Δεν υπάρχει πιο αξιολύπητος άνθρωπος από έναν πρωθυπουργό κράτους που απαντά ΣΕ ΜΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΟΛΙΤΗ:
«Μην ρωτάτε εμένα, ρωτήστε την τρόικα»!!!
Δεν υπάρχει πιο αξιολύπητος άνθρωπος από έναν πρωθυπουργό κράτους που εμφανίζεται στο γυαλί με τέλειο μακιγιάζ κι έναν «έρπητα» στα χείλη, ελπίζοντας ότι ο λαός θα προσέχει το σημάδι της στενοχώριας πάνω στο στόμα του κι όχι το χώμα και τη λάσπη που εκτοξεύεται ΜΕΣΑ από αυτό και που προορίζεται ξεκάθαρα για να τον θάψει!!!
Δεν υπάρχει πιο αξιολύπητη, παιδαριώδης και αναξιοπρεπής δικαιολογία (το ψέμα κάνει μπαμ από μακριά!) από την δικαιολογία: «τα βρήκαμε χειρότερα απ’ ό,τι περιμέναμε.»
Παραιτηθείτε τότε!
Όπως λέει κι ο ήρωας του Κούντερα στην «Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι»: «Κι ο Οιδίποδας δεν ήξερε ότι πήγε με τη μάνα του, αλλά όταν το έμαθε, ΕΒΓΑΛΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ»!
Όχι οι δικοί μας, βέβαια, ε; αυτοί είναι Θεοί. Είναι σωτήρες. Κι η δικιά τους ελαφρότητα είναι πιο αβάσταχτη κι από αβάσταχτη!
Αχ! «Ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει, ποιος;»
Και λίγα απλά Ελληνικά:
Δεν υπάρχει σοσιαλιστική κυβέρνηση που ό,τι μέτρο παίρνει θίγει, πνίγει και θάβει τον λαό και προστατεύει το κεφάλαιο.
Δεν υπάρχει σοσιαλιστική κυβέρνηση που ό,τι μέτρο παίρνει ευτελίζει, ξεφτιλίζει και καταργεί την δημόσια παιδεία, την δημόσια υγεία,την κοινωνική πρόνοια, ιδιωτικοποιώντας και ξεπουλώντας τα πάντα!
Και για φινάλε:
Από την Ιδρυτική Διακήρυξη Αρχών και Στόχων του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος,
3 Σεπτεμβρίου 1974:
«Βασικός κυριαρχικός στόχος του Κινήματος είναι η δημιουργία πολιτείας απαλλαγμένης από ξένο έλεγχο ή επεμβάσεις, πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας, πολιτείας ταγμένης στην προστασία του Έθνους και στην υπηρεσία του Λαού».
Άλλο ένα απόσπασμα από ένα «απολαυστικότατο» κειμενάκι από το alfavita! (Μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο και να το απολαύσετε πραγματικά στην ίδια την ιστοσελίδα του alfavita.gr)
Όχι, για να ξέρουμε ποιοι ακριβώς είναι αυτοί που μας κυβερνάν, ποιοι αποφασίζουν για τις τύχες των παιδιών μας και πώς διαχωρίζουν τους κανακάρηδές τους απ’ την πλέμπα! Ok? (για να το πω και αγγλιστί, μην είμαι ντεμοντέ!)
ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΠΟΧΟΥΜΕΝΟΥ ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΗ
«…Το τέλος της σχολικής χρονιάς πλησιάζει και μ αυτή κορυφώνεται η αγωνία των μαθητών, σ όλη τη χώρα, που ετοιμάζονται να δώσουν εξετάσεις για την εισαγωγή τους στις Ανώτερες και Ανώτατες Σχολές. Βέβαια, η πίεση και η ένταση των υποψηφίων, τη χρονιά αυτή θα είναι σαφώς μικρότερη, αφού με την κατάργηση της βάσης του «10», είναι βέβαιο ότι όλοι θα βρουν μια θέση σε κάποια σχολή, έστω κι αν η σχολή δεν είναι της αρεσκείας τους. Κι όλα αυτά, χάρη στην πρωτότυπη σύλληψη που είχε η υπουργός Παιδείας. Ίσως είναι η δεύτερη σε πρωτοτυπία σκέψη της ίδιας υπουργού, μετά την πρόταση που είχε διατυπώσει παλιότερα, που πάνω κάτω έλεγε ότι η Αγγλική γλώσσα να γίνει ισότιμη με την Ελληνική. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα, θα μπορούσε (χάρη σʼ αυτή την πρόταση) να έχει επίσημη γλώσσα… την Αγγλική!!! Ας είναι…»
«…Η υπουργός, που είναι πολιτικός μηχανικός του Α.Π.Θ., έχοντας ήδη εισέλθει στην πέμπτη δεκαετία του βίου της (για τις κυρίες δεν αναφέρονται ημερομηνίες), είχε δηλώσει ότι η άρση της βάσης του «10» θα μειώσει τη ροή των υποψηφίων προς τα «κολλέγια», όπου κατέφευγαν όσοι δεν κατόρθωναν να εισαχθούν σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ. Φυσικά και γνωρίζει η έμπειρη πολιτικός, (που είχε διοριστεί στα 25 της, νομάρχης Καστοριάς), ότι τα Κολλέγια που συνεργάζονται με σοβαρά πανεπιστήμια του εξωτερικού, δεν δέχονται ως φοιτητές τους, υποψήφιους με απολυτήριο κάτω του 16 (sic)!!!
Κύριε Παρατηρητή, σας μεταφέρω, στη συνέχεια ένα κομμάτι, αυτούσιο από το διαδίκτυο, που προσπαθεί να εξηγήσει το ζήλο της Υπουργού Παιδείας για να επανδρώσει τα ΑΕΙ & ΤΕΙ με όλους τους ακατάλληλους για την τριτοβάθμια παιδεία.
Γράφει: “Είναι έγγαμη με πολιτικό μηχανικό, και έχουν ένα γιο το Χαρίδημο που φοιτά στη Δευτέρα Λυκείου. Ο γιός της πηγαίνει στο ιδιωτικό Σχολείο του Γείτονα, στη Βάρη και μάλιστα δεν παρακολουθεί το Ελληνικό πρόγραμμα του σχολείου, αλλά το I.B. (International Baccalaureate), όπου τα μαθήματα προσφέρονται μόνο στην Αγγλική γλώσσα...! Η φιλοσοφία του ιδιωτικού αυτού εκπαιδευτηρίου, κινείται γύρω από τον άξονα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον - ανοιχτές κοινωνίες...
Το International Baccalaureate Diplome Programme είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο προ-πανεπιστημιακού επιπέδου πρόγραμμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το ίδιο το Δίπλωμα του Ι.Β. αποτελεί τον πιο αξιόπιστο διεθνή τίτλο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και αποτελεί ένα διαβατήριο εγγραφής στα περισσότερα και καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.
Η Άννα Διαμαντοπούλου ως Υπουργός Παιδείας ήδη, πρόσφατα υπεραμύνθηκε στη Βουλή του Δημόσιου Σχολείου και Πανεπιστημίου!!! Σίγουρα το έκανε με τόσο σθένος, εκπροσωπώντας όλα εκείνα τα ελληνόπουλα των μη προνομιούχων, των απλών συνανθρώπων μας, που συναντάμε καθημερινά στον δρόμο και στην λαϊκή αγορά...
Όμως για τον μοναχογιό της έχει άλλα σχέδια, δεν θέλει απλά να λάβει τα πνευματικά ευεργετήματα της ελληνικής «δωρεάν παιδείας» που η ίδια προΐσταται, αφού δεν εμπιστεύεται (υπουργός γαρ!) το Δημόσιο Σχολείο για τον γιο της και τον στέλνει σε ιδιωτικό, αλλά ούτε και το Ελληνικό Πανεπιστήμιο, αφού όποιος παρακολουθεί το I.B. (International Baccalaureate) δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στις Πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά πρέπει να συνεχίσει αναγκαστικά τις σπουδές του στο εξωτερικό, με την γνωστή εξέλιξη των μεταπτυχιακών, στα καλύτερα αμερικάνικα πανεπιστήμια, ακολουθώντας την πεπατημένη όλων των γόνων των «καλών» οικογενειών και των μεγάλων «τζακιών»!
Όσο η μητέρα-υπουργός θα πασχίζει να «εκπαιδεύσει» τα παιδιά του λαού μας (τα παιδιά ενός κατώτερου θεού), ανατρέφει και γαλουχεί τον μοναχογιό της, ως έναν ηγέτη της επόμενης γενιάς, που θα έρθει να αντικαταστήσει «επάξια» την πολιτική καριέρα της μαμάς Άννας, εξουσιάζοντας τις τύχες των παιδιών μας, που θα κάνει το παν να παραμείνουν αμόρφωτα-ημιμαθή, και επομένως εύκολα χειραγωγούμενα από τον καλοαναθρεμμένο μοναχογιό της, αλλά και τους ομοίους του...!”
Βρίσκετε κάποια ομοιότητα, ίσως, ανάμεσα στην υπουργό με τη μόρφωση του γιου της και το σαπουνοβιομήχανο Λογοθετίδη (στην ταινία ο «Ζηλιαρόγατος»), που παραγγέλνει να του αγοράσουν σαπούνι… ευρωπαϊκό;
Με εκτίμηση
Μενέλαος Τ. …»
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της Κρήτης ΠΑΤΡΙΣ, 28/4/2010
Στην Ελλάδα του 2010 που βουίζει ο τόπος από απογοήτευση –θα προτιμούσα να ήταν από οργή, γιατί τότε δεν θα σ’ έπαιρνε!- είσαι Υπουργός Παιδείας και δεν ξέρεις τι είναι αδιόριστος εκπαιδευτικός;;; Και δεν ντρέπεσαι που το λες; Και γιατί ανέλαβες αυτή τη θέση αν δεν ξέρεις; Άσε να την αναλάβει κάνας άλλος μπας και προτείνει κάτι που να μην είναι για τα μπάζα!
Λοιπόν! Επειδή εγώ, ήδη με πολύ καλό τρόπο, κάτι μήνες πριν, έστειλα μόνη μου μια επιστολή για όλα τα σχετικά με τον ΑΣΕΠ και την δήθεν αξιοκρατία τόσο στην ίδια την Υπουργό όσο και σε 22 ακόμα φορείς αυτής της χώρας (και βέβαια, ουδεμία απάντηση έλαβα –εκτός από μία ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΗ από την Βουλή, όπου με γράφουν ΙφιγένΙα, για να με ενημερώσουν ότι κοινοποιήσανε την επιστολή μου στο Υπουργείο Παιδείας, ενώ ξέρανε ότι εκεί την είχα ήδη στείλει και μόνη μου) από την οποία φαινότανε- εκτός από πάρα πολλά άλλα- ΚΑΙ το τι είναι αδιόριστος εκπαιδευτικός, κι επειδή φοβάμαι ότι αν προσπαθήσω να το επαναλάβω τώρα θα αποτύχω να είμαι ευγενική και ψύχραιμη, αναδημοσιεύω μια πολύ σωστή κι εμπεριστατωμένη απάντηση της αδιόριστης εκπαιδευτικού Βίκυς Κοτρίκλα, έτσι όπως την δημοσίευσε στις 15/04/2010 το alfavita.gr.
«Δεν ξέρω τι θα πει αδιόριστος εκπαιδευτικός»
..είπε η υπουργός Παιδείας κα Διαμαντοπούλου στον Νίκο Χατζηνικολάου στο δελτίο ειδήσεων του ALTER, την Τρίτη και 13 του Απρίλη του 2010, ημέρα πρώτης παρουσίασης ενός πολυνομοσχεδίου που προβλέπει «αλλαγές» για την πολύπαθη ελληνική εκπαίδευση…
Ας πούμε εμείς, λοιπόν, στην κυρία υπουργό, που ξέρουμε, από πρώτο χέρι, τι θα πει «αδιόριστος εκπαιδευτικός»…
Αδιόριστος εκπαιδευτικός στην Ελλάδα του 2010 είναι:
-Ένας ενήλικος που κάποτε υπήρξε έφηβος, με όνειρο να σπουδάσει και να εργαστεί στην εκπαίδευση, να βοηθήσει τα νέα παιδιά να βρουν το δρόμο τους στη ζωή, προσπαθώντας να μην επαναλάβει τα λάθη των δικών του καθηγητών, εμπνεόμενος όμως από αυτούς και για τα καλύτερα. -Ένας ενήλικος που κάποτε υπήρξε φοιτητής σε πανεπιστημιακές «καθηγητικές» σχολές (κυρίως) και προετοιμάστηκε κάτω από δύσκολες και πιεστικές συνθήκες να εργαστεί στην εκπαίδευση το επόμενο …τέρμινο ( γενικώς), όπως του υπόσχονταν εμμέσως με την εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο.
-Ένας πτυχιούχος πανεπιστημίου ο οποίος, έκανε μεταπτυχιακά, διδακτορικά, πήρε δεύτερο πτυχίο, παρακολούθησε δεκάδες σεμινάρια και συνέδρια, έμαθε χρήση Η/Υ, ξένες γλώσσες περιμένοντας τη σειρά του να διοριστεί ( βάσει των νόμων του Ελληνικού Κράτους, τους οποίους τα συγκεκριμένα δύο κόμματα εξουσίας ψήφιζαν τα τελευταία 35 χρόνια ).
-Ένας πτυχιούχος πανεπιστημίου ο οποίος εργάστηκε επί πολλά χρόνια σε άσχετες με το γνωστικό αντικείμενό του δουλειές, για να μπορέσει να επιβιώσει, χωρίς να επιβαρύνει τους γονείς του, περιμένοντας τη σειρά του για διορισμό (βάσει των νόμων του Ελληνικού Κράτους, πάντοτε, και των διαρκώς μεταβαλλόμενων ρυθμίσεων του Υπουργείου Παιδείας) είτε στην («αείμνηστη») επετηρίδα που το κράτος κατάργησε το 1998, είτε στους ( δαιδαλώδεις και ατελείωτους) πίνακες, που παρέτειναν την αγωνία του για τα υπόλοιπα χρόνια.
-Ένας πτυχιούχος πανεπιστημίου, ο οποίος αναγκάστηκε να διαβάσει ξανά όλη την ύλη του Γυμνασίου και του Λυκείου της ειδικότητάς του, για να δώσει εξετάσεις από 1 έως και 6 φορές στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ για την εκπαίδευση (οι μεγαλύτεροι μαζί με τους μαθητές τους), αποτυχών για λίγα μόρια ή επιτυχών αλλά χωρίς διορισμό. Εσαεί αξιολογούμενος και διαρκώς αποτυχημένος, ακόμα και αν θεωρήθηκε στο μεταξύ ικανός για μερική απασχόληση στην εκπαίδευση.
-Ένας νέος εργαζόμενος επί χρόνια στην εκπαίδευση (ιδιωτική ή δημόσια) με ελαστικές σχέσεις εργασίες, με λειψές αμοιβές - σε επίπεδο «χαρτζιλικιού», με λειψά ένσημα, συλλέγοντας αγωνιωδώς ψίχουλα ωρών-«προϋπηρεσίας» για τον πολυπόθητο διορισμό, (πάντα σύμφωνα με τους νόμους του Ελληνικού κράτους), ατελείωτο τρέξιμο σε όλη την επικράτεια, χρηματοδότηση από την τσέπη του των αναγκαστικών του μετακινήσεων, ιδία κάλυψη των ασφαλιστικών του εισφορών μέχρι να τις καταβάλει ο εργοδότης του, καθυστέρηση μηνών (κάποτε και ετών) στην πληρωμή του, προσλαμβανόμενος και απολυόμενος όποτε ο εργοδότης του το θεωρεί σκόπιμο ή συμφέρον σύμφωνα με τα οικονομικά του σχέδια. Μέχρι τότε (;) η οικογένειά του καλύπτει όλα τα έξοδα…
-Ένας αναλώσιμος «νέος» (ετών 30, 40, καμιά φορά και 50…), ωρομίσθιος ή αναπληρωτής, που καλύπτει, όμως, πάγιες και διαρκείς ανάγκες, ο οποίος κάνει ακριβώς την ίδια εργασία με όλους τους διορισμένους συναδέλφους του, ο οποίος, αν και ωρομίσθιος, αναγκάζεται από τους διευθυντές των σχολείων στα οποία εργάζεται να καλύπτει κενά, να κάνει (παρανόμως) εφημερίες, να μην μπορεί να βγει από σχολείο του χωρίς άδεια από τη διεύθυνση, να απειλείται για την εργασία του την επόμενη χρονιά, αν μιλήσει, αν διαμαρτυρηθεί, αν κάνει απεργία, αν…
-Ένας άνεργος, κάθε χρόνο για τουλάχιστον 3 μήνες, την ώρα που οι διορισμένοι συνάδελφοί του αμείβονται κανονικά και για το διάστημα αυτό, έτσι ώστε να μπορούν απερίσπαστοι από βιοτικές έγνοιες να προετοιμάζονται για την επόμενη σχολική περίοδο, έτσι όπως πρέπει να ισχύει, δηλαδή, κανονικά για όλους τους εκπαιδευτικούς μιας «ευνομούμενης» χώρας που θέλει να «προοδεύσει», προετοιμάζοντας μέσω της εκπαίδευσης τους αυριανούς υπεύθυνους πολίτες της, υποστηρίζοντας αυτούς που αναλαμβάνουν το δύσκολο αυτό έργο.
-Ένας…. Ένας…ένας… (ο κατάλογος σταματά εδώ, καθώς δεν μπορούμε να συμπεριλάβουμε όλες τις πλευρές του τι είναι ο αδιόριστος εκπαιδευτικός στη σημερινή Ελλάδα!)…
Όταν, λοιπόν, ένας εκπρόσωπος του κράτους λέει ξαφνικά με θράσος και ανευθυνότητα απέναντι στην κοινωνία, προκλητικά στους ίδιους τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς «δεν ξέρω τι θα πει αδιόριστος εκπαιδευτικός» στην ουσία τους λέει : «δεν αναγνωρίζω, τώρα, το δικαίωμά σας να εργαστείτε στην εκπαίδευση με το πτυχίο που έχετε αποκτήσει, ακόμα και αν έχετε ήδη εργαστεί ως εκπαιδευτικοί, γιατί έτσι αποφάσισα, τώρα, ως κράτος».
Τώρα κι εμείς ξέρουμε γιατί, μετά τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ για την επιλογή (δήθεν) των καλύτερων εκπαιδευτικών, χρειάζεται να προστεθεί το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Κατάρτισης, ο θεσμός του δόκιμου εκπαιδευτικού για μια διετία, η «αξιολόγηση», η μείωση των προσλήψεων στην εκπαίδευση, το φόρτωμα των σχολικών αιθουσών με 30 άτομα σε κάθε τάξη (=«ο μαθητής πρώτα»), η μείωση των αποδοχών των εκπαιδευτικών, η ακόμα μεγαλύτερη απαξίωσή τους στην κοινωνία. Όχι βέβαια για το καλό των μαθητών, αλλά για την «τιμωρία» των απαιτητικών δασκάλων τους, και για να σφραγιστεί με νόμο ( πολλούς «νόμους» για την ακρίβεια) η κατάργηση ΟΛΩΝ των υπόλοιπων δικαιωμάτων τους, για να γίνουν οι υποτακτικοί, τα πιόνια και οι κομπάρσοι στα νέα κόλπα των μαθητευόμενων πάνω στις ζωές μας μάγων…
Ήδη έχουν ξεπεραστεί κάποια όρια…
Η «ύβρις» στην αρχαία τραγωδία ακολουθείται, ως γνωστόν, από τη νέμεση.
Βίκυ Κοτρίκλα Αδιόριστη εκπαιδευτικός
Ωραία! Λέω τώρα να στο βάλω ερώτηση στον ΑΣΕΠ να δω αν θα μπορέσεις να απαντήσεις. Αλλά κι αν μπορέσεις –που αποκλείεται διότι η καθημερινή βαφή στο κομμωτήριο ατονεί τη μνήμη- θα σ’ αφήσω πάλι αδιόριστη γιατί έτσι είναι η αξιοκρατία στην Ελλάδα.
Σου φουσκώσαν τα μυαλά και σου αδειάσαν το κεφάλι
Σου τάξαν μεγαλεία μα σου δώσανε χάλι
Κατέβασέ τους, κατέβασέ τους
Αυτοί σου παίζουνε jazz κι εσένα blues μόνο φτάνει
Σου βγάλαν την κουκούλα και φορέσανε κράνη
Κατέβασέ τους, κατέβασέ τους
«Ναι, θα στο λέω μέχρι να το μάθεις! Κατέβασέ τους…»
Εάν η κρίση είναι νύφη, τότε εσύ θα την πληρώσεις
Αυτοί θα πάρουν bonus κι εσύ κι άλλες δόσεις
Κατέβασέ τους, κατέβασέ τους
ΑΦΟΥ ΕΣΥ ΓΟΝΑΤΙΖΕΙΣ
ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΟΛΟΙ
ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΕΙΠΕΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ,
ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΕΙΠΑΝΕ ΠΙΟΝΙ
Κατέβασέ τους, κατέβασέ τους
«Τι τους κοιτάς ρε θύμα;! Κατέβασέ τους…»
ΓΙΑΤΙ Ο ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΛΟΓΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕΚΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ
ΟΙ ΕΚΑΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΧΙΛΙΟΙ ΕΠΙΔΗΜΙΑ
ΔΕΚΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ, ΦΕΡΤΕ ΚΑΜΕΡΕΣ,
ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
ΣΤΟ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
«Πονάει η πλατούλα; Κατέβασέ τους…»
ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΜΕΝΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΙ ΕΧΕΙ ΣΤΟΧΟ ΕΣΕΝΑ Μην σκοτώνεις τα κουνούπια, άλλοι σου πίνουν το αίμα
Τους έπλεξες εγκώμια, σου πλέξανε στεφάνι
ΚΑΝΕ ΕΣΥ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
ΚΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΚΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ Κατέβασέ τους, κατέβασέ τους
Κατέβασέ τους, κατέβασέ τους τώρα
Κατέβασέ τους ήρθε η ώρα, κατέβασέ τους τώρα.
Γι’ αυτούς που φλέρταραν με τη μελαγχολία καιρό πολύ. Γι’ αυτούς που την αγάπησαν. Που την πλησίασαν τόσο ώστε στο τέλος την πίστεψαν ως πραγματική, ως φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Την αγκάλιασαν κι αυτή τους κοίμισε. Και ξύπνησαν μια μέρα με μούτρα σακατεμένα, λασπωμένα κι άγνωστα. Με τα κομμάτια τους σπασμένα, ξαφνιασμένα, σκόρπια, γρήγορα και πρόχειρα ριγμένα σ’ ένα ξένο σώμα που το γεμίζανε άτσαλα προκειμένου να σωθούν.
Συνήλθανε. Και δεν γνωρίζαν πού βρισκόντουσαν γιατί αυτό που έβλεπαν δεν το αναγνωρίζανε ως εικόνα τους. Γνώριζαν όμως τους γύρω. Και το περιβάλλον. Και τις εσωτερικές φωνές τους.
Όταν αυτό που προέχει είναι να σωθείς δεν σ’ ενδιαφέρει αν είναι όμορφο το σωσίβιο. Σου αρκεί που βρέθηκε. Ευγνωμονείς που κάποια “χέρια” -γνωστά και άγνωστα- μάζεψαν τα κομμάτια από τη λάσπη και τα ρίξαν στο σακούλι.
Και πέρασε καιρός και καταφέρανε σιγά σιγά να ενώσουν τα κομμάτια τους αυτά σε ένα ενιαίο σύνολο και πάλι. Φιλτράροντας τη θλίψη. Στέλνοντάς την σ’ έναν κάδο ανακύκλωσης. Ξαναστήνοντας έναν άνθρωπο χαρούμενο. Σε άλλο σώμα… Πίσω από μάσκα… Κρυμμένο… …Προστατευμένο?... Δίχως θλίψη πια. Μα μ’ έναν φόβο: Αυτός ο κάδος ανακύκλωσης, τίγκα στην πίκρα και τον θυμό, μέσα στο ίδιο σώμα…..?.....
Σας έχει συμβεί ποτέ να διαβάζετε ένα βιβλίο και ενώ το βιβλίο αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο από άποψη κατανόησης ή γραφής και επιπλέον, είναι απολαυστικότατο, εσείς να μην μπορείτε να το προχωρήσετε με το ρυθμό που θα περιμένατε γιατί οι σελίδες που κάθε φορά τελειώνετε ξεσηκώνουν μέσα σας 1000 ακόμα σκέψεις και 2000 παρορμήσεις που δεν σας αφήνουν να συγκεντρωθείτε και να παρακολουθήσετε τη συνέχεια;
Αυτό ακριβώς έπαθα εγώ με το φρεσκο-κυκλοφόρητο βιβλίο του Απόστολου Λυκεσά, «Το Τσίρκο των Ψύλλων».
Υπήρχαν κεφάλαια ή σελίδες που τις τελείωνα και αναγκαστικά σταματούσα. Έπρεπε να το αφήσω, να κάνω καναδυό γυροβολιές μέσα στο σπίτι, να κατέβει η ταραχή από το λαιμό στο στομάχι, να ‘ρθει και να καθίσει το πράγμα, για να πάω παρακάτω.
Χαρακτηριστική και ξεκάθαρη είναι η αναφορά του συγγραφέα στην πόλη μας και τους πολίτες της, την οποία ζωγραφίζει με απόλυτη ακρίβεια, με μοναδική προσωπική του παρέμβαση στο όνομά της. Αποφασίζει και την ξαναβαφτίζει, πολύ πετυχημένα, κατά τη γνώμη μου, δεν λέω πώς, ανακαλύψτε το μόνοι σας:-)
Πίσω όμως από την πόλη, από το πώς αυτή έχει καταντήσει και από το ποιοι ευθύνονται για την κατάντια αυτή, το βιβλίο, όπως το είδα εγώ, μιλάει για ένα σωρό πράγματα.
Για την απληστία, για το πώς κάποιοι βρεθήκαν ξαφνικά με «προίκα», για την αδιαφορία, την απάθεια, την «αμεριμνησία» και τα παρεπόμενά της στο άτομο και το σύνολο, για την δουλοπρέπεια με την οποία συμπεριφερόμαστε, χαρίζοντας αφελέστατα σε «αφέντες» ό,τι με κόπο φτιάχνουμε μόνοι μας, υποθηκεύοντας έτσι τις ίδιες τις ζωές μας, για την πλασματική ασφάλεια που νιώθουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας και που δεν είναι παρά μια αυταπάτη.
Μιλάει όμως και για την ακεραιότητα του ανθρώπου και τον αγώνα του για την διασφάλισή της, για την διατήρηση αξιών που κάποιοι προσπαθούν να τις υποτιμήσουν κολλώντας τους την γνωστή ταμπελίτσα: «παρωχημένες»,
για «τρύπια συνθήματα» και για έναν άλλον κώδικα τιμής, αντρίκιο, που διαθέτουν άνθρωποι που αυτή η «πολιτισμένη» κοινωνία τους κρατά στο περιθώριο.
Όμως το βιβλίο δεν είναι δοκίμιο. Είναι ένα υπέροχο λογοτεχνικό βιβλίο, ένα μυθιστόρημα, που έχει δράση, έχει αγωνία, έχει προβληματισμό και ιδέες, κρύβει εκπλήξεις, κρύβει απανωτές κορυφώσεις, διαθέτει φαντασία και προσφέρει άφθονο γέλιο!
Παρελαύνουν περήφανα μέσα του οι αρχές της πόλεις, εντολοδόχοι της θρησκείας, όργανα της τάξης, δικηγόροι, απαθείς πολίτες, Ιταλική μαφία, περήφανοι Ρομ…
Μπλέκονται, φανταστικά κι ευφάνταστα, τα μοναστήρια, η αρχαία κληρονομιά, οι άθλιοι καταυλισμοί των τσιγγάνων και βέβαια, σε εξέχουσα θέση, το πιο «όμορφο» κτίριο της πόλης, προσφάτως υψωμένο κι απλωμένο. Μόνο που του λείπει μάλλον λίγο χρώμα;). Προσφορά με το βιβλίο αυτό λοιπόν, μερικές πινελιές:-)
Τελικά, είτε ευθέως είτε ρίχνοντας μικρά μικρά καρφάκια, καταλήγει να «τα χώνει» παντού, δίχως όμως κανένα ίχνος υπεροψίας. Αντίθετα, πρόκειται για ένα βιβλίο εντυπωσιακής τρυφερότητας και οργής.
Απολαυστικότατος και «προσωπικός» είναι και ο τρόπος γραφής, τόσο από άποψη λόγου όσο και από άποψη δομής. Οι δύο ιδιότητες του συγγραφέα –αυτή του δημοσιογράφου και αυτή του λογοτέχνη- δένονται αρμονικά και δίνουν το προσωπικό του στίγμα. Ποιητικό -αλλά όχι αδέσποτα λυρικό- όπου το συναίσθημα το απαιτεί, στεγνό και «καταγραφικό», όπου η εξιστόρηση των συμβάντων το επιβάλλει. Απόλυτα ισορροπημένο και ταυτόχρονα πρωτότυπο (για τα σύγχρονα τουλάχιστον ελληνικά δεδομένα, απ’ όσο τα γνωρίζω εγώ).
Τέλος, για μένα, το βιβλίο αυτό είναι ένα βιβλίο δικαίωσης σε πολλά πράγματα που σκέφτομαι και νιώθω (και φαντάζομαι και άλλοι γύρω μας). Δικαίωσης! Όχι εκτόνωσης. Έχει σημασία η λέξη. Γιατί στις μέρες μας, ό,τι δεν μπορούν να το καταπνίξουν επιχειρούν να το εκτονώσουν για να περάσει πιο ομαλά κι ανώδυνα. Όμως το βιβλίο αυτό φορτίζει μπαταρίες. Δεν τις αδειάζει.
Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα λιγάκι «επικίνδυνο», μάλλον «ενοχλητικό» βιβλίο, για τους διαχειριστές της πόλης (και οποιασδήποτε πόλης), αλλά και για τους «χαλαρούς» πολίτες της.
Ενοχλητικό, γι’ αυτό και σημαντικό.
Λέω λοιπόν, μαζί με τα συγχαρητήριά μου για το υπέροχο προαναφερθέν κτίριο, να στείλω στον άρχοντα της πόλης
και το βιβλίο αυτό δωράκι.
Κι εγώ η ίδια, να το ‘χω πάντα κάπου δίπλα μου για να κοιτάζω το επίσης πανέμορφο εξώφυλλό του.
Αποσπάσματα πολλά δεν παραθέτω, πρώτον γιατί κάποιοι που το ‘χουν ήδη στα χέρια τους και το διαβάζουν μου ζητήσανε να μην το κάνω και δεύτερον γιατί έχω υπογραμμίσει τουλάχιστον το μισό βιβλίο! Μόνο ένα, που βρίσκεται στις τρεις πρώτες σελίδες και σήμανε αμέσως τον συναγερμό που προοιώνιζε ότι εμένα αυτό το βιβλίο θα μου αρέσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!:
“Ο Κύρος Λαύρος έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό. Δεν απαιτεί τίποτε από τους άλλους…Αυτή η ιδιότυπη «νευρική ανορεξία πλεονεξίας» ακούγεται ως προσόν…Όμως από παλιά δεν είχε θετικές συνέπειες για όσους διάβηκαν μ’ αυτή την αρχή στη ζωή τους. Το πλεονέκτημα της αυτονομίας και της συνεπακόλουθης ανεξαρτησίας δεν αναγνωρίζεται πάντα και απ’ όλους ως προτέρημα…Ο Κύρος Λαύρος τα γνωρίζει όλα τούτα. Αλλά επειδή ο μοναδικός του μεγάλος συμβιβασμός μέχρι τώρα είναι αυτός που έχει κάνει με τον εαυτό του, αλίμονο σ’ εκείνους οι οποίοι θα υποστούν όσα είχαν σκεφτεί να του κάνουν. Διότι αν κάτι δεν ξέρει ο Κύρος για τον εαυτό του και είναι αργά πλέον να το μάθει είναι τα όρια της ανοχής του που συνορεύουν με τις εκρήξεις βιαιότητας…”
Εκρηκτικό ξεκίνημα κατά τη γνώμη μου. Πολύ καλύτερη η συνέχεια. Αγαπημένο μου κεφάλαιο: «Τα Τρύπια Συνθήματα».
Καλή ανάγνωση!
…Αν δεν το καταλάβατε, ενθουσιάστηκα!
Το βιβλίο του Απόστολου Λυκεσά «Το Τσίρκο των Ψύλλων» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.
Ήταν η δεύτερη φορά που το διάβαζα και το ξεκίνησα με μια όχι και τόσο ευχάριστη αφορμή. Χαίρομαι όμως πάρα πολύ που το έκανα. Το βιβλίο δεν το θυμόμουνα ολόκληρο, θυμόμουνα όμως το βασικό του στόρι και τον απίστευτα εγωπαθή, εγωκεντρικό και ματαιόδοξο ήρωά του. Γι’ ακόμη μια φορά, τελειώνοντάς το, κατάλαβα γιατί μερικοί συγγραφείς χαρακτηρίστηκαν κλασικοί. Όταν ένα βιβλίο σπάει τα χρονικά και γεωγραφικά όρια και φτάνει να αφορά τους πάντες και πάντα και ταυτόχρονα είναι τόσο γενναιόδωρο σε λογοτεχνική απόλαυση, ανάγεται αυτόματα σε ένα άλλο λογοτεχνικό επίπεδο. Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι είναι ένα πολύ γεμάτο βιβλίο. Πολύ πλούσιο, αλλά καθόλου βαρύ. Πιάνει θέματα που αφορούν από το εντελώς προσωπικό/ατομικό - ανθρώπινους χαρακτήρες, συμπεριφορές, συναισθήματα κλπ – μέχρι ζητήματα κοινωνικά, θρησκευτικά, πατριωτικά, ταξικά. Σε πρώτο πλάνο μιλάει για τη ματαιοδοξία, αλλά πάνω της και γύρω της, ο συγγραφέας, κεντάει το ήθος, την διαφθορά, την πίστη –σε αντιδιαστολή με την θρησκεία-, την πατρίδα, την εθνικότητα. Όλα αυτά τα “ιερά” και “όσια”, τα εξ’ ορισμού αδιαμφισβήτητα, τα πιάνει, τα συνθλίβει, τα διαλύει, τα αποσυνθέτει και τα ανασυνθέτει και φτου κι απ’ την αρχή. Χωρίς να ηθικολογήσει πουθενά, χωρίς να σε κατευθύνει ή έστω να σε προσανατολίσει. Πρόκειται για ένα θρίλερ, όχι τόσο του ίδιου του Ντόριαν, αλλά περισσότερο του αναγνώστη. Πιο πολύ, μοιάζει να θέλει να σε ταράξει. Ακόμη και να σε σοκάρει . Να σε ταρακουνήσει, σπέρνοντας μέσα σου την αμφιβολία, την αμφισβήτηση, τον προβληματισμό για όλα αυτά που μέχρι τώρα θεωρούσες δεδομένα. Μια αμφισβήτηση που γίνεται εντονότερη με την πάροδο του αρχικού σοκ. Είναι αυτό που πολύ συχνά λέμε μετά το τέλος ενός βιβλίου: “αυτό που μένει”.
“- Και τι γνώμη έχεις για την Τέχνη; - Είναι μια αρρώστια. - Ο Έρωτας; - Μια αυταπάτη. - Η θρησκεία; - Υποκατάστατο της πίστης, πολύ της μόδας σήμερα.’
“Τα νιάτα! Δεν υπάρχει τίποτα ισάξιο με τα νιάτα. Είναι ηλίθιο να μιλάμε για την άγνοια της νιότης. Οι μόνοι άνθρωποι που εκτιμώ τη γνώμη τους τώρα είναι οι πολύ νεότεροί μου. Έχω την εντύπωση πως βρίσκονται πολύ πιο μπροστά από μένα. Η ζωή τους έχει αποκαλύψει το τελευταίο της θαύμα. Όσο για τους ηλικιωμένους, διαφωνώ πάντα μαζί τους. Είναι για μένα ζήτημα αρχής. Αν ρωτήσεις τη γνώμη τους για κάτι που έγινε χτες, σ’ εφοδιάζουν, μ’ όλη τη δυνατή σοβαρότητα, με τις απόψεις που επικρατούσαν στα 1820, όταν ο κόσμος φορούσε ψηλά κολάρα, πίστευε στο καθετί και δεν ήξερε απολύτως τίποτα.”
Το θέμα βέβαια που χρησιμοποιεί για να πει όλ’ αυτά, και που, στις μέρες μας τουλάχιστον, όλοι συνηθίζουμε να δείχνουμε υπεράνω και ότι πρόκειται για κάτι ρηχό που εμείς, ως άνθρωποι καλλιεργημένοι δεν του δίνουμε και τόση σημασία, αλλά κοιτάμε δήθεν πάντα πράγματα βαθύτερα στους ανθρώπους και πιο ουσιαστικά, και είμαστε τελικά όλοι ψεύτες, είναι η εξωτερική ομορφιά και η βαρβαρότητά της. Πόση και τι επίδραση έχει ένας όμορφος εξωτερικά άνθρωπος πάνω μας; Γιατί τον συμπαθούμε πολύ πιο εύκολα κάποιον που μας χαμογελάει όμορφα; Γιατί τον προσέχουμε περισσότερο; Γιατί τον πιστεύουμε περισσότερο; Γιατί συμφωνούμε, δεχόμαστε ή και καθοδηγούμαστε, ανάλογα με τα δικά του πιστεύω και τις διαθέσεις του; Αν μάλιστα, η ομορφιά και η επίδρασή της είναι ένα στοιχείο που αυτός που το έχει, το ‘χει καλλιεργήσει κι έχει μάθει να το χρησιμοποιεί και να το εκμεταλλεύεται όπως θέλει, τότε, με μόνο αυτό το ταλέντο, ανοίγονται μπροστά του πόρτες που σε αντίθετη περίπτωση δεν θα του ανοίγονταν ποτέ. Μπορεί να κάνει πράγματα απίθανα χωρίς κανένα άλλο προσόν.
“Μα η ομορφιά, η πραγματική ομορφιά, τελειώνει εκεί που αρχίζει η πνευματική φυσιογνωμία. Το πνεύμα είναι αυτό καθαυτό ένα είδος υπερβολής και καταστρέφει την αρμονία κάθε προσώπου. Απ’ τη στιγμή που θα κάτσεις κάτω να σκεφτείς, το πρόσωπό σου γίνεται όλο μέτωπο ή μύτη ή ό,τι άλλο – πάντα φριχτό.”
Μέχρι πού όμως μπορεί να φτάσει; Ποια είναι τα όρια αντοχής αυτής της ματαιοδοξίας; Και ποια τα παρεπόμενά της;
“Δεν θα ‘πρεπε να κάνουμε ποτέ τίποτα που να μην μπορούμε να το συζητήσουμε μετά το δείπνο.”
Λοβέρδος: “Η κατάργηση των μορφών ελαστικής εργασίας και αδύνατη είναι και δεν μας εκφράζει.Γιατί υπάρχουν ανάγκες γι’ αυτή τη μορφή απασχόλησης, εδώ κι εκεί, στο χώρο των κοινωνικών και οικονομικών δραστηριοτήτων.”
Ok. Ευχή δική μου: Και στα παιδάκια σου Λοβέρδο μου (αν έχεις). Στο κεφαλάκι τους η ελαστική εργασία και άμεσα μάλιστα, αφού αυτή είναι η μορφή απασχόλησης που σας εκφράζει.
Σχόλιο: Η “απασχόληση”, φαίνεται, έφυγε μόνο από την διατύπωση του Υπουργείου Εργασίας, όχι όμως και από το λεξιλόγιό τους, πολύ δε περισσότερο από τα σχέδια μες στο μυαλό τους.
Λοβέρδος 2: “Το δικαίωμα στην εργασία είναι μια καλή διατύπωση. Ορισμένοι μάλιστα, λένε κι ότι απορρέει από το Σύνταγμα της χώρας. Είναι μια καλή διατύπωση. Στην πράξη όμως, στην καθημερινότητα όμως, έχεις άλλου είδους ανάγκες.”!!!?
Σχόλιοcopy από την Ελληνοφρένεια: “Kι όπως πολύ σωστά είπε ο Υπουργός Εργασίας, ΚΑΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ”.
Όσο να πεις, ο Σοσιαλισμός είναι πλέον γεγονός.
Ναι στην ελαστική εργασία! Είναι η κατεξοχήν μορφή απασχόλησης με κοινωνικό πρόσωπο.
Κι όσο για το “δικαίωμα στην εργασία”, είναι απλά μια διατύπωση. Οι ανάγκες μας όμως είναι άλλες.
