣ! Εκτός αν έχουν αλλάξει έννοια οι λέξεις.

Κι όσο για τα «θύματα» της όλης ιστορίας, ας αγαπήσουν επιτέλους λίγο περισσότερο τον εαυτό τους κι ας αποφασίσουν να δράσουνε και ν` αντιδράσουνε. Και, συγγνώμη που θα γίνω πάλι γραφική, αλλά ο μόνος τρόπος ν` αντιδράσουμε είναι ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ! Η απομόνωση, η σιγή και το να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, προσωποποιώντας το πρόβλημα, δεν οδηγεί πουθενά. Άλλο ένα ψέμα στο οποίο μας κάναν να πιστέψουμε. Ότι το πρόβλημα είναι προσωπικό του καθενός μας. Ένα τριπάκι που πολύ τους έχει βολέψει. Λάθος! Το πρόβλημα αφορά την πλειοψηφία, η οποία στην πραγματικότητα –κι εδώ είναι το γελοίο- δεν έχει τίποτα να χάσει, ούτως ή άλλως εδώ που φτάσαμε. Γι` αυτό και απορώ…

Τελειώνω. Αύριο έχει απεργίες, συλλαλητήρια, πορείες… Θ` ακολουθήσουν κι άλλες…
Η συμμετοχή είναι πολύ πιο σημαντική απ` όσο νομίζουμε. Κι επίσης, την φοβούνται πολύ περισσότερο απ` όσο φανταζόμαστε. Η αποχή είναι συμμετοχή στα σχέδιά τους εναντίον μας. Μην κοροϊδεύουμε λοιπόν τον εαυτό μας.

Αη-ΟΑΕΔ

Και τελικά, ο αριθμός πρωτοκόλλου για το μαζικό αθλητισμό, «κληρώθηκε»!
Μας μάζεψε ο Δήμαρχος πριν υπογράψουμε τις συμβάσεις για να γνωριστούμε και μας είπε: «Για να είμαστε εξηγημένοι, να πούμε, και να μην πείτε μετά ότι δεν ήμασταν κι ότι σας κοροϊδέψαμε, να ξέρετε πως τα χρήματα θα τα πάρετε όταν μας στείλει το κονδύλιο η Γενική Γραμματεία.» Πότε είναι αυτό;…Σε ένα χρόνο…(και ΑΝ, συμπληρώνω εγώ, με βάση όσα ακούω και σε άλλους δήμους που δεν τα πήρανε ποτέ).
Πάντως, μας πήρε όλους, ο καλός μας! (ο νοών νοείτω)
30 γυμναστές! Πού να δουλέψουνε;
Οι μισοί…φύλακες σε αθλητικές εγκαταστάσεις!?
Ακούω και τ` όνομά μου…στον παιδικό σταθμό! Χαρά!
Τα παιδάκια, η καλύτερή μου!

Την επόμενη μέρα, στον προϊστάμενο αθλητισμού για να μας πει τι ακριβώς θα κάνουμε και να υπογράψουμε και τις συμβάσεις. Πόσες ώρες;…8 την εβδομάδα!!!
Τέλεια! Πάει η ανεργία!
Και τα χρήματα…7,5€/ώρα! Πόσο μας κάνει αυτό, το μήνα; 240€! Κι αυτά…σε ένα χρόνο…ίσως…
Εεε…συγγνώμη, απ` το ταμείο ανεργίας παίρνω 367 και τα παίρνω κάθε μήνα…Ξαφνικά νιώθω ευνοημένη που είμαι άνεργη!?!
Ναι…ευνοημένη…Τώρα, γιατί αυτό το σαν…«ΚΡΑΚ»… «ΚΡΑΚ»…; Έτσι κάπως…
…Σαν από άλλο κόσμο, λέω στον προϊστάμενο: «Μήπως θα μπορούσα να το κάνω εθελοντικά, μόνο και μόνο για να είμαι με τα μικρά; Δε με συμφέρει να διακόψω το ταμείο.»
«Μα δεν γίνεται αυτό. Ξέρω ότι τα λεφτά δεν είναι ικανοποιητικά, αλλά όλοι τόσες ώρες πήρανε. Δες το σαν εμπειρία.»!!!...?......................
Για ποιο λόγο δουλεύουνε οι άνθρωποι;…Θυμίστε μου λίγο γιατί τώρα μπερδεύτηκα!...
Τα συμπεράσματα δικά σας…













Όσο για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση…Δεν ξεκίνησαν καν να παίρνουν ωρομίσθιους γυμναστές στα σχολεία γιατί κι αυτοί δεν έχουν λέει χρήματα!!!
(…Α τα τα τα…"...Στο μπουρδέλο σας θα κάνουμε τεράστιο πάρτυ!...")


…Μπα! Νομίζω πως δεν έχει νόημα να πω κάτι…
Μόνο, να! Μια που πλησιάζει και το νέο έτος (γεμάτο υποσχέσεις, όπως πάντα) κι επειδή μου ‘λεγαν ν` αγαπάω τους ανθρώπους και τις κατάρες δεν τις έμαθα, έχω κι εγώ να κάνω μια ευχή από τα βάθη της ψυχής μου, ειλικρινά! Μια ευχή σε όλους αυτούς που χειρίζονται τα πράγματα (με την αξία τους πάντα, βέβαια), φτιάχνουν τα συστήματα, ορίζουνε την εργασία και την ανεργία, με ακατανόητο για το φτωχό μυαλό μου τρόπο, και μοιράζουν τις δουλειές σα να ‘ναι ιδιοκτησία τους, περιμένοντας κι «ευχαριστώ» γι` αυτή τη «γενναιοδωρία» τους…ε, βέβαια, κάτι τους οφείλω κι εγώ.
Εύχομαι λοιπόν, όλα αυτά που μας προσφέρουν να τα απολαύσουν πρώτα πρώτα τα παιδιά τους! Ποτέ τους να μην γνωρίσουνε την ανεργία. Μα να δουλεύουν στα 8ωρα, με τρίμηνες, τετράμηνες, άντε οχτάμηνες το πολύ, συμβάσεις, για να ‘χουνε το χρόνο να ξεκουράζονται και λίγο ενδιάμεσα. Μην πάθουν και καμία υπερκόπωση!
Αυτό μόνο.

Και τώρα αποσύρομαι…
Θα πάω μια βόλτα κι από τον ΟΑΕΔ (που αν χρειαστεί να βγάλεις φωτοτυπία μια σελίδα, σε στέλνει να τη βγάλεις στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς!) γιατί τώρα που μπήκε ο Δεκέμβρης, θα ντυθεί Αη-ΟΑΕΔ, να μας δώσει και δώρο για τα Χριστούγεννα! Τι νομίζατε; Ότι δεν έχουμε και τα τυχερά μας;
…………………………………………………………
…Τι μοναξιά!...............
…………………..Ακούει κανείς???

"Γυρίστε τον Γαλαξία με ωτοστόπ" - "Το Ρεστωράν στο τέλος του Σύμπαντος" ΝΤΑΓΚΛΑΣ ΑΝΤΑΜΣ

Μια που πλησιάζει καινούργια χρονιά, προτείνω κι εγώ με τη σειρά μου να «Γυρίσετε τον Γαλαξία με ωτοστόπ» και μετά να απολαύσετε το…Πιάτο Ημέρας σ` ένα «Ρεστωράν στο τέλος του Σύμπαντος»!!! Τα δύο πρώτα βιβλία μιας τριλογίας που αποτελείται από…τέσσερα μέρη!




… «Ένα γιγάντιο πτιφούρ πέρασε χοροπηδώντας κάπου στο βάθος.»…
…Κι ήταν αδύνατον να μην το ακολουθήσω κι εγώ χοροπηδώντας……
Η συνέχεια δικαιωματικά στα “Βιβλία” του par1saktou που το είχε προτείνει :-)…
Thnx!

Πες μου για το παράλογο...

Πες μου λοιπόν για το «παράλογο».…Πες μου και για το «λογικό».
Τι βλέπεις γύρω μας να είναι λογικό; Δείξτο μου και αμέσως θα σε πιστέψω! Θέλω πολύ να σε πιστέψω.
Ποιος θεσμός; Ποια συμπεριφορά; Τι απ` όσα βλέπουμε, ζούμε ή ακούμε;
Ποιος κανόνας που έχει θέσει η κοινωνία; Ποιο κρατικό σύστημα –εκπαιδευτικό, εργασιακό, οικονομικό…
Και ποια συμπεριφορά ανθρώπινη στην καθημερινότητά της;
Ποιος δεν φοράει μάσκα –αναρωτιέμαι…και στον ύπνο του;
(Εμένα, όταν κάποιος μ` εκνευρίζει, μ` αρέσει να τον σκέφτομαι την ώρα που κοιμάται, πιστεύοντας πως τότε δεν ταλαιπωρεί τον εαυτό του πιέζοντάς τον να υποκρίνεται πως είναι κάτι άλλο.)
Δείξε μου λοιπόν, ΜΙΑ έκφανση της ζωής που βλέπεις τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται φυσιο-Λογικά. ΜΙΑ!
Δείξε μου. Θα σε πιστέψω! Το ‘χω ανάγκη.
Γιατί εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι συμπεριφερόμαστε παράλογα παντού.
Και στα συναισθήματα (να και το πιο παράλογο) υπό το πρίσμα κάποιων «τύπων» ή –και καλά- μιας «ηθικής», ποιος ξέρει από πού φερμένης, πάμε και χώνουμε τη «λογική»!
Φοβόμαστε τις λέξεις, φοβόμαστε τις χειρονομίες, φοβόμαστε τις φωνές μας... φοβόμαστε πλαστά τους άλλους και ουσιαστικά τους εαυτούς μας. Κι επικαλούμαστε τη Λογική γι` αυτή την ανεπάρκειά μας και για τη δειλία μας να εκφραστούμε όπως φυσιολογικά κι αυθόρμητα θα εκφραζόμασταν.
Πείστε με λοιπόν για το αντίθετο.
Εγώ, το πιο λογικό πράγμα που βρίσκω σ` αυτή τη σουρεάλ πραγματικότητα, είναι τα συναισθήματά μου…

ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ - ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Καταρχήν, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι εδώ δεν πρόκειται για κριτική αλλά μάλλον για ένα «παραλήρημα» εντυπώσεων και συναισθημάτων.
Με το ξεκίνημά του ήμουνα πολύ συγκρατημένη. Έλεγα, εντάξει αλλά όχι σαν τα προηγούμενά του. Με διέψευσε εντελώς! Όσο προχωράει μοιάζει σαν κάτι που γεμίζει ενέργεια σιγά σιγά, ύπουλα σχεδόν, μέχρι που ξαφνικά σκάει και μένεις εμβρόντητος να δέχεσαι εικόνες, μελωδίες και συναισθήματα που δεν προλαβαίνεις ν` απορροφήσεις. Ιδιαίτερα από τη μέση περίπου και μετά, καλπάζει κανονικά και στο τελευταίο κεφάλαιο σου κόβει την ανάσα.
Ό,τι και να πω όμως, δεν έχει σημασία, γιατί νομίζω πως εδώ πρόκειται για προσωπικό βίωμα. Για εμπειρία ανάγνωσης, ξεχωριστή για τον καθένα.
Εγώ έβλεπα τις σελίδες να λιγοστεύουν και μ` έπιανε πανικός. Σα να έβλεπα με τρόμο μια κλεψύδρα ν` αδειάζει στο πάνω της μισό κι εγώ να μην μπορώ να κλείσω με το χέρι μου αυτή τη μικρή τρυπούλα που αφήνει την άμμο να περάσει στο άλλο της μισό.
Στις τελευταίες σελίδες είχα κλείσει πόρτες, παντζούρια, μουσικές, τα πάντα. Διάβαζα απομονωμένη εντελώς, ξεκομμένη απ` όλους κι απ` όλα. Κάθε σελίδα του τελευταίου κεφαλαίου από τρεις φορές. Και με το τέλος…Κεραυνοβολημένη από συγκίνηση. Έμεινα με το χέρι να κλείνω μόνη μου το στόμα, και να μη θέλω να πω τίποτα. Δεν είναι βιβλίο που συζητιέται. Προσωπική υπόθεση για τον καθένα και ταυτόχρονα ένας ύμνος για όλα: Για τους ανθρώπους, για τη Ζωή και σίγουρα, ο απόλυτος ύμνος στον έρωτα.

Είναι ο γνωστός Ζοζέ, που παίρνει μια υπόθεση εντελώς σουρεάλ για να σου πει τα πιο γήινα, τα πιο οικεία, τα πιο δικά σου πράγματα. Δημιουργεί κι εδώ τόσο δυνατές εικόνες με τόσο λιτό τρόπο που σε αφήνει άναυδο και συγκλονισμένο. Καταιγισμός εικόνων, συναισθημάτων, θα `λεγα και σκέψεων αλλά τι να σκεφτεί κανείς μετά απ` αυτό; Ολοκληρώνει ο Ζοζέ από μόνος του. Ποιος μπορεί ν` αμφιβάλλει για οτιδήποτε;
Και τόση μουσική…Ποτέ πριν ένα βιβλίο δε με γέμισε με τόση μουσική. Κι έπαθα κι εγώ αυτό που πάθανε κι οι άλλοι που το διαβάσανε. Έψαχνα να βρω το κομμάτι του Μπαχ.
Θέλω να το ξαναδιαβάσω απ` την αρχή. Έχω υπογραμμίσει άπειρα πράγματα, αλλά νομίζω ότι η απομόνωση κάποιων μεμονωμένων φράσεων ή παραγράφων, ξεκομμένων απ` το όλο κλίμα του βιβλίου, θα το αδικούσε πολύ ή θα το «χαλούσε» με πιθανές αποκαλύψεις. Γι` αυτό και δεν θα παραθέσω κανένα απόσπασμα, παρά μόνο ό,τι γράφει στο οπισθόφυλλο:

«Αν στο Περί τυφλότητος η τύφλωση ήταν καθολική, αν στο Περί φωτίσεως η φώτιση ήταν γενικευμένη, στο νέο μυθιστόρημα του Σαραμάγκου, ο θάνατος λειτουργεί με διαλείψεις σε μια μικρή χώρα 10.000.000 κατοίκων, φέρνοντας σε απόγνωση, μετά την αρχική ευφορία, ασφαλιστικές εταιρείες, εργολάβους κηδειών, οίκους ευγηρίας, νοσοκομεία, εκκλησία, κυβέρνηση, οικογένειες. Η μαφφία (με 2φ τη θέλει ο συγγραφέας) θα αναλάβει να δώσει λύσεις, αλλά ο θάνατος θα αντεπιτεθεί με τη μορφή μιας μυστηριώδους και γοητευτικής γυναίκας…
Το πιο πρόσφατο και εξαιρετικά ανθρώπινο μυθιστόρημα του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα.»

Ο τίτλος του πρωτότυπου ήταν «Διαλείψεις Θανάτου» και κατά τη γνώμη μου του ταιριάζει καλύτερα.
Τελειώνοντας, έχω την ανάγκη να πω κι εγώ στον Σαραμάγκου –όπως η γυναίκα του βιβλίου στον τσελίστα- «Ήρθα μόνο για να σας ευχαριστήσω για τη συγκίνηση και την ευχαρίστηση που ένιωσα ακούγοντάς σας.»
Προσωπική εμπειρία λοιπόν για κάθε άνθρωπο και για τους εραστές της Λογοτεχνίας, απλά ηδονή!
…Αναρωτιέμαι τι άλλο θα γράψει μετά απ` αυτό!

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
στην καταπληκτική, γι` ακόμη μια φορά, μετάφραση της Αθηνάς Ψυλλιά.
Καλή Ανάγνωση!

The Thief

“Why does the Dawn creep up
With her face so grey and pale?
Surely she should come
Smiling, without fail.
She is the special one”,
The Twilight Fairies say.
“For to the world she brings
Every brand new day.”

Here is the creeping Dawn
With face so pale and grey.
“Oh,” she says, “how I wish
That night might always stay
Over the sleeping land.
For then I would not stray
Into the world to steal
All pleasant dreams away.”



Margaret Tarrant`s
Twilight Fairies

......

Και το έψαχνα τόσο καιρό!
Και μου τηλεφωνούν τώρα και μου λένε πως κάποιος έβγαλε αυτό στο you tube.
Και πατάω τα κλάματα επί τόπου!
Και μου `ρχεται όλος ο παιδικός συναισθηματικός μου κόσμος
κατά-κούτελα…κατά-καρδα…κατά-κορμα…στα μούτρα τέλος πάντων.
Τη μισώ τη νοσταλγία!
Αλλά αυτό είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω ζήσει!



Βάζω λοιπόν κι εγώ τους τίτλους της αρχής...

Μη με πρωτοκολλείτε άλλο!

Το δωμάτιό μου, ένα χάος!
Βιβλία, χαρτιά, προκηρύξεις, αιτήσεις…
Χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…
Όλα σε ετοιμότητα!
Βιογραφικά, φωτοαντίγραφα ταυτότητας, ΑΦΜ, πιστοποιητικά οικογενειακής κατάστασης, φωτοτυπίες πτυχίων Πανεπιστημίου, ξένων γλωσσών…
Υπεύθυνη δήλωση: «Είμαι άνεργη»...

Χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…και…χαρτάκια!...
Γιατί, άλλο τα χαρτιά κι άλλο τα χαρτάκια.
Χαρτάκια μ` αριθμούς.
Αριθμοί.
Αριθμός πρωτοκόλλου 467 (σεμινάριο…)
Αριθμός πρωτοκόλλου 625 (εταιρεία…)
Και τηλέφωνα: «Καλημέρα. Αρχίσατε να καλείτε ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς;»
«Ποια ειδικότητα;»
«Φυσικής Αγωγής»
«Εεε, δεν μας ήρθε ακόμη πίστωση. Δεν έχουν χρήματα.»
…!!!…Καλά. Ας μη βρίσω τώρα. Λάθος άτομο έτσι κι αλλιώς.
Στην άκρη το ακουστικό.

Στο γραφείο ξανά.
Χαρτιά…χαρτιά…χαρτιά…Χαρτάκια…
Αριθμός πρωτοκόλλου 179 (μαζικός αθλητισμός)
Αριθμός πρωτοκόλλου 538 (συμμετοχή στο…)
…Αυτό πάλι, τι χαρτί είναι;
Αίτηση για…Ωπ! Αυτή την έστειλα με email! Τι γίνεται;
Άλλα τηλέφωνα: «Καλημέρα. Σας έστειλα μια αίτηση για την προκήρυξη…..Τη λάβατε;»
«Μια στιγμή να κοιτάξω…..Ναι. Αριθμός πρωτοκόλλου…»
ΣΤΟΟΟΠ!!! Μην πείτε άλλον αριθμό!
Μη με πρωτοκολλείτε άλλο!
Θα ουρλιάξω!

Τελεία.

Να είμαι πιο κοινωνική
Να χαμογελάω περισσότερο
Να μιλάω το ίδιο σε όλους
Να σέβομαι τους μεγαλύτερους κι ας λένε ό,τι τους έρθει στο κεφάλι
Ν` αγαπώ τους συγγενείς γιατί έχουμε ίδιο αίμα
Να μην παθιάζομαι τόσο με πρόσωπα και καταστάσεις
Να μην είμαι τόσο παρορμητική
Να μην δένομαι τόσο εύκολα και τόσο πολύ
Να μαλώνω με σύνεση
Να νευριάζω ήσυχα
Να το ξεπερνάω γρήγορα
και να συμπεριφέρομαι σα να μην έγινε τίποτα.

Με πρήξατε!
Η απάντησή μου είναι ΟΧΙ!
“Γλυκιά”…θα είμαι μόνο όπου θέλω εγώ!
Τελεία ●

Κι όσο για τον σεβασμό, εγώ υποκλίνομαι μόνο στα μικρά παιδιά
και σ` ό,τι μ` έκανε να το ερωτευτώ, έστω και για μια στιγμή.

ΗΜΕΡΑ ΛΕΥΚΟΥ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΟΥ

Έναν πολύ ενδιαφέρων αγώνα ποδοσφαίρου –αν και συμβολικό- είχα την ευτυχία να παρακολουθήσω το Σάββατο, 13/10, στις 11:00 το πρωί, στο γήπεδο 5x5 της Μίκρας, για τον γιορτασμό της ημέρας λευκού μπαστουνιού (για πρακτικούς λόγους, 2 μέρες πριν), όπως έχει οριστεί η 15η του Οκτώβρη.
Ο αγώνας διοργανώθηκε από την Αθλητική Ένωση Τυφλών Θεσσαλονίκης «ΠΥΡΣΟΣ».
Αν και πραγματοποιήθηκε σε χαλαρό κλίμα, ωστόσο εμένα μ` εντυπωσίασε το πείσμα και η επιμονή των ανθρώπων αυτών, η προθυμία τους να συμμετέχουν σε μια τέτοια ομάδα, η διάθεσή τους να παίξουν. Γιατί ένας αγώνας ποδοσφαίρου ανάμεσα σε τυφλούς είναι πολύ πιο σκληρός και πρόσφορος σε τραυματισμούς.
Ο αγώνας διήρκησε πολύ λιγότερο απ` το κανονικό, καθώς ήταν περισσότερο συμβολικός, κάτι σαν επίδειξη τεχνικής, σαν πληροφόρηση και για εμάς, τους υπόλοιπους ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα, πέρα απ` αυτά που βλέπουμε και γνωρίζουμε ως τώρα.
Μετά το τέλος του αγώνα, οι ποδοσφαιριστές του ΠΥΡΣΟΥ, ιδιαίτερα φιλικοί και φιλόξενοι, μας πρόσφεραν αναψυκτικά και μπισκοτάκια. Ήταν πρόσχαροι, με χιούμορ και πρόθυμοι να μας μιλήσουν.

Από τον πρόεδρο της ομάδας, κ. Μπάμπη Τοκατλίδη, έμαθα καναδυό πραγματάκια για το δικό τους ποδόσφαιρο:
Κάθε ομάδα κατεβάζει 4 τυφλούς παίχτες συν τον τερματοφύλακα, ο οποίος βλέπει, και άλλους τόσους που κάθονται στον πάγκο. Σύνολο 10. Ο αγώνας διαρκεί 2 20λεπτα και διεξάγεται σε γηπεδάκια 5x5 με μπάλες ειδικά προσαρμοσμένες, πιο βαριές για να μην αναπηδούν και με κουδουνάκια στο εσωτερικό τους για να ακούγονται και να μπορούνε να τις βρίσκουν. Κάποιοι κανόνες είναι επίσης προσαρμοσμένοι. Ο προπονητής καθοδηγεί από το κέντρο και κάποιος που βλέπει βρίσκεται επίσης πίσω από κάθε εστία και καθοδηγεί πληροφορώντας για τις θέσεις των παιχτών, της μπάλας κλπ. Οι πάιχτες φοράνε μάσκες για να είναι βέβαιο ότι κανείς δεν βλέπει τίποτα. Προκειμένου ν` αποφευχθούν σκληρές συγκρούσεις μεταξύ των παιχτών που ορμούν στην μπάλα, χρησιμοποιούν την λέξη «Βόϊ!» ως προειδοποίηση. Γενικά, η φωνή, ο λόγος, η ομιλία μεταξύ των παιχτών είναι απαραίτητη, έτσι ώστε να μπορούν να προσανατολίζονται, να συνεννοούνται και να συνεργάζονται. Γι` αυτό επίσης, απαιτείται ησυχία από εξωτερικούς παράγοντες.Δυστυχώς, η συμμετοχή των ίδιων των τυφλών στο ποδόσφαιρο δεν είναι και τόσο μεγάλη γιατί ακριβώς πρόκειται για ένα αρκετά βίαιο, σκληρό παιχνίδι, εύκολο σε τραυματισμούς.
Ο ΠΥΡΣΟΣ είναι η μία από τις 2 μόνο (δυστυχώς) ποδοσφαιρικές ομάδες τυφλών που υπάρχουν στην Ελλάδα και στα 10 χρόνια της ύπαρξής της είχε σημαντικές διακρίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Από τις 30/11 ως τις 3/12, στο γήπεδο της Μίκρας στη Θεσσαλονίκη, θα διεξαχθεί και επίσημο τουρνουά ποδοσφαίρου τυφλών με συμμετοχή ομάδων του εξωτερικού.

Χάρηκα πολύ και που παρευρέθηκα στη συγκεκριμένη εκδήλωση και που γνώρισα τους συγκεκριμένους ανθρώπους.

Μήπως πρέπει να ενδιαφερθούμε κάποια στιγμή και για κάτι πέρα απ` αυτά που βλέπουμε καθημερινά; Μήπως πρέπει να βγούμε κι εμείς απ` τον δικό μας μικρόκοσμο και να ανακαλύψουμε την γοητεία σ` όλους τους παράλληλους κόσμους που αναπνέουν ακριβώς δίπλα μας;…Φαντάζομαι ότι υπάρχουν πάρα πολλοί τέτοιοι.
Ίσως έτσι καταφέρουμε να βγούμε και από την δήθεν μιζέρια μας.

ΥΓ: Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν επίσης και κάποιοι πολιτικοί. Αυτό ίσως να ενδιέφερε περισσότερο κάποια τηλεοπτικά κανάλια ή σταθμούς ραδιοφώνου, αλλά για το δικό μου μπλογκ, η ουσία βρίσκεται αλλού, γι` αυτό και δεν θα τους αναφέρω.

Φένια

Εξορκισμός

Είναι μερικές φορές που τα γεγονότα σου κλείνουνε το στόμα.
Λέξεις που δεν τις λες τότε που πρέπει γιατί «πάντα υπάρχει χρόνος».
Δυο μέρες πριν, πάλεψες τη δική μου, άνευ σοβαρής ουσίας, μελαγχολία με τέτοιο πείσμα και σιγουριά που παρέδωσα τα όπλα. Και ντρέπομαι γιατί εγώ, τώρα που πρέπει, δεν έχω τι να πω. Μόνο «Γαμώτο!» λέω και ξαναλέω, κι έχω γεμίσει θυμό για τα...ξαφνιάσματα της τύχης, αλλά ξέρω ότι δεν βοηθάει αυτό.
Η πραγματικότητα γίνεται πάρα πολύ πραγματική και ξεπερνάει σε τραγικότητα και την πιο τρελή φαντασία.
Το μόνο που τουλάχιστον θέλω να πω είναι ότι είμαι κι εγώ εδώ, μαζί με όλους τους άλλους, κι ενώνω την αγάπη μου για σένα με τη δική τους. Και θα χορεύουμε όλοι μαζί τις ροκιές του Σημάν για να ξορκίζουμε και θεούς και δαίμονες και…περιστάσεις. Και θα χτυπιόμαστε για να τιμούμε δυνατά ό,τι αγαπημένο. Κάθε βράδυ, όπως πάντα!

ΥΓ: Επειδή το μήνυμα είναι πολύ προσωπικό και συγκεκριμένο κι επειδή ντρέπομαι που δεν μπορώ να κάνω κάτι πιο αποτελεσματικό απ` αυτό, νομίζω πως τα σχόλια περισσεύουνε. Γι` αυτό τα αποσύρω.
……..Ευχαριστώ.
Φε

...μολυβένιε

Με ξύπνησε μία βροντή. Άνοιξα το παράθυρο στη βροχή.
Σήμερα η μέρα δεν πληγώνει με φως.
Σκέφτομαι…Δύο επιλογές με την ανάλογη μουσική υπόκρουση.
Ή να βάλω κάτι ρυθμικό και ν` ακολουθήσω με το σώμα το ρυθμό
ή ν` αφήσω ν` ακούγεται το τραγουδάκι της βροχής και να μελαγχολήσω μαζί της τη μελαγχολία που μ` αρέσει…
Τελικά, η βροχή δεν μου τραγουδάει…
Κάτι κορναρίσματα απ` το δρόμο, κάτι φρένα…κι απ` το παράθυρο βλέπω μονάχα τοίχους.
Θα βάλω μουσική, λοιπόν…
«…Μου είπες, σήκω απ` τις στάχτες σου…»
Το μπουκάλι στο πάτωμα. Σκόνταψα πάνω του, μα έπεσε εκείνο, όχι εγώ.
Ok, λοιπόν! Καλά είμαι.
Δεν το σήκωσα. Το άφησα πεσμένο…
«…αν κοιτάς μακριά…»
Η βροχή πέφτει λοξά. Μπαίνει απ` το παράθυρο και βρέχει το χαλάκι.
Ούτε και το παράθυρο το κλείνω…
Στο cd player πάτησα κατά λάθος το shuffle και επιλέγει μόνο του τι θα παίξει…
Το αφήνω κι αυτό στην τύχη. Ας παίξει ό,τι θέλει…
«…να προσέχεις, μολυβένιε…»
…Νομίζω ότι σήμερα δεν θ` αντισταθώ σε τίποτα.
Θ` αφήσω να γίνουν όλα όπως θα `πρεπε.
Χωρίς τη δική μου παρέμβαση.
Μόνο θα τα παρατηρώ.
Ακόμα και στο τηλέφωνο, θα περιοριστώ στο «Ναι» και θ` αφήσω τους άλλους να μιλούν.
ΑΝ το σηκώσω!...
«…πρώτα λιώνουν την καρδιά…»

Θα καθήσω στο πάτωμα, κολλημένη στον τοίχο, με τα γόνατα αγκαλιά.
Μόνο καφέ θα κάνω…….Ίσως και κάνα…
…Κι αν δε μου βγει καλός κι αυτός, θα τον πιω όπως και να `ναι.
«…Ψάχνεις να βρεις την Αλήθεια…Λες να υπάρχει στ` αλήθεια; Εδώ δεν ξέρεις αν υπάρχεις εσύ…»……………..
………………............................
Όλα θα τα δεχτώ όπως έρθουν…

Κουράστηκα να το παλεύω…

.......................................................

ΝΕΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ Α. ΔΡΟΥΖΑ

Ήμουν έτοιμη να βγάλω αντίστοιχο ποστ, αλλά ο φίλος μου sebs από τη Λέχη Ανάγνωσης Άνω Τούμπας, με κάλυψε πλήρως. Γι` αυτό και αντιγράφω το δικό του:

Να πάρει άμεσα θέση το ΕΣΡ

Πρός: ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ (Ε.Σ.Ρ.)Πανεπιστημίου & Αμερικής 5, 10564 ΑθήναΤηλ.: 210-3354500, Fax: 210-3319881, Email:ncrtv@otenet.gr

Συντασσόμενοι με την κίνηση και των υπολοίπων bloggers κατά των εξευτελιστικών για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια εκπομπών της Δρούζα, καταγγέλλουμε την εκπομπή "ΜΠΟΡΩ" του Star Channel που προβλήθηκε στις 5-10-2007 με παρουσιάστρια τη αμφιλεγόμενη για το δεοντολογικό των εκπομπών της δημοσιογράφου Άννας Δρούζα.Η εκπομπή της πρόβαλε videos και φωτογραφίες τα οποία είχαν ως κεντρικά πρόσωπα τα παιδιά από το μοιραίο τροχαίο στα Τέμπη, λίγες ώρες πριν από το ατύχημα που κόστισε τη ζωή σε 21 από αυτά.Απαιτούμε από το ΕΣΡ να διακόψει αμέσως αυτή την εκπομπή ως πρόγραμμα χαμηλής ποιότητας που εκμεταλλεύεται και εξευτελίζει την ανθρώπινη προσωπικότητα και αξιοπρέπεια σε στιγμές ανθρώπινου πόνου.Το e-mail αυτό θα δημοσιευτεί και σε πλήθος blog όπως επίσης και σε διαδικτυακές εκπομπές μας μέσω shoutcast.com και live365.com και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα η όποια απόφαση του Συμβουλίου να περάσει από έντονη κριτική όχι μόνο στα Ελληνικά blogs αλλά από ολόκληρη την κοινότητα των bloggers, ως επίσης των επισκεπτών και των διαδικτυακών ακροατών σε ολόκληρο το διαδίκτυο.

Δυο κουβέντες απο εμένα. "Κόψτε την" Posted by Sebs

Και μία από μένα. ΑΙΣΧΟΣ!

Ο Κούντερα ψιθυρίζει σε ρυθμούς βαλς...

«…Πάνε ν` αποδείξουν πως η φυσιογνωμία ενός ανθρώπου είναι αποτύπωμα της ψυχής του. Απόλυτη ανοησία…Αν δεν είχα κοιταχτεί ποτέ στον καθρέφτη κι έπρεπε να περιγράψω την εξωτερική μου εμφάνιση με αυτά που ξέρω από μέσα μου για μένα, το πορτρέτο μου δεν θα έμοιαζε καθόλου μ` αυτό που βλέπεις εσύ όταν με κοιτάς! Δεν είμαι καθόλου αυτό που μοιάζω!...»

«…Ο πόθος για τάξη θέλει να μετατρέψει τον κόσμο των ανθρώπων σε ανόργανο βασίλειο, όπου τα πάντα θα προχωρούν, τα πάντα θα λειτουργούν υποταγμένα σε μια απρόσωπη θέληση. Ο πόθος για τάξη είναι ταυτόχρονα πόθος θανάτου, γιατί η ζωή είναι μια διαρκής παραβίαση της τάξης. Ή αντίστροφα, ο πόθος για τάξη είναι το ενάρετο πρόσχημα με το οποίο δικαιολογεί τις θηριωδίες του το μίσος του ανθρώπου για τον άνθρωπο…»

«…Ακόμα κι ο πιο ηλίθιος μπορεί να ρίξει μια γυναίκα…Το θέμα είναι να ξέρει κανείς και πώς να την αφήσει…»

«…Το μπόξερ αλώνιζε μες στο δωμάτιο γεμάτο περιέργεια, εντελώς ανίδεο για τον κίνδυνο απ` τον οποίο μόλις είχε γλιτώσει…Η ανεμελιά με την οποία εγκλιματίστηκε μέσα σε λίγα λεπτά σ` ένα ξένο δωμάτιο κι έπιασε φιλίες μ` έναν άγνωστο ήταν σχεδόν ύποπτη κι έμοιαζε να πλησιάζει στα όρια της βλακείας…Πάντα του άρεσαν τα σκυλιά. Ήταν οικεία, στοργικά, αφοσιωμένα και μαζί παντελώς ακατάληπτα. Ποτέ δε θα μάθεις τι ακριβώς συμβαίνει μες στο κεφάλι και την καρδιά αυτών των έμπιστων και χαρούμενων απεσταλμένων της ακατάληπτης φύσης…»

«…Προσπαθούσε να χωνέψει καλά την ιδέα πως εγκαταλείπει τη χώρα του…Δεν ένιωθε καθόλου λύπη αλλά δεν ήθελε και να βιαστεί…ένιωθε να τον κυριεύει και πάλι αυτή η αναποφασιστικότητα, αυτή η απραξία που είχε γίνει ανέκδοτο στον κύκλο των γνωστών του, επειδή υπέκυπτε σ` αυτήν όταν ακριβώς οι περιστάσεις απαιτούσαν αποφασιστικότητα κι ενεργητικότητα…»

«…Και φυσικά πρέπει να σκεφτώ και σε τι κόσμο θα στείλω το παιδί μου. Γρήγορα θα μου το αρπάξει το σχολείο και θα του γεμίσει το κεφάλι με ανακρίβειες, που μάταια τις πολεμούσα μια ζωή εγώ. Θα ΄πρεπε δηλαδή να βλέπω εγώ το γιο μου να γίνεται μπρος στα μάτια μου ένας ηλίθιος κομφορμιστής; Ή μήπως θα ΄πρεπε να του ενσταλάξω τις δικές μου ιδέες και να τον βλέπω να υποφέρει, έτσι όπως θα σύρεται στις ίδιες συγκρούσεις μ` εμένα;…»

«…Πίστευε στην απιστία του άντρα της, όπως πιστεύει ένας χριστιανός στην ύπαρξη του Θεού. Μόνο που ο χριστιανός πιστεύει στο Θεό με την απόλυτη σιγουριά πως δεν θα τον δει ποτέ. Στη σκέψη πως εκείνη τη μέρα θα δει τον Κλίμα με άλλη γυναίκα, η Κάμιλα ένιωσε τον ίδιο τρόμο μ` έναν χριστιανό που θα του ΄λεγε τηλεφωνικά ο Θεός ότι θα πάει σπίτι του για φαγητό…»

«…στην αγκαλιά του Μπέρτλεφ αφήνει τους τελευταίους στεναγμούς ηδονής…Ο Μπέρτλεφ τη χαϊδεύει σα να ήταν μικρό κοριτσάκι, κι αυτή νιώθει πραγματικά μικρή. Μικρή όσο ποτέ (ποτέ πριν δεν είχε κρυφτεί έτσι στο στήθος κανενός) αλλά και μεγάλη όσο ποτέ (ποτέ πριν δεν είχε νιώσει τέτοια ηδονή). Και τ` αναφιλητά της, με τις σπασμωδικές κινήσεις, την ταξιδεύουν σε αισθήματα ευδαιμονίας, εξίσου άγνωστα γι` αυτήν ως τώρα…»

«…Σ` αυτή τη χώρα δεν υπάρχει κανένας σεβασμός για τα πρωινά. Ξυπνάνε βίαια μ` ένα ξυπνητήρι που διακόπτει τον ύπνο τους με μια τσεκουριά και παραδίδονται αμέσως σε μια ολέθρια τρεχάλα. Μπορείτε να μου πείτε τι σόι μέρα θα είναι αυτή που ξεκινά με μια τέτοια πράξη βίας; Τι θ` απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι που δέχονται καθημερινά ένα μικρό ηλεκτροσόκ απ` το ξυπνητήρι τους; Μαθαίνουν κάθε μέρα στη βία και κάθε μέρα ξεμαθαίνουν την απόλαυση. Αυτά τα πρωινά, ακούστε με που σας λέω, καθορίζουν το χαρακτήρα των ανθρώπων…»

«…Τι της είπε εκείνος ο άντρας; Πως φεύγει για πάντα. Μια απέραντη, γλυκιά νοσταλγία της έσφιξε την καρδιά. Όχι μόνο η νοσταλγία αυτού του άντρα, αλλά και της χαμένης ευκαιρίας. Νοσταλγούσε όλες τις ευκαιρίες που άφησε να περάσουν, να φύγουν, ευκαιρίες που τις απέφυγε, ακόμα και ευκαιρίες που δεν της έτυχαν ποτέ…»

«…Όπως όλοι μας, ο Κλίμα θεωρούσε πραγματικότητα μόνο ό,τι ερχόταν στη ζωή του από τα μέσα, προοδευτικά, οργανικά, ενώ ό,τι ερχόταν απ` έξω, απότομα και τυχαία, το έβλεπε σαν εισβολή του εξωπραγματικού. Αλίμονο! Τίποτα δεν είναι πιο πραγματικό από το εξωπραγματικό…»

Ε σταμάτα! Θα το αντιγράψεις όλο!...

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ - ΜΙΛΑΝ ΚΟΥΝΤΕΡΑ

“… «Ναι, αλήθεια, ήρθατε την κατάλληλη στιγμή», του είπε.
«Το ξέρω»
Ωστόσο, κάτι της διέφευγε: «Μα γιατί; Γιατί ψάξατε να με βρείτε;»
«Γιατί σας αγαπάω.»
Η λέξη «αγαπάω» ειπώθηκε πολύ απαλά, κι όμως γέμισε ξαφνικά όλο το δωμάτιο.
Η Ρούζενα χαμήλωσε τη φωνή: «Μ` αγαπάτε;»
«Ναι, σας αγαπάω.»
Αυτή τη λέξη της την είχε ήδη πει ο Φράντισεκ και ο Κλίμα, αλλά απόψε την είδε πρώτη φορά όπως ακριβώς είναι όταν έρχεται ακάλεστη, απρόσμενη, γυμνή. Σαν θαύμα μπήκε η λέξη αυτή μες στο δωμάτιο. Ήταν κάτι παντελώς ανεξήγητο, αλλά γι` αυτό και της Ρούζενας της φαινόταν πραγματικό, γιατί τα ουσιαστικότερα πράγματα στον κόσμο αυτό υπάρχουν χωρίς εξήγηση και χωρίς λόγο, αντλούν το λόγο της ύπαρξής τους από τον εαυτό τους…”

Πώς να μιλήσω πάλι για τον Κούντερα, που με πιάνει δέος πλέον. Και από πού να τον πιάσω, δηλαδή; Από τον τρόπο γραφής του που κάνει την ιστορία του να ρέει; Από την εμβάθυνση, γεώτρηση κανονική, που κάνει στην ανθρώπινη ψυχή; Από τη φιλοσοφία που τον χαρακτηρίζει, πάντα προσανατολισμένη στον άνθρωπο και την ουσία του, στη Ζωή, στην αξιοπρέπεια, το ήθος και την ανωτερότητα;…

Από το οπισθόφυλλο:
«Μια ορεινή λουτρόπολη, μια μικρή πόλη ολόκληρος κόσμος, σαν το πανδοχείο του Δον Κιχώτη, όπου συναντώνται και συγχέονται ρεαλιστικό και φανταστικό, πραγματικό κι εξωπραγματικό (αν και «τίποτα δεν είναι πιο πραγματικό από το εξωπραγματικό»). Γυναίκες στείρες που αναζητούν τη γονιμότητα στα ιαματικά νερά, ο ιδιόρρυθμος γιατρός με το δικό του σχέδιο ευγονικής, ο βαθιά θεολογημένος και φιλόσοφος των ηδονών του βίου Αμερικανός ασθενής, ο πρώην πολιτικός κρατούμενος που εγκαταλείπει τη χώρα του ανακαλύπτοντας πως δεν την είχε τελικά γνωρίσει ούτε καν ζήσει, ο διάσημος τρομπετίστας και η όμορφη νοσοκόμα με τα αχυρόχρωμα μαλλιά στροβιλίζονται σ` ένα αποχαιρετιστήριο βαλς, οδηγημένοι από την απαράμιλλη χορογραφία του Κούντερα…»

Ίσως το πιο τρυφερό βιβλίο του Κούντερα απ` όσα έχω διαβάσει ως τώρα.
Πραγματική άσκηση για την ψυχή, το μυαλό και τα συναισθήματά σου. Το παλεύεις και σε παλεύει κι αυτό ως το τέλος. Χωρίς τίποτα περιττό, φύρα μηδέν, κοιλιά καμιά!
Το παρακολουθείς ολόκληρο με αδιάκοπη συγκίνηση, καθώς διεγείρει μέσα σου άπειρα συναισθήματα και προβληματισμούς με συχνότητα τέτοια που δεν προλαβαίνεις ν` ανασάνεις. Το διαβάζεις με αμείωτο ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος, αφού το διατρέχει ένα διακριτικό σασπένς σε πολλαπλά επίπεδα (έχεις χίλιους λόγους ν` αγωνιάς για τη μοίρα και την εξέλιξη όλων των ηρώων του βιβλίου, ακόμα και των αγέννητων!) κι είναι γεμάτο από ανατροπές που πληθαίνουν όσο προχωράει η ιστορία προς το τέλος της. Σασπένς και ανατροπές που θα τις ζήλευαν και τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα.
Κι όλ` αυτά, πάντα σε σχέση με τον Άνθρωπο και το άδυτο της προσωπικότητάς του.

Όπως και σ` όλα τα βιβλία του Κούντερα, έτσι κι εδώ, οι ήρωές του δεν είναι χάρτινες καρικατούρες που δύσκολα θα γινόταν πιστευτοί, αλλά άνθρωποι πραγματικοί, με αίμα, που σε παρασύρουν και σε εμπλέκουν σε ό,τι κάνουν, σκέφτονται, νιώθουν. Γι` ακόμη μια φορά ο Κούντερα αποδεικνύει πόσο καλός γνώστης είναι της ανθρώπινης συμπεριφοράς, της ανθρώπινης ψυχής και της πολυπλοκότητάς της. Και επιπλέον, πόσο άριστος τεχνίτης είναι λόγου και πλοκής. Παίρνει την ψυχή αυτή, την κομματιάζει, την απλοποιεί και στην προσφέρει, χωρίς να την αποκόβει από αυτήν της την πολυπλοκότητα. Έτσι κι εσύ συμπάσχεις με τους ήρωες, ζεις μαζί τους, τους αγαπάς όλους ή σχεδόν, ταυτίζεσαι κατά διαστήματα με τον καθέναν απ` αυτούς, έτσι που τελικά, δεν μπορείς να καταδικάσεις εντελώς κανέναν και για τίποτα. Ακόμη και συμπεριφορές και άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους δεν συγκρούονται στο βιβλίο του Κούντερα, αλλά δένουνε αρμονικά και φυσιολογικά και δικαιολογούνται στη συνείδηση του αναγνώστη.
Επιπλέον, το «φανταστικό» εδώ δεν είναι ταυτόσημο του ψεύτικου, αλλά η ίδια η ουσία του «πραγματικού».Στο βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας, κάνει, μεταξύ άλλων, λόγο για την αξία της ομορφιάς, τις ευκαιρίες που αφήνουμε να φύγουν, που τις προσπερνάμε χωρίς καν να τις προσέξουμε, για το πώς κάτι πολύ απλό, όπως μια όμορφη ερωτική νύχτα μπορεί να δώσει τόση ενέργεια, όρεξη για ζωή, ακόμη και ν` ανοίξει πόρτες και παράθυρα σ` έναν κόσμο που ως τότε θεωρούσες άγνωστο. Πώς, τελικά, πράγματα όπως ο φόβος, η ζήλια ή η συνήθεια μας κάνουνε τυφλούς μπροστά σε ό,τι είναι ουσιαστικό. Και βέβαια, καταρρίπτει με τον δικό του φυσικότατο και λογικότατο τρόπο κάθε στερεότυπο που έχουμε κάνει στη ζωή μας νόμο και μας καταδυναστεύει.

Αυτό όμως που κυριαρχεί στο βιβλίο είναι νομίζω η αξία της Ζωής, την οποία εξετάζει από διάφορους δρόμους. Γυναίκες, ζευγάρια που δεν μπορούν ν` αποκτήσουν παιδιά και βρίσκονται στη μικρή λουτρόπολη προκειμένου να βρουν θεραπεία, μια «εν δυνάμει» έκτρωση, μία ομάδα συνταξιούχων που μαζεύουν και θανατώνουν σκυλιά από το δρόμο, και βέβαια, το πρωτότυπο σχέδιο ευγονικής του γιατρού της μικρής αυτής πόλης, η απόλυτη ένδειξη αισιοδοξίας και πίστης στην αξία της Ζωής. (Προτιμώ να μην το αποκαλύψω όμως. Καλύτερα αυτό να το κάνετε μόνοι σας.)
Πόσο ζυγίζει τελικά η Ζωή για τον καθένα; Η ζωή η δική του, η ζωή του διπλανού…η Ζωή γενικά. Πόση αξία της δίνει και πού βρίσκει την ουσία της;

(Και επειδή ο Κούντερα τα λέει σίγουρα καλύτερα από μένα κι εγώ θέλω να σας δώσω ένα δείγμα των λόγων του, αλλά μετά από τόσα που έχω γράψει προφανώς σας κούρασα, δεσμεύομαι να βγάλω αποσπάσματα του βιβλίου σε επόμενο ποστ.)

ΥΓ: Το Βαλς του Αποχαιρετισμού του Μίλαν Κούντερα
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ
Σε μετάφραση Γιάννη Η. Χάρη

Φένια

..............?

-Είσαι ουρανός ή αέρας;

-Εσύ, τι θες να είμαι;

-…Δεν ξέρω…Οτιδήποτε…Ίδιο δεν είναι πάνω κάτω;

-Μην μπερδεύεις τον ουρανό με τον αέρα!
Ο αέρας περνάει και φεύγει.
Ο ουρανός είναι η σταθερά.

-……………………………………..
…Ναι……Αλλά ο αέρας έχει τ` οξυγόνο για να ζήσω…
……………..
……………………?

ΡΕΤΡΟ...Κ τέλος...;

Τώρα βέβαια εδώ, θα έπρεπε να υπάρχει και ήχος γιατί η ερμηνεία του Μαγιονέζου είναι για να κόβεις φλέβες, αλλά...

Σ` αγαπώ ουρλιάζοντας

Αν έρθεις επιτέλους να μου πεις τι συμβαίνει
Θα ανοίξω το μυαλό μου
Θα φωτίσω τη σκιά μου με το φως που μπαίνει
Θα ξεχάσω το παρελθόν μου
Πρόσεξε τι θα πεις. Πρόσεξε τι θα κάνεις.
Πρόσεξε πώς θα ζήσεις. Πρόσεξε πώς θα πεθάνεις.
Σ` αγαπώ!

Στα ψέματα να ψάξεις την αλήθεια μου
Στα σκουπίδια τη ζωή μου
Όταν έρθεις να γευτείς τα παραμύθια μου
Και να σώσεις την ψυχή μου
Όμως πρόσεξε μη μ` αντικρίσεις
Πρόσεξε κι αν πετρώσεις
Γρήγορα να με φτύσεις
Γρήγορα να με προδώσεις.
Σ` αγαπώ!

Δικιά μου είναι η βροχή που τρυπάει τα εσώψυχά σου
Πεινάω στ` αλήθεια. Πεινάω πολύ.
Θέλω να φάω την καρδιά σου.
Πόσο σε θέλω πόνεσέ με
Ζήτα μου να ιδρώσω.
Θλίψε με. Φόβισέ με.
Κάνε με να τελειώσω.
Σ` αγαπώ!...

Ανδρέας Ασημακόπουλος
[Μαύρη Μαγιονέζα]

ΡΕΤΡΟ...Κ συνέχεια...

…Και συνεχίζω με τους Μαγιονέζους…Ένα σήμερα, ένα την επόμενη φορά. Και τα δύο όμως από τον πρώτο τους δίσκο. Και πολύ λυπάμαι που αυτά τα δύο δεν τα έχουνε στο site τους :-(

Όταν με δεις

Όταν με δεις να χτυπιέμαι μ` ένα punk τραγούδι
Δώσμου ένα χαστούκι, δώσμου κι ένα λουλούδι
Πες μου όλα είν` ok, η φωτιά ακόμα καίει στην ψυχή
Όταν με δεις να ουρλιάζω «σε μπουρδέλο ζούμε»
Δέσε μου τα μάτια, φέρε κάτι να πιούμε
Πες μου όλα είν` ωραία περιμένει η παρέα στη στροφή

Κι όταν με δεις να λιμνάζω, να λιγοστεύω, να λιώνω,
να πεθαίνω ξαφνικά
Όταν με δεις να τραγουδάω, να γελάω και να κλαίω
όσο μπορώ πιο υστερικά
Χρωμάτισε τα όνειρά μου
Ζωντάνεψε την καρδιά μου
Όταν με δεις…

Όταν με δεις το κενό με σημασία να κοιτάζω
Αμηχανία και θλίψη σα νεκρός θα νυστάζω
Κούνα μπροστά μου το χέρι
Ένα λευκό περιστέρι, ένα δελφίνι
Κι όταν με δεις με αίμα να γράφω «βοήθεια»
Λαβοτόμησέ με δώσ` μου λίγη ευήθεια
Ένα ταξίδι στη λήθη
Έλα, άσπρο πάτο το ξύδι, να μην μείνει.

Κι όταν με δεις να λιμνάζω, να λιγοστεύω, να λιώνω,
να πεθαίνω ξαφνικά
Όταν με δεις να τραγουδάω, να γελάω και να κλαίω
όσο μπορώ πιο υστερικά
Χρωμάτισε τα όνειρά μου
Ζωντάνεψε την καρδιά μου
Όταν με δεις…

Ανδρέας Ασημακόπουλος
[Μαύρη Μαγιονέζα]

ΡΕΤΡΟ...Κ

Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει κι ακούω κάτι δίσκους παλιότερους, πολύ αγαπημένους όμως. Άπαιχτοι στίχοι, άπαιχτες ερμηνείες…έχω πορωθεί, λες και τ` ακούω για πρώτη φορά.
Πολύ θα ήθελα κάποιοι απ` τους στίχους αυτούς να ήταν δικοί μου, αλλά δυστυχώς δεν είναι.
Ευτυχώς όμως έχουνε γραφτεί ούτως ή άλλως και μια και δεν έχω έμπνευση για κάτι άλλο, λέω τα επόμενα τρία post μου να είναι τρία τραγούδια απ` αυτά. Οι περισσότεροι ίσως θα τα γνωρίζουν κιόλας, αλλά δεν πειράζει να τα ξαναθυμηθούμε, πειράζει;
Το πρώτο είναι απ` τα «Ξύλινα Σπαθιά» (καλά, ότι ο Παυλίδης είναι ποιητής, δεν το συζητάμε) και τα άλλα δύο θα είναι των Μαγιονέζων, απ` τον πρώτο πρώτο τους δίσκο.


«Τώρα αρχίζω και θυμάμαι…»


Μια ανατολή σ` έναν κόσμο
Που δεν έχει πάψει ποτέ να γυρίζει στην ίδια τροχιά
Όμως στην άλλη άκρη της γης
Κάποιος βλέπει τον ήλιο να πέφτει ξανά
Όμως ξανά ανάβει ό φάρος του κόσμου
Χτυπάει ξαφνικά τα φτερά του το φως
Απ` τη χώρα των πάγων βουτάει στην καρδιά σου
Κι υψώνεται πάνω απ` τη γη του πυρός

Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα
Ώσπου ν` αρχίσω πια να σ` εμπιστεύομαι
Ώσπου να πάψω να φοβάμαι…
Μου είχες πει πως θα ΄ρθει κάποια μέρα
Που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι
Τώρα αρχίζω και θυμάμαι…

Η αγάπη πληρώνει κρυφά δολοφόνους
Συχνάζει σε δρόμους χωρίς γυρισμό
Σ` αγαπώ κι ας μην ξέρω ούτε καν τ` όνομά σου
Ετοιμάσου σε λίγο θα πεις σε μισώ
Είμαι το ένα μισό της σελήνης
Μην κλείνεις
Σε λίγο γεμίζει το άλλο μισό
Η αγάπη γεμίζει ξανά τα ποτήρια
Ρωτάει ποιος διψάει
Ψιθυρίζεις «εγώ…»


Παύλος Παυλίδης
[Ξύλινα Σπαθιά]

21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ: ΗΜΕΡΑ ΕΙΡΗΝΗΣ...?...

Σήμερα στις 12:00 ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ μας καλεί λέει να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή καθότι είναι ημέρα ειρήνης!...
…Τι είναι αυτό το… «ΟΗΕ» ρε παιδιά; Δεν το έχω δει πουθενά τόσα χρόνιαΧΧΧ!
Μμμμ, μάλλον θα είναι για να μας ενημερώνει για τις…γιορτές.
«ΗΜΕΡΑ ΕΙΡΗΝΗΣ»???
Το ακούω και φρικάρω! Δηλαδή, το αυτονόητο χρειάζεται ΜΙΑ μόνο ημέρα για να το σκεφτούμε -ή μάλλον, ούτε καν αυτό- για να το αναφέρουμε απλά, καθησυχάζοντας τις ενοχές μας που δεν το υπηρετούμε. Και είναι αρκετό ενός λεπτού σιγή…για τι ακριβώς; Ας με βοηθήσει κάποιος γιατί αδυνατώ να καταλάβω…
.........................................................Απογοήτευση ο κόσμος όσο το σκέφτομαι.
…Λέω ν` αφιερώσω ένα τραγούδι στην ψυχή μου, μήπως και τη μαλακώσω λίγο…

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσανε χθες
Χαλάσανε τόσα πολλά μα βρες μονοπάτι ξανά
Δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί
Εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά

Τον πόλεμο μισώ κι απ` τη ζωή αποζητώ
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά να μ` είχες πάρει αγκαλιά
Το ξέρω, σου ζητώ πάρα πολλά

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσανε χθες
Δανείσου κι εσύ μια φορά και βρες μονοπάτι ξανά
Κι αν χάνεις αυτό που σε ζει, δεν έφταιξες μόνο εσύ
Αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά

Τον πόλεμο ζητώ για μια ζωή που δεν τη ζω
Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά να δεις, μικρέ μου φουκαρά
πώς μαλακώνω σα δε μου μιλάς σκληρά


Νικόλας Άσιμος

Σκέψεις...

Να σου πω!

Φταίμε εμείς για όσα σκεφτόμαστε;
Για όσα περνούν απ` το μυαλό μας φευγαλέα ή πιο αργά
ή ίσως να λιμνάζουν κιόλας κάπου κάπου, να κολλάνε;

Φταίμε εμείς για όσα σκεφτόμαστε
Με ένταση ανεξέλεγκτη και ξέφρενες ταχύτητες
και παίρνουν ξάφνου σημασία τεράστια;

Φταίμε εμείς για όσα σκεφτόμαστε
Και μοιάζουνε παράλογα
–μπορεί και επικίνδυνα-
όμως για ΄μας είναι μια Αλήθεια;

Φταίμε εμείς για όσα σκεφτόμαστε
και θέλουμε να πούμε μα μένουνε ανείπωτα
γιατί κανείς δεν θα θελήσει ή δεν θ` αντέξει να τ` ακούσει
δίχως να φοβηθεί ή να προβάλει εγωισμό, θυμό ή άρνηση;

Γιατί εμένα, πολλές φορές, μου φαίνεται
ότι τις σκέψεις ή τα συναισθήματά μου,
κάτι άλλο τα ορίζει κι όχι εγώ;
Γιατί να νιώθουμε ένοχοι για ό,τι το μυαλό γεννάει;

…Κι εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι ότι, με τόση πίεση,
θα βγει αληθινή κι η προφητεία του Ποιητή:

«…Κάποτε θα μας πνίξουνε τόσα ανείπωτα λόγια…»

ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ - ΧΙΚΜΕΤ

Κι επιστρέφοντας στο θέμα της ΕΙΡΗΝΗΣ, όταν σκέφτομαι κι όταν μιλώ γι` Αυτήν, εμένα το μυαλό μου πάει αυτόματα στον Τούρκο ποιητή Χικμέτ:


Και να, τι θέλω τώρα να σας πω:
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας
φράξαν τον δρόμο σ` έναν άνθρωπο
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο ΄κει που εβάδιζε.

Να, το λοιπόν, γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ` αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ` άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόσο δα μικρή

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ` άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.

Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληχτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΝΑ ΒΑΔΙΣΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΛΥΣΟΔΕΝΟΥΝΕ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΝΑ ΒΑΔΙΣΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΛΥΣΟΔΕΝΟΥΝΕ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΝΑ ΒΑΔΙΣΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΛΥΣΟΔΕΝΟΥΝΕ...


ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ
ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ


Έτσι! Τόσο απλά…Τόσο δυνατά!

...................Καλημέρα!...Και καλό βόλι!

Παραληρημα

Σήμερα ό,τι κάνω μοιάζει άσχετο μ` εμένα. Μηχανικές κινήσεις όλα. Θέλω να νιώσω λίγο πιο κοντά σε...κάτι, αλλά δεν ξέρω τι να κάνω. Κυκλοφορώ σαν ζόμπι. Σαστισμένη, σαν κάποιον που μόλις τον χτυπήσανε με κάτι δυνατά. Ο παραμικρός ήχος με πληγώνει. Κι οποιαδήποτε ανθρώπινη παρουσία μου είναι αβάσταχτη. Ρωτούν τι έχω. Τους είπα ότι μάλλον είμαι λίγο άρρωστη. Δεν έχω ανοίξει παντζούρια όλη μέρα. Μόνο καφέ πίνω. Ακόμα και το σώμα μου το νιώθω άχρηστο ξαφνικά. Σα να μην έχει λόγο ύπαρξης. Καίγομαι από τον πυρετό και ψεκάζω τα λουλούδια μου να δροσιστούν.
…Φόρα τις κάλτσες σου! κρυώνεις!
Μα αν δεν πατώ ξυπόλυτη, φεύγω κι από τη Γη.
…Βγάλε την μπλούζα! Έχεις ιδρώσει, δεν το νιώθεις;
Μα αν θα την βγάλω, θα με χτυπήσουν κατευθείαν στο κορμί…