Virginia ...τελευταίες μέρες...

Δεν έχω ιδέα τι λέει το τραγουδάκι, αλλά όταν ακούω τη μελωδία, ξέρω ότι έτσι νιώθω:-)



Στιγμές ευτυχίας…
Πράγματα που δεν μπορείς να εξηγήσεις σε άλλους. Μόνο τα νιώθεις. Το Charlottesville έχει τεράστιες εκτάσεις πράσινου, με λουλούδια και δέντρα το ένα δίπλα στ’ άλλο, όλα διαφορετικά μεταξύ τους και είναι απόλαυση να περπατάς ανάμεσά τους. Το πρωί πάω ακόμα και τρέχω στο πάρκο εδώ, απέναντι απ’ το σπίτι μας κι όλη η διαδρομή είναι σπαρμένη από ερεθίσματα για τις αισθήσεις μου. Κάθε λίγα μέτρα άλλα αρώματα, άλλα χρώματα, άλλοι ήχοι, άλλη αύρα μου χαϊδεύει πρόσωπο και σώμα. Τελειώνω με μερικές στροφές στο γήπεδο που βρίσκεται στη μέση του πάρκου, λίγη γυμναστική και…κούνια! Τις τελευταίες μέρες χαλαρώνω από το τρέξιμο κάνοντας κούνια σε μία από τις λαστιχένιες κούνιες που ‘χει δίπλα στο γήπεδο.
Παιδί ξανά, ανεμελιά, στιγμές απόλυτης πληρότητας!
Είσαι εσύ και το σύμπαν…
Και το σύμπαν μοιάζει να σου δίνεται. Έρχεται στα μέτρα σου κι υπάρχει μόνο για σένα. Και φοβάσαι και να το ψιθυρίσεις ακόμα μέσα σου, μα είναι τόσο δυνατό που δεν συγκρατιέται και φωνάζει· ότι είσ’ ευτυχισμένος.

Virginia...τελευταίες μέρες...

Λεξικό του αέρα

Μέσα μου έχω μακριά ίσια μαλλιά
και φοράω ένα μακρύ ελαφρύ φόρεμα.
Στέκομαι όρθια, κοιτάζω κάπου μακριά
– άλλες φορές με μάτια ανοιχτά, άλλες φορές με μάτια κλειστά –
ο αέρας παίρνει τα μαλλιά μου στο πλάι, πίσω απ’ την πλάτη μου,
εκτός από μερικές τουφίτσες που μου τις κολλάει στο πρόσωπο.
Παίρνει και το φόρεμά μου στην ίδια κατεύθυνση,
σ’ έναν χορό συγχρονισμένο με τα μαλλιά μου.
Στέκομαι εκεί και αφουγκράζομαι εσένα που δεν ξέρω,
που ποτέ δεν θα γνωρίσω, γιατί απλά δεν γνωρίζεσαι.
Είσαι ο Έρωτας που δεν έχει σχέση με το σώμα,
είσαι πέρα απ’ αυτό
και σε κουβαλάω μέσα μου από τότε που γεννήθηκα.
Ίσως και πριν να γεννηθώ.
Στέκομαι και σ’ ακούω ντυμένη έτσι και με τα μαλλιά αφημένα.
Γιατί εσύ μιλάς αέρα.
Και μου χρειάζονται μακριά μαλλιά
και το ελαφρύ μου φόρεμα για να σε μεταφράζουν.
…Κι είναι τόσο παράδοξο, ακατανόητο κι αλλοπρόσαλλο
για όσους με βλέπουν
Γιατί εγώ, ίσια μακριά μαλλιά δεν έχω
και τα φορέματα δεν τα φοράω ποτέ…

Κατάργηση του εορτασμού της Ημέρας της Απελευθέρωσης των Σκλάβων

Αντιγράφω από Καθημερινή, 26-03-2009:

“Ο δήμαρχος της Ουάσιγκτον καταργεί μια αργία για να εξοικονομήσει χρήματα.
Για λόγους οικονομίας στον προϋπολογισμό, όπως και άλλοι συνάδελφοι του σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ, ο δήμαρχος της πόλης της Ουάσινγκτον θα καταργήσει μια ημέρα αργίας, την Ημέρα της Απελευθέρωσης, που εορτάζεται η επέτειος της απελευθέρωσης των σκλάβων, σε μια πόλη όπου η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι μαύροι.
Ο δήμαρχος Αντριαν Φέντι, μαύρος και ο ίδιος, ελπίζει ότι με την κατάργηση της αργίας και των εορτασμών θα εξοικονομήσει 1,3 εκατομμύριο δολάρια μέχρι το 2010. Η επέτειος γιορτάζεται ετησίως στις 16 Απριλίου, δήλωσε η Ερικα Στάνλεϊ εκπρόσωπος του δημάρχου.

Την «Ημέρα της Απελευθέρωσης» τιμάται η ανάμνηση της υπογραφής από τον πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν, το 1862, του διατάγματος για την απελευθέρωση 3.000 σκλάβων στην Ουάσινγκτον και ταυτόχρονα την απελευθέρωση όλων των μαύρων σε όλη τη χώρα μέσα σε διάστημα εννέα μηνών.”

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_26/03/2009_272749

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Τι σχόλιο να κάνω;…
Αυτή τη στιγμή –και νομίζω και για ολόκληρη τη βδομάδα που μας έρχεται- στην Ουάσιγκτον γιορτάζουνε μία γιορτή λουλουδιών, επειδή αυτή την εποχή ανθίζουν κάτι, ομολογουμένως, πολύ όμορφα δέντρα, κάνοντας διάφορες εκδηλώσεις και πάρτι στους δρόμους. Ένα φεστιβάλ για την ανθοφορία. Για τα πανηγύρια αυτά, ο δήμαρχος δεν ξοδεύει χρήματα; Αναρωτιέμαι… Και, εν πάση περιπτώσει, από τόσες αργίες που έχουν καθιερωθεί, η Ημέρα της Απελευθέρωσης των Σκλάβων θεωρήθηκε η πλέον άχρηστη και ως εκ τούτου, η καταλληλότερη για να καταργηθεί; !!!!!
Τα υπόλοιπα, δικά σας...

Ουμπέρτο Έκο - ΜΠΑΟΥΝΤΟΛΙΝΟ

Όταν κάποιος έχει το χάρισμα να γράφει τόσο απολαυστικά, να πλάθει ένα μύθο με τρόπο τέτοιο που να σε πείθει για την “αλήθεια” του, όταν η λογοτεχνία γίνεται μάθημα που κρατάς στα ίδια σου τα χέρια, τότε 608 σελίδες είναι πάρα πολύ λίγες και το γύρισμα της τελευταίας, πολύ θλιβερός αποχαιρετισμός.
Έτσι ακριβώς ένιωσα μόλις τέλειωσα το “Μπαουντολίνο” του Ουμπέρτο Έκο.

Ένας μήνας ήταν αρκετός για να δεθώ στενά με πλάσματα ανθρώπινα κι ανθρωπόμορφα, τερατόμορφα (αξιαγάπητα ή και αποκρουστικά), ζωώδη ή ημιζωώδη,
να ταξιδέψω στο χρόνο, στη γη και στον καιρό,
στην ιστορία, τον μύθο και το παραμύθι,
στην επιστήμη, την ποίηση και την φιλοσοφία.
Έγιναν πολύ φίλοι μου όλοι μέσα σ’ αυτό το ασημένιο βιβλίο, ψεύτες και ιστορικοί, ιππότες, βασιλιάδες και γυμνοσοφιστές, όλων των θρησκειών, όλων των ιδεολογιών και των αυτοκρατοριών, όλων των ηθών, με τα ατέλειωτα, επίπονα και επίμονα, μέχρι ξεροκεφαλιάς, ταξίδια τους, -τα οποία ξαναξεκινούσαν ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, καθότι “τα ταξίδια ξανανιώνουν”- τα όνειρά τους, τις μάχες, τις επιδιώξεις, τους έρωτες και τα παθήματά τους.
Χρειάζεται πολλή γνώση και μελέτη για να χρησιμοποιήσεις και να συμπυκνώσεις ιστορικά γεγονότα, μυθολογία, θρησκευτικές πεποιθήσεις, αντιλήψεις και ιδεολογίες, ιστορικές προσωπικότητες και χρονικές στιγμές, να τα αποκόψεις, να τα μπλέξεις και να τα ανασυνθέσεις σε έναν δικό σου μύθο, χωρίς να τα προσβάλλεις στο ελάχιστο. Αντίθετα, να τα δοξάζεις και να τα ξαναφέρνεις στην επικαιρότητα διδάσκοντας κάτι καινούργιο. Και όλ’ αυτά με τρόπο τόσο αυθόρμητο, σα να βγαίνουν από τα χείλη κάποιου σοφού, ασπρομάλλη πλέον, παππού. Σαν τον Μπαουντολίνο.
Τόσο απολαυστικό το βιβλίο, τόσο ζωντανό, που σε συνεπαίρνει τελείως.
Όταν το ξεκίνησα το είχα για αντιπερισπασμό σε δυσάρεστες σκέψεις και συναισθήματα που θέλαν να με πάρουν από κάτω τις πρώτες μέρες της άφιξής μου στην Αμερική. Από την τρίτη όμως κιόλας μέρα, δεν έβλεπα την ώρα να βυθιστώ στις σελίδες του, να αφεθώ στις εικόνες που τόσο ζωντανά “ζωγραφίζει” ο συγγραφέας.
Δεν είχα ξαναδιαβάσει Έκο. Χαίρομαι που η πρώτη μου γνωριμία μαζί του μου χάρισε τόση απόλαυση και τόση…πληρότητα, αν πω, θα νιώσετε τι εννοώ; Ήταν το κατάλληλο βιβλίο την κατάλληλη περίοδο. Πιο κατάλληλη στιγμή δεν θα μπορούσα να το έχω στα χέρια μου.

Χίλια ευχαριστώ στην Χαρά που μου το έστειλε. Θενξ!:-)

Και μερικά αποσπάσματα, όχι απαραίτητα τα καλύτερα (τα πιο καλά τα κρατάω κρυφά, να μη χαλάσω την απόλαυση σ' όσους θελήσουν να τ' ανακαλύψουν), έτσι, για την γεύση;-) :

“…Κάποτε μας έκαναν δώρο αυτόν τον καθρέφτη και, από ευγένεια απέναντι στον δωρητή, δεν μπορέσαμε να τ’ αρνηθούμε. Αλλά κανείς από μας δεν ήθελε να κοιτάξει μέσα του, επειδή κάτι τέτοιο θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε ματαιοδοξία απέναντι στο σώμα μας ή σε τρόμο απέναντι σε κάποιο ελάττωμά μας και έτσι να ζούμε με το φόβο ότι οι άλλοι θα μας περιφρονήσουν. Ίσως μια μέρα να μπορέσεις να δεις σ’ αυτόν τον καθρέφτη αυτό που αναζητάς…”

“… «Μα αν όλοι ήταν σαν εσάς, δεν θα διασχίζαμε τις θάλασσες, δεν θα καλλιεργούσαμε τη γη, δεν θα δημιουργούνταν τα μεγάλα βασίλεια που φέρνουν τάξη και μεγαλείο στην άθλια αταξία των επίγειων πραγμάτων.»
Ο γέροντας απάντησε: «Το καθένα απ’ αυτά τα πράγματα είναι ασφαλώς μια τύχη, αλλά τύχη που χτίστηκε στην ατυχία κάποιων άλλων κι εμείς αυτό δεν το θέλουμε.»…”

“…αλλά αναγκάστηκα να του εξηγήσω τι είναι τα καράβια:
ψάρια από ξύλο που διασχίζουν τα νερά, κουνώντας τα λευκά φτερά τους…”

“…Τι νιώθω τώρα; Θλίψη για το τέλος της αναζήτησής μου ή χαρά για την κατάκτηση που δεν μου αξίζει;…Μ’ αγαπάς κι αυτό αρκεί. Μήπως δεν είναι αυτό που πάντα ήθελα, ακόμα κι αν απομάκρυνα τη σκέψη από φόβο μήπως συμβεί; Ή αυτό που δεν ήθελα από φόβο ότι δεν θα ‘ναι όπως είχα ελπίσει;…”

Το Μπαουντολίνο του Ουμπέρτο Έκο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Ελληνικά Γράμματα”, σε μετάφραση Έφης Καλλιφατίδη.

Αιωνιότητα

Όταν ήμουνα μικρή κι ερχότανε η ώρα να πέσω στο κρεβάτι,
έκλεινα τα μάτια και ζούσα ιστορίες…
Και συμμετείχα μ’ όλες μου τις αισθήσεις.
Και αντιδρούσα –επίσης- μ’ όλες μου τις αισθήσεις.
Γελούσα, έκλαιγα, νευρίαζα, με τα ίδια τα φαντάσματά μου•
με τις ζωές τους.
Και τα βιβλία που διάβαζα. Κι αυτά τα ζούσα.
Κι αυτά μ’ όλες μου τις αισθήσεις.
Έμπαινα στις γραμμές τους και σεργιανούσα ανάμεσα στους ήρωες.
Άλλοτε γαργαλούσα κάποιον τους στα γένια
Άλλοτε στεκόμουν και του έτεινα το χέρι για χαιρετισμό
Κι άλλοτε πάλι, τον κοίταζα κρυφά• με κάποιο δέος.
Τίποτα δεν πήγαινε χαμένο. Όλα γινότανε Ζωή μου.

Όταν ήμουνα μικρή δεν ήθελα καν να κοιμάμαι.
Νόμιζα ότι χάνω χρόνο.
Πάντα λυπόμουν όταν έπεφτε το βράδυ
και όλοι φεύγανε για τα όνειρα.
Εγώ τα μόνα όνειρα που πίστεψα ήταν αυτά που ζούσα ξύπνια.
Καθόμουνα στο πάτωμα, μέσα στη νύχτα,
με πάντα το παντζούρι ανοιχτό
Να μπαίνει μέσα η Ζωή. Κι ας ήτανε σκοτάδι.
Να μη νομίζει πως την έκλεισα απ’ έξω και παρεξηγηθεί και φύγει.
Ή μη με προσπεράσει κατά λάθος• δίχως να με δει.
Και μπάινανε κόρες του φεγγαριού μ’ άσπρα φορέματα
και μακριά μαλλιά ως τους γοφούς –ίδιες-η-αιωνιότητα.

Τώρα…δεν φτιάχνω πλέον ιστορίες.
Μόνο σκέψεις. Πράγμα ανούσιο.
Αφού οι μόνες σκέψεις που αξίζουν είναι…οι ιστορίες.
Όπου μπορείς και ζεις.
Όμως, ακόμη δεν κοιμάμαι…
Φοβάμαι ακόμα• πως κάπου η Ζωή δεν θα με δει…
ή εγώ δεν θα την δω…Και θα την χάσω.
Έτσι, την κυνηγάω παντού. Απ’ άκρη σ’ άκρη.
Και συνεχίζω να την ζω και στα βιβλία.
Γιατί κάποτε, ένας άντρας που δεν είδα
– μόνο άκουσα –
μου ‘πε πως όσο έχω ένα βιβλίο που δεν τέλειωσα
δεν πρόκειται ακόμα να πεθάνω.
Πρέπει πρώτα να μάθω το τέλος.
Κι ακόμα μου ‘πε ότι άδικα φοβάμαι.
Γιατί το μόνο βιβλίο που ποτέ δεν θα μάθω το τέλος του,
θα είναι η ζωή μου.

Οι κόρες του φεγγαριού με τ’ άσπρα φορέματα
και τα μακριά μαλλιά ως τους γοφούς –ίδιες-η-αιωνιότητα,
μπαίνουνε απ’ το παράθυρο ακόμα.
Δεν άλλαξαν καθόλου. Σας τ’ ορκίζομαι.

Virginia 2

Κλείσαμε μήνα στην Virginia! Είμαστε ήδη εδώ έναν ολόκληρο μήνα και τώρα συνειδητοποιώ ότι ούτε που το κατάλαβα. Κι ας ήτανε πολύ… “πικρή” η προσγείωση. Κι ας μου φαινόταν αρχικά ότι αυτό το δίμηνο της Αμερικής δεν θα πέρναγε ποτέ. Τελικά, αυτός ήταν ο πιο γρήγορος μήνας του master ως τώρα. Μέσα σ’ αυτό το μήνα είδα όσα δεν είδα ολόκληρο το χρόνο. Το Charlottesville δεν είναι τίποτα, ένα χωριό είναι και μάλιστα άσχημο μάλλον. Όμως εγώ –γμ την διαστροφή μου- γιατί εδώ νιώθω πιο φυσιολογικά; Γιατί αυτό το πλαίσιο μου φαίνεται πιο νορμαλ; Εκτός δηλαδή απ’ αυτή την διαφορά ωρών που έχει η Virginia με την Ελλάδα και που δεν μπορώ να συνηθίσω με τίποτα, κατά τ’ άλλα, προσαρμόστηκα πολύ πιο καλά και από το Leuven και από το Olomouc. Τα οποία, από αρχιτεκτονική άποψη, είναι πάρα πολύ όμορφα, πολύ γραφικά, παραμυθένια, αλλά…αυτό ακριβώς! Όσο ήμουν εκεί δεν ένιωθα ότι είναι πραγματικότητα. Αισθανόμουν διαρκώς σα να κινούμαι σε μια σκηνή θεάτρου. Δεν μπόρεσα να ενσωματωθώ, να τα πιστέψω. Νόμιζα ότι όλα και όλοι γύρω μου είναι ψεύτικα. Εδώ, μπορεί να μην είναι όμορφα, είναι όμως φυσιολογικά.

Κι ωστόσο, τόσο διαφορετικά από την Ελλάδα!

Βασικά, όλα είναι διαφορετικά, αλλά εγώ θέλω να πω για την εκπαίδευση που είναι και ο λόγος που είμαι εδώ. Καταρχήν, ό,τι αξίζει από ολόκληρο το master μάλλον γίνεται εδώ. Μέχρι τώρα μας ταλαιπωρούσαν χωρίς λόγο. Εγώ τώρα μόλις αρχίζω να μαθαίνω πράγματα που όντως αφορούν άμεσα στις σπουδές και στη δουλειά μου. Τώρα που μπήκαμε επιτέλους στα σχολεία και κάνουμε πρακτική. Και νιώθω σα να βλέπω πρώτη φορά στη ζωή μου σχολείο! Τι να πρωτοαναφέρω; Τα συστήματά τους; Τον εξοπλισμό τους; Τις σχέσεις μεταξύ των εκπαιδευτικών και όσων άλλων απασχολούνται εκεί μέσα; Τι; Τα γυμναστήριά τους αριθμούν δεν ξέρω κι εγώ πόσα αντικείμενα προκειμένου ένας γυμναστής να κάνει την δουλειά του. Μόνο για μπάλες έχουν πάρα πολλά είδη και χρώματα και μεγέθη και υφές κι ό,τι μπορείς να φανταστείς. Κορίνες, στεφάνια, μπασκέτες, μαντήλια, σκοινάκια, τσουβαλάκια, spots, scooter, ποδηλατάκια…τα πάντα! Η ένταξη παιδιών με ειδικές ανάγκες σε κανονικές τάξεις σχολείου λειτουργεί επιτυχώς και υπάρχει φυσικά κατάλληλος εξοπλισμός ακόμη και για πολύ ειδικές περιπτώσεις, όπως η εγκεφαλική παράλυση που τα παιδιά δεν μπορούν να περπατήσουν χωρίς την υποστήριξη κάποιας «περπατούρας» ή ειδικό ποδήλατο. Επίσης, πάντα, στην ίδια ώρα, ειδικά αν πρόκειται για παιδάκια προσχολικής ηλικίας, μαζί με τον γυμναστή βρίσκονται άλλα 4-5 άτομα (δάσκαλοι) υποστήριξης. Τα οποία επίσης παίρνουν μέρος στο μάθημα σα να ήταν μαθητές. Καταρχήν, είναι διαφορετική ολόκληρη η νοοτροπία τους. Εδώ ξέρουν ότι ο στόχος είναι το παιδί κι όχι ο εαυτός τους. Δεν είναι καθόλου ψωνισμένοι, δεν προσπαθούν να κάνουνε επίδειξη ή να κρύψουν τις ιδέες τους ή οτιδήποτε καινούργιο έχουν πληροφορηθεί ή εφαρμόσει με επιτυχία. Τα μοιράζονται, τα ανταλλάσσουνε, δουλεύουνε από κοινού για τον ίδιο σκοπό. Κι είναι πάντα τόσο φιλικοί και φιλόξενοι και διαθέσιμοι, πρόθυμοι να σε βοηθήσουν σε οτιδήποτε. Όχι όπως στην Ελλάδα που έτσι και πλησιάσεις συνάδελφο σε κοιτάει σα να του γίνεσαι φόρτωμα. Πόσο πιο εύκολο είναι να κάνεις τη δουλειά σου έτσι. Και πόσο πιο δημιουργικός και αποτελεσματικός μπορείς να είσαι με τόσα μέσα, τόση υποστήριξη και τέτοιο περιβάλλον. Υπό τέτοιες συνθήκες το άγχος εκμηδενίζεται και η δουλειά γίνεται πολύ πιο ουσιαστική και γόνιμη, τόσο για τον μαθητή όσο και για τον εκπαιδευτικό. Ενώ αντίθετα, στην χώρα μας, με την (μη) τακτική που ακολουθούμε, απαξιώνουμε συνεχώς και τον έναν και τον άλλον.

Να! Αυτά είναι που με κάνουν και λυπάμαι μόλις φεύγω από τα σχολεία κι όχι τα παιδάκια με τις ανάγκες τους. Κρίμα! Κρίμα που θα επιστρέψω και μετά απ’ όλ’ αυτά, δεν θα έχω και πάλι την ευκαιρία να εφαρμόσω τίποτα απ’ όσα βλέπω και μαθαίνω. Αλλά, τι λέω; Εδώ δεν ξέρω αν θα έχω δουλειά καν, ακόμη και μετά απ’ αυτό! Τέλος πάντων. Προς το παρόν, προσπαθώ να πάρω όσο περισσότερα μπορώ. Και τις ώρες μου εκεί τις ευχαριστιέμαι πάρα πολύ! Τα παιδάκια αυτά, κάθε άλλο παρά «με ρίχνουν». Το οποιοδήποτε πρόβλημά τους είναι δεδομένο και το με το να καθόμαστε να λυπόμαστε ή να μιζεριαζόμαστε γι’ αυτό το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να χάνουμε χρόνο. Εγώ, ίσα ίσα που νιώθω πολύ χαρούμενη όταν αυτά τα παιδιά πετυχαίνουν κάτι ή έστω, όταν νιώθω ότι πέρασαν όμορφα όση ώρα ήμασταν μαζί. Όταν ένα παιδάκι με εγκεφαλική παράλυση, για παράδειγμα, έκανε 20 συνεχόμενα βήματα χωρίς να διακόψει ενώ την προηγούμενη βδομάδα είχε κάνει 16. Όταν ένα σύνδρομο Down περπάτησε γρήγορα στον διάδρομο 27 συνεχόμενα λεπτά από τα 21 που είχε κάνει πριν. Κι όταν ένα μικρό με δισχιδή ράχη έκανε 10 ντρίπλες από τις 8 που είχε για ρεκόρ. Είναι σημαντικά πράγματα αυτά. Και, εν πάση περιπτώσει, μου αρέσει πάρα πολύ να βρίσκομαι μέσα σ’ έναν χώρο περιτριγυρισμένη από φωνούλες, τρεχαλητά, χαριτωμένες απορίες, χρώματα, μουσικές, χειροτεχνίες-κατασκευές των μικρών και τοίχους με μηνύματα του στυλ “A winner is someone who has fun playing the game”, “If you had fun you won” και άλλα παρόμοια. Κι αυτό το πράγμα να είναι η δουλειά μου! Το θεωρώ ευτυχία!

ΑΝ μ’ αφήσουνε ποτέ να το κάνω…

Ουφ! Τα είπα. Όποιος θέλει ας τα διαβάσει.

Φταίει...

Δεν είναι άσχημα. Είναι βαρετά.
Δεν υποφέρω εδώ. Απλά, μου λείπετε.
Όταν πέρασα τον Ατλαντικό, ένιωσα πολύ μακριά.
Δεν φταίει η γεωγραφία. Ο χρόνος φταίει.
Αυτή η διαφορά ωρών φταίει.
Φταίει που όταν εγώ πάω να κοιμηθώ, εσείς ξυπνάτε.
Κι εγώ θέλω να σας πω μια καλημέρα.
Φταίει που όταν εσείς πέφτετε για ύπνο,
εγώ έχω μπροστά μου κάτι ώρες δουλειάς.
Ενώ αυτό που θέλω
είναι να γλιστρήσω στο κρεβάτι σας…

Waking Up...

Το πιο απογοητευτικό είναι το πρωινό ξύπνημα.
Δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν και,
ενώ ούτε βαθιά κοιμάμαι ούτε κι ώρες πολλές,
κάθε βράδυ ξεχνιέμαι…
Και κάθε πρωί – ακριβές αντίγραφο του προηγούμενου –
ανοίγω τα μάτια και μου τα τραυματίζει ένας άγνωστος, ξένος, ανεπιθύμητος τόπος.
Πρώτη αντίδραση, ξάφνιασμα.
Δεύτερη, επαναφορά της μνήμης.
Τρίτη, απογοήτευση.
Τέταρτη, υπομονή…βαριά ανάσα.
Πέμπτη, τα μάτια μου γεμίζουνε ξανά, σιγά σιγά, απ’ το δικό μου το τοπίο.
Μπλε, υγρό κι ηλιόλουστο…
Λίγο μακρινό
Αλλά ο προορισμός.

Virginia 1

Charlottesville - Virginia χωρίς πολλά πολλά...

Το σπίτι όπου μένω. 614 χωρίς αυτοκίνητο;-)

Το βιβλίο που μου στειλε η Χαρά και με πολλή χαρά διαβάζω:-)
(Μαζί το Τοταλ της ΦΑΓΕ που είναι και το μόνο γιαούρτι που έχουνε εδώ χωρίς φρούτα. Και στον υπολογιστή τα Υπέροχα Πλάσματα)

Το πάρκο με τα σκιουράκια όπου ξεδιπλώνω τα τρεχτικά μου σέσιονς


Τα σκιουράκια αυτοπροσώπως...

Και...Η πρώτη διασταύρωση απ' το σπίτι μου!
CHERRY AVENUE!!! Απίστευτο;

Πολύ...Αμερική η Αμερική, ε;
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ και μην ξεχάσετε να βάλετε έναν Μάρτη:-)

Κλικ στις φωτο για σχετική μεγένθυνση

Να του δίνουμε!

Τελευταία μέρα χιόνια!
"Το έλκηθρο είναι ένα άχρηστο μέσο... για την Βιρτζίνια"

"Το νερό;"

"Το νερό, τι;"

"Να! Αυτό που μπαίνει κάτω από την πόρτα. Είναι..."

"Ναιαιαι...Είναι από τους πάγους που λιώνουν."

"Α! Να του δίνουμε!"

Άντε γεια!

Κι αν όλα παν καλά, θα τα πούμε σύντομα από “την προηγμένη ΔύσηXXXXX”.

Under the bridge...of Europe...

Αυτές τις μέρες είναι τόσο όμορφη,
μα ΤΟΣΟ όμορφη που σου ‘ρχεται να κλαις.
Αυτός ο ήλιος…κι η θάλασσα μπλε…ΤΟΣΟ μπλε!
Και πάνω στον τρούλο της ΧΑΝΘ η σημαία, γαλάζια-άσπρη,
να τεντώνεται
και ν’ ανατριχιάζει στα χάδια του αέρα…
Κι η παραλία γεμάτη από ανθρώπους…
Κάτι καραβάκια χρωματιστά πιο μέσα
κι από πάνω άσπρα συννεφάκια και γλάροι…
Και πέφτει η νύχτα κι ανεβαίνει ένα τεράστιο φεγγάρι, άσπρο, πάνω από τις κίτρινα φωτισμένες ομπρελίτσες του Ζογγολόπουλου
και πάνω από τα επίσης γλυκοφωτισμένα Κάστρα…
Κι ήρθε επίσκεψη η Άνοιξη στο σπίτι του Χειμώνα…
Και φόρεσε για την επίσκεψη αυτή τα πιο όμορφα φορέματά της.
Κι έγινε η πόλη μου ένα μίγμα άσπλαχνο προς την καρδιά μου…
κι άσπλαχνο προς το σώμα μου…
που πρέπει πάλι, τόσο σύντομα, να την αποχωριστούν…

Αντί γι αυτό

Αντί γι' αυτό που -----

Μια λέξη κρυμμένη μέσα σ' ένα βιβλίο. Τόσο όμορφη που θα φοβάσαι να την προφέρεις.
Μόνο θα την διαβάζεις σιωπηλά...

Ή η πρώτη στάλα ιδρώτα στον κρόταφο κάποιου μαραθωνοδρόμου την στιγμή που θα τερματίζει...είτε πρώτος είτε τελευταίος...

Ή το εικοστό πρώτο έτος της ζωής...

Αφού δεν τα καταφέρνω.

Survival

.............................

Επιστροφή

«…Όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο Ελληνικό και κατεβήκαμε τις σκάλες, μας περίμεναν συγκλονιστικές εκπλήξεις. Το πολυπλόκαμο τέρας του τσιμέντου είχε μεταμορφωθεί σε μια μυρωμένη κηπούπολη και τα νευρόσπαστά του σε οικείους και ευγενικούς ανθρώπους. Κάποιος με έσπρωξε από δίπλα και το εξέλαβα ως φιλικό άγγιγμα με τον αγκώνα, δυο γυναίκες συζητούσαν για εξόχως συναρπαστικά θέματα μόδας, τ’ αυτί μου έπιασε ένα «ρε μαλάκα» στον περίγυρο, που μου φάνηκε σχεδόν ποιητικό.
Και τώρα τι θα έκανα; Τα σπουδαία και τα σημαντικά βεβαίως. Πρώτα-πρώτα, θα άκουγα και θα καταλάβαινα τις ομιλίες τριγύρω μου, μετά θα διάβαζα τις επιγραφές, θα αγόραζα μια εφημερίδα, θα έπινα ένα ποτήρι δροσερό νερό. Θα έβγαινα στο μπαλκόνι και θα έβλεπα δέντρα από κάτω. Θα άραζα αναπαυτικά, βρε αδερφέ, στη λεκάνη της τουαλέτας με πλάι μου το χαρτί υγείας και όχι καθιστός στα γόνατα με πλάι μου το λάστιχο του νερού. Αυτά θα έκανα. Κι άλλα πολλά ανάλογα και εξίσου συναρπαστικά, αυτά που μόλις πρόσφατα είχα ανακαλύψει…»

Αυτά ένιωσε και έγραψε ο Τόλης Νικηφόρου στο διήγημά του «Τα σπουδαία και τα σημαντικά» που περιλαμβάνεται στη συλλογή του «Ο δρόμος για την Ουρανούπολη». Και που η τύχη, όπως πάντα κάνοντάς μου πλάκα, μ’ έκανε και το διάβασα μέσα στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών, καθώς περίμενα την πτήση μου για Θεσσαλονίκη.
Βέβαια ο συγγραφέας αναφέρεται στην επιστροφή του από ένα ταξίδι στην Αφρική και μάλιστα πριν από χρόνια.
Ε λοιπόν, εγώ ένιωσα ακριβώς τα ίδια επιστρέφοντας από την «πρωτεύουσα της Ευρώπης», λίγο πριν μπει το 2009!!!
Μπορώ μάλιστα να προσθέσω κι άλλα πολλά στα σπουδαία και τα σημαντικά που θα έκανα –και έκανα- πατώντας το πόδι μου στην Θεσσαλονίκη μου.
Ότι, ας πούμε, θα πήγαινα επιτέλους για καφέ και δεν θα μου τον έφερναν σε ραγισμένη ή βρόμικη κούπα. Ότι μαζί με τον καφέ θα μου φέρναν και νερό. Ότι γύρω μου θα παρατηρούσα ανθρώπους να μιλούν, να γελούν, να χειρονομούν κι όχι να κάθονται ευθυτενείς, ο ένας ακριβώς απέναντι από τον άλλον, προσέχοντας μην τους ξεφύγει καμιά παρανυχίδα λίγο αριστερά και βγουν απ’ την κορνίζα. Ότι θα απολάμβανα ένα υπέροχο μπάνιο, χωρίς την ντουζιέρα κολλημένη σ’ ένα συγκεκριμένο, αξεκούνητο σημείο στο ταβάνι αναγκαζόμενη να κάνω ακροβατικά, και θα το απολάμβανα μ’ αυτήν την ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ τεχνολογία της ντουζιέρας στην οποία η θερμοκρασία του νερού ρυθμίζεται από τον λουόμενο, ανάλογα με το πώς το θέλει και που στην πρωτεύουσα της Ευρώπης δεν έχει φτάσει ακόμα! Αποτέλεσμα: το νερό ή είναι εντελώς παγωμένο, προσιτό μόνο για χειμερινούς κολυμβητές (και πάλι παίζεται), ή σε κατάσταση βρασμού, έτσι που να παθαίνεις εγκαύματα! Αν είσαι δε και τυχερός και το δωμάτιό σου είναι δίπλα στα ντουζ, ακούς παρατεταμένα ουρλιαχτά κι αναρωτιέσαι σε ποιον τόνο ουρλιαχτού πρέπει να σπεύσεις για βοήθεια!
Αυτά! Δεν συνεχίζω γιατί η λίστα είναι ατέλειωτη!
Χαίρομαι πολύ που δεν είμαι Ευρωπαία!
Χρόνια Πολλά
Καλές Γιορτές
Και πολλά πολλά χαμόγελα:-)

ΑΗΔΙΑ!

Σε 13 μέρες επιστρέφω…
ΠΟΥ???
Εδώ δεν μου άρεσε τίποτα! Δεν ανήκω εδώ!
Η Ελληνική πραγματικότητα όμως…..
Φρόντισε να μου υπενθυμίσει το αδιέξοδό της.
Ακόμη χειρότερα, φρόντισε να μου υπενθυμίσει την προστυχιά της.
Όχι ότι την είχα ξεχάσει βέβαια.
Αυτή με έστειλε κι εμένα εδώ, άλλωστε.
Αυτή με έδιωξε από την χώρα ΜΟΥ!

…Δεν ξέρω τι να πω…
Πώς στέκεται αυτή η κυβέρνηση ακόμα εκεί;
Μια πολιτική που στέλνει τη μισή νεολαία στα ναρκωτικά, την άλλη μισή στους ψυχιάτρους με καταθλίψεις
κι όταν κι αυτό δεν φτάσει,
κατευθείαν στον τάφο!
Με ποια κριτήρια προσλαμβάνουν τους “υπηρέτες” τους;
Με βάση το πόσο ανεγκέφαλοι και ανήθικοι είναι;
Με βάση το πόσο ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ είναι;
Με βάση το πόσο τους μοιάζουν, ίσως με λίγο χαμηλότερο IQ;
Έτσι ώστε να τους υπηρετούν και, αν δεν μπορέσουν κάπως να την σκαπουλάρουνε μετά, το πολύ πολύ να τα φορτωθούνε όλα αυτοί, ενώ εκείνοι οι άλλοι στα ψηλά, αγέρωχοι, θα εκφράζουνε τον σπαραγμό και την οδύνη τους – «σύσσωμη η πολιτική ηγεσία», πάντα! – που ένα δεξαεξάχρονο παιδί “έφυγε” έτσι πρόωρα!
Ω! Τι ατυχές συμβάν!

Α Η Δ Ι Α ! ! ! Α Η Δ Ι Α ! ! !

Τι να πω στους συμφοιτητές μου εδώ, απ’ όλα τα μέρη του πλανήτη, που με ρωτάνε για την χώρα μου; Έχουνε μείνει άφωνοι κι αυτοί μετά κι από την δολοφονία του νεαρού. Κάποιοι ήδη με ρωτούν γιατί δεν ισχύει στην Ελλάδα η θανατική ποινή.
Τι να τους απαντήσω;
Ότι είμαστε άνθρωποι προοδευτικοί;
Ή ότι έχουμε Δημοκρατία???

Θα μπερδευτεί η γλώσσα μου και θα ξεράσω!!!

Προσθέτω άρον άρον από το "γουστάρω αιτιατική" το παρακάτω λινκ που έκανε ποστ ο nahames.
Τι να πούμε άλλο;....

http://proxeirotetradio.blogspot.com/2008/12/blog-post_08.html

ΜΑΥΡΗ ΜΑΓΙΟΝΕΖΑ LIVE ΣΤΟ INTERNET

“Θέλουμε ιδέες κι όχι ιδεολογίες…”
Να μια καλή ιδέα! Που εφαρμόστηκε το βράδυ του Σαββάτου,
6 Δεκεμβρίου 2008 στο 8ball
Και πέτυχε!Μαύρη Μαγιονέζα live για πρώτη φορά στο internet!

Όταν ξεκινούσε, παραλίγο να με πάρει από κάτω.
Δεν είμαι φαν της τεχνολογίας όταν πάει να αντικαταστήσει την ανθρώπινη επαφή και έκφραση. Για μένα τίποτα δεν μπορεί να αναπληρώσει την αυτοπρόσωπη παρουσία, την συμμετοχή ψυχή και σώμα σε ένα δρώμενο, την άμεση αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων. Θα ήθελα πάρα πολύ να ήμουν κι εγώ ανάμεσα στο κοινό που έβλεπα στην οθόνη μου, να χορεύω, να ιδρώνω, ν’ αγκαλιάζομαι με τους γύρω, να δώσω το χέρι μου στον Αντρέα μετά το τέλος της συναυλίας για να του πω συγχαρητήρια.
Και τώρα, όντας μακριά, ήμουν “καταδικασμένη” να παρακολουθήσω κάτι που αισθάνομαι πολύ δικό μου, σ’ ένα artificial περιβάλλον…


Ελάχιστα λεπτά αργότερα το όλο κλίμα άλλαξε!
Η εικόνα και ο ήχος, σ’ εμένα τουλάχιστον, ήτανε πάρα πολύ καλά, το συγκρότημα τα έσπαγε κανονικά κι αυτή η τεχνολογία τα ζωντάνευε όλα μπροστά μου! Πολύ σύντομα είχα σηκωθεί απ’ την καρέκλα, την είχα πετάξει στην άκρη, έσβησα τα φώτα και παθιαζόμουν σε ρυθμούς ροκ και πολιτικούς (ως επί το πλείστον) στίχους.
Ταυτόχρονα, ακριβώς επειδή η εμπειρία αυτή ερχόταν μέσα από κάμερες και zoom, είχα για πρώτη φορά την ευκαιρία να παρατηρώ από κοντά όλα τα μέλη του συγκροτήματος, την εκφραστικότητά τους, το δικό τους πάθος. Κάτι που δεν έχεις την δυνατότητα να κάνεις όταν βρίσκεσαι μπροστά στη σκηνή.

Το τι πιστεύω για την δουλειά του συγκροτήματος, για την ιδεολογία που τους διακρίνει, όπως αυτή δίνεται μέσα από τους στίχους τους (που για μένα τα λένε σχεδόν όλα), για την ποιητικότητα και την κυνικότητα δεμένα άψογα σε ένα σώμα, την ευαισθησία, τον ερωτισμό, το πάθος, την οργή, το χλευασμό όπου χρειάζεται, αλλά και την γλώσσα, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν και τη μουσική με την οποία όλ’ αυτά τα ντύνουν, το έχω πει και παλιότερα.
Μου αρέσει που δουλεύουν τα κομμάτια τους. Μου αρέσει που ευχαριστιούνται αυτό που κάνουν. Μου αρέσει που δεν επαναπαύονται και 10 χρόνια μετά την ίδρυσή τους
(ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!) συνεχίζουνε να ανησυχούν και να πειραματίζονται και επιχειρούν καινούργια πράγματα, όπως το χθεσινό ιντερνετικό project!
Εύχομαι να είναι πάντα ακούραστοι και να μην τους σταματήσει τίποτα.

Η συναυλία ήταν μάλλον από τις καλύτερες που έχω δει εγώ τουλάχιστον, με τα παιδιά σε μεγάλα κέφια, πολύ καλή επιλογή των τραγουδιών αλλά και ωραία καταμερισμένα μέσα στο δίωρο. Τα καινούργια τους, “Τροχός”, “Δημόσιος Υπάλληλος” και
“Όταν πέφτεις” ( σωστά τα θυμάμαι;) ανέκδοτα ακόμα, με ενθουσίασαν γι’ ακόμη μια φορά και δεν βλέπω την ώρα να κυκλοφορήσουν για να μπορώ να δίνω λίγη ακόμα ένταση στους γείτονες, μπας και ξυπνήσουν καμιά μέρα!
Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή για μένα, όταν ανάμεσα στο πλήθος ξεχώρισα τους συνήθεις ύποπτους, Χαξου, ΦωτοΝάσο, Σίμο και Σημάν, όταν μου φώναξαν χαιρετίσματα και βέβαια, όταν ο Αντρέας Μαγιονέζος μετέφερε τα χαιρετίσματα αυτά από σκηνής.

Τελικά…ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ!


Ευχαριστώ λοιπόν τους Μαγιονέζους που μ’ αυτό το εγχείρημα μου δώσανε αυτή την ευκαιρία.
Έφυγα απ’ το Βέλγιο εντελώς!

Ευχαριστώ και τον Tertuliano Nasso Maximo Avdarmani Afonso για το φωτοϋλικό που μου πάσαρε. Γι’ ακόμη μια φορά ο φωτογράφος αφιέρωσε και επιβεβαιώνει του κειμένου το αληθές!


Περισσότερα κειμενικά και φωτογραφικά απ’ το event, στα ΠΑ.ΟΙ.ΔΓΙΑ.

Μολυβένια 2...

Θέλω φέτος ο Αη Βασίλης να έρθει στ’ αλήθεια.
Όχι για να μου φέρει δώρα. Δεν έχω τίποτα να ζητήσω. Είμαι εντάξει.
Έτσι! Μόνο για να ρθει!
Να ενσαρκώσει τις αυταπάτες που τόσο αγαπάμε ως παιδιά.
Να καθίσει στην πολυθρόνα
– σε μια μεγάλη πολυθρόνα -
και να με πάρει αγκαλιά.
Τζάκι δεν έχω, οπότε ας με σκεπάσει

με τη μακριά γενειάδα του, να με κρατάει ζεστή.
Να μου μιλάει με φωνή τρυφερή και να μου λέει παραμύθια.
Μόνο παραμύθια.
Και μόνο χαρούμενα παραμύθια.
Όχι σαν το μολυβένιο στρατιωτάκι…

Κι ας ήταν πάντα από τ’ αγαπημένα μου…

τιποτα

μερικες φορες ειναι καλυτερα να μην ψαχνεις
δεν ξερεις ποτε θα βρεις κατι που δεν θες
πολλες φορες παλι δεν ξερεις καν από τι μπορει να επηρεαστεις
και σε ποιο βαθμο
και βρισκεσαι ψιλοσκατα για πραγματα φαινομενικα ασημαντα
δεν ξερεις καν το λογο
γιατι εδωσες τοση σημασια σε πραγματα τυχαια και μικρα
εσυ δεν ησουν ισως καν ο στοχος
μια λεξη μια κινηση μια απροσεχτη ερωτηση
μια λεπτομερεια ανεπαισθητη
αρκει να σπειρει μεσα σου ανυπομονα βλασταρια πικρας

Χιονίζει...

Χιονίζει! Δυνατά και πυκνά. Εδώ και τρεις μέρες…
Όχι ότι έχει και πολλή σημασία.
Αλλά είναι εντυπωσιακό να το κοιτάς.
Από συναισθηματική άποψη…τίποτα!
Δε μ’ απασχολεί ιδιαίτερα. Δε μου θυμίζει τίποτα
για να νιώσω κάτι οικείο.
Ίσως η αίσθηση να είναι διαφορετική όταν υπάρχουν δυο κορμιά
να μοιραστούν την ζεστασιά του κρεβατιού και του δέρματος,
καθώς το χιόνι θα χτυπάει παγωμένο το παράθυρο
μήπως και το πείσει να ανοίξει, να μπερδευτεί κι αυτό στη ζεστασιά του έρωτα.
Κι ίσως μετά, να μείνει να κουρνιάσει κιόλας,
όταν ο έρωτας, χορτάτος,
θα παραδώσει τα δυο του θύματα –σκυτάλη- στον μπαρμπα ύπνο…
…Μα δε νομίζω πως κανείς θα του ανοίξει…Μάλλον αδύνατον να συμβιώσουνε τα δυο τους…
Το χιόνι θα τον πάγωνε τον έρωτα…Κι ο έρωτας θα έλιωνε το χιόνι…

Γράφω βλακείες ή μου φαίνεται; Τι να κάνω;
Πολλή πίεση εδώ πέρα!
Τι είναι όμως όμορφο;…Εννοώ, πραγματικά όμορφο;…

…Να έρχεσαι απ’ έξω παγωμένος και να ζεσταίνεις τα χέρια σου σε μία κούπα με καφέ, καθώς την αγκαλιάζεις και με τα δυο, ενώ ταυτόχρονα τυλίγεσαι το άρωμα που αναβλύζει από μέσα της…Ν’ αφήνεις το αίμα σου να κυκλοφορήσει την θερμότητα αυτή σε όλο σου το σώμα κι εσύ, συγκεντρωμένος, ν’ ακολουθείς την διαδρομή της…
…Να ξεθάβεις μέσ’ από τις βαλίτσες σου ό,τι έχει απομείνει πλυμένο, από το σπίτι σου ακόμα· να κλείνεις τα μάτια, να αφήνεσαι στο άρωμά του,
γιατί απλά, θέλεις να πεις· “Μυρίζει μανούλα”…
…Ν’ ανακαλείς την χθεσινή βραδιά και να σε πιάνει γέλιο γιατί θυμάσαι έναν Βέλγο ν’ απορεί:
“Μα ποιος θα χάριζε στο Βέλγιο, σε κάποιον,
σοκολάτα απ’ την Ελλάδα;”
Χαχαχα!
Εγώ φυσικά! Ποιος άλλος;
Με λένε Φένια. Την σοκολάτα, ΙΟΝ γάλακτος.
Κατευθείαν απ’ το περίπτερο.
…Εντάξει! Αφού πρώτα ταξίδεψε, πρώτη θέση, στις αποσκευές κάποιου αεροπλάνου…
…Χωρίς εισιτήριο!…Κυρία!

Ραδικόζουμο

Τώρα θα ήθελα να γράψω ένα γράμμα σ’ έναν φίλο. Δεν ξέρω αν περνάει ποτέ από ‘δω κι έτσι δεν ξέρω αν θα το διαβάσει, αλλά δεν έχει σημασία. Στην πραγματικότητα, θα ήθελα να το γράψω “παραδοσιακά”. Με το χέρι μου να τρέχει στο χαρτί και να ζωγραφίζει τα γράμματα. Και τα γράμματα να ζωγραφίζουνε τις λέξεις…
Θέλω επίσης, να ξεκινήσω με μωβ γράμματα και κάπως έτσι:

«Η αλήθεια είναι ότι θέλω να μου πεις για κάτι που αγαπάς. Για τις μουσικές που σου ζαλίζουν το μυαλό και τα ταξίδια που ονειρεύεσαι “για να φεύγει η πίκρα από το ραδικόζουμο”…ξέρεις εσύ.
Άσε το ραδικόζουμο! Μερικοί είμαστε αδιόρθωτοι.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που με ρωτήσανε: “Τι σκέφτεσαι να κάνεις μετά;” Φοιτήτρια εγώ. Έπεσε η ερώτηση σαν κομήτης παγωμένος στο κεφάλι μου. Τι σκέφτομαι; Τίποτα! Δεν το ‘χα συνδέσει… Κι από τότε, όπως λες κι εσύ, ήρθανε τα χειρότερα. Η ίδια, πρώτη ερώτηση που θα σου κάνουν όλοι μόλις σε δουν: “Τι δουλειά κάνεις;” Κι αυτή είναι η ταυτότητά σου πια. Αυτό είσαι εσύ. Τέλειωσες! Άσχετα αν, είτε καλή είτε κακή, αυτή η δουλειά δεν σε εκφράζει καθόλου. Άσε που μπορεί να μην έχεις κιόλας. Τόσο το χειρότερο για σένα.
Με κάτι τέτοια όμως ίσως μου ‘χει μείνει κι αυτή η αντίδραση-αρρώστια. Σε κάθε μου προσπάθεια νιώθω να παρακολουθούμαι στενά. Τόσο, που ακόμα κι αν η απόφαση για την προσπάθεια αυτή ήτανε αρχικά δικιά μου, στην πορεία νιώθω ότι μου την κλέβουνε. Σταδιακά σταματάω να την αγαπώ. Δε μ’ ενθουσιάζει πια. Κι αρχίζει να φυτρώνει και να αγριεύει μέσα μου αυτή η αντίδραση-αρρώστια που ‘γραψα παραπάνω. Και τότε, όπως πλησιάζω προς το τέλος του αγώνα και νιώθω τα βλέμματα όλα στραμμένα πάνω μου, ακριβώς εκεί, λίγο πριν τη γραμμή τερματισμού, με πιάνει μία ξέφρενη, τρελή επιθυμία να σταματήσω απότομα και να βαδίσω χαλαρά προς τα πίσω. Ντυμένη μόνο τ’ αθλητικά μου ρούχα. Να πάρω ήρεμα την πετσέτα μου απ’ το χορτάρι στην άκρη του δρόμου, να την ρίξω στους ώμους να μου στεγνώνει τον ιδρώτα και να φέρω στο στόμα μου ένα μπουκαλάκι δροσερό νερό. Να μην ρίξω σε κανέναν ούτε μια ματιά. Να φανταστώ –για λίγο μόνο- τα πρόσωπά τους έκπληκτα και άφωνα κι αμέσως να τα αδειάσω και από την φαντασία μου. Να κλείσω το μάτι μου στην θάλασσα, να καθίσω οκλαδόν στο χώμα και να χαμογελάω στον αέρα που θα μου φιλάει το πρόσωπο. Κι έπειτα, να κοιτάζω εκείνους με τις φόρμες στο λιμάνι. Τους έχεις δει κι εσύ φαντάζομαι. Εκείνους. Που καπνίζουν το διάλειμμά τους. Και με κοιτούν…αλλά δεν περιμένουνε να τερματίσω.

Θ’ αναρωτιέσαι πώς, ξεκινώντας από σένα, βρέθηκα να γράφω αυτά…μπορεί και λίγο άσχετα...
Ίσως είναι που όταν μας αντικρίζεις ξαφνικά εκεί που παίζεις τη μουσική σου αφοσιωμένος, μας χαμογελάς ένα υπέροχο χαμόγελο.
Ίσως είναι που λατρεύεις τους χειμώνες.
Ίσως είναι που βρίσκεις ουσία στα παπλώματα που μυρίζουν “σώμα κοριτσιού μετά από μπάνιο και σεξ.”
Ίσως πάλι είναι που “έξω ο κόσμος πηγαίνει τρέχοντας…πηγαίνει μπροστά, προοδεύει, βρίσκει δουλειά, βγάζει λεφτά και παίρνει προαγωγές”
κι εσύ ρωτάς: “Σε νοιάζει;”
και απαντάς: “Ούτε μένα.”»

Στον nahames για την αφορμή...

Νύχτωμα...

Η παρακάτω παράγραφος είναι υπέροχη μέσα στο κείμενό της, αλλά στέκει εξίσου υπέροχα και μόνη. Θα ήθελα πάρα πολύ να την είχα γράψει εγώ. Ένιωσα τόσο “δικιά μου” την κάθε λέξη που δεν μπόρεσα και την έκλεψα για να την βάλω και εδώ, να στολίσω και το δικό μου blog. Εκμεταλλεύομαι την φιλία του συγγραφέα της κι ελπίζω ότι δεν θα μου θυμώσει.
Για ολόκληρο το κείμενο: erwtas stomaxhs

"...Είμαι μία απουσία.
Μες στο ξημέρωμα τα φώτα σβήνουν, όπως θα σβήνει αυτήν την ώρα και η γιαγιά. Το άστρο ξεθωριάζει. Είναι το ίδιο άστρο που έβλεπα εχθές μέσα απ’ το παράθυρο του τραίνου. Το ίδιο τρεμουλιαστό φοβισμένο άστρο. Το άστρο είναι τόσο χεσμένο απ’ τον φόβο όσο και η ψυχή μου. Το φως της ψυχής μου σβήνει μπαίνοντας η μέρα. Το πρόσωπό μου χάνεται ξανά μπαίνοντας η μέρα. Δεν τρέχω πια μπαίνοντας η μέρα. Πηγαίνω ήσυχα όπως ο κόσμος. Κοιτάζω κάτω και ίσια. Κάτω και ίσια ως τον τερματικό σταθμό. Ως τον σταθμό που το λεωφορείο αποσυμπιέζει τον αέρα απ’ τα φρένα και σβήνει την μηχανή. Θα ‘θελα να ‘μουν καταρράκτης. Μια σκέτη απώλεια κι όμως ο κόσμος να με χαζεύει. Να μη ζητάει τίποτα από ‘μένα, μόνο να χαζεύει. Καμία εκμετάλλευση, καμία χρησιμότητα κανένα δούναι και λαβείν. Μόνο μια σχέση αμφίρροπη χωρίς συναλλαγή. Όποτε θέλω να μιλάω κι όποτε θέλω να σιωπώ και κανείς να μη λέει τίποτα. Καμιά διαμαρτυρία, κανένα δελτίο παραπόνων. Μέσα μου το μίσος βράζει κι όμως περπατάω αργά όπως ο κόσμος και κοιτάζω κάτω και ίσια. Δεν θα τον ψάξω. Όχι. Δεν θα τον ψάξω. Κι ας πάει χαμένη η ευχή της γιαγιάς. Χαμένη… όπως το φτερούγισμα μιας πεταλούδας που δεν μπορεί να προκαλέσει σεισμό στην άλλη άκρη του κόσμου. Όπως ήρθα, θα φύγω και πάλι. Θα μπω το βράδυ στο τραίνο, θα δω το φως του φοβισμένου άστρου να τρεμοπαίζει μέσα στον ουρανό της νύχτας. Θα δω τον κόσμο βιαστικό ν’ αποβιβάζεται στους επαρχιακούς σταθμούς. Κάποιους κάποιοι θα τους περιμένουν και θα τους αγκαλιάσουν μόλις κατέβουν, κάποιοι θα καλέσουνε ταξί ανάβοντας τσιγάρο και κουμπώνοντας το παλτό τους. Εγώ μόλις φτάσω στο τέρμα της γραμμής θ’ αρχίσω να τρέχω. Μέσα στην νύχτα τρέχω σαν τον σκύλο. Τρέχω σαν αλήτης. Εξόριστος. Τρέχω σαν κάποιον που δεν έχει πρόσωπο..."

Χωρίς τίτλο

Χθες το βράδυ ήμουνα τόσο κουρασμένη!
Έκλεινα τα μάτια να ησυχάσω αλλά έξω από την πόρτα μου γινόταν τόση φασαρία
που ήτανε αδύνατον να κοιμηθώ!
Κι εγώ έσφιγγα πιο δυνατά τα μάτια
και πάσχιζα απελπισμένα να βρω μια σκέψη μέσα μου
ή ένα συναίσθημα δικό ΜΟΥ,
που θα κάνει πιο μεγάλη φασαρία
έξω από την πόρτα του ύπνου·
να μ’ ακούσει, να μου ανοίξει και να μπω…

Καλό μήνα!...Τα ‘χω φτύσει…

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ωραία! Και τώρα ξέρω ότι δεν υπάρχει πιο όμορφη πόλη από την Θεσσαλονίκη!
Όχι για τα δικά μου μάτια. Όχι για την ψυχή μου. Ούτε για το σώμα μου. Ω ναι! Ακόμα κι αυτό αντιδρά. Δες το πόσο αδέξια περπατάει στα πέτρινα δρομάκια του Leuven! Πόσο αδέξιες είναι όλες του οι κινήσεις, γενικότερα σ’ αυτόν τον χώρο. Πόσο ανίκανο είναι ακόμη και ν’ αναπνεύσει τον αέρα αυτής της πόλης. Να κυκλοφορήσει τ’ οξυγόνο της μέσα στις φλέβες…Πνίγομαι!

Περπατώ και βλέπω συνέχεια το ίδιο τοπίο. Πέτρινα σπιτάκια, το ένα δίπλα στ’ άλλο, με κορυφές μικρούς πυργίσκους, να επαναλαμβάνονται πάλι και πάλι, όση ώρα κι αν περπατάς, να μην μπορείς να ξεφύγεις με τίποτα! Να πλήττει το μάτι σου από την ίδια εικόνα. Ν’ αρρωσταίνει ο εγκέφαλός σου. Και ησυχία… Μόνο κάτι υπόκωφοι ήχοι που ανασαλεύουν μέσα σου ένα μίγμα ανησυχίας και θλίψης. Και που, ακριβώς επειδή είναι έτσι υπόκωφοι, κρυφοί, σαν κάπως ύπουλοι, σ’ εμποδίζουνε να εκφράσεις αυτή την αγωνία.
Κι αυτά τα τεράστια, σαν πάρκα, με τα δέντρα και το πράσινο και στη μέση ένα κάστρο…Λες κι έχεις πάει στον παράδεισο… Ναι, μα εγώ ελπίζω ν’ αργήσω αρκετά ακόμη να πάω στον παράδεισο! Ο παράδεισος είναι για τους νεκρούς κι εγώ είμαι ζωντανή. Πολύ ζωντανή –θέλω να πιστεύω- για να βρίσκομαι εδώ.
Πώς μπορεί να είναι όμορφη μια χώρα που δεν έχει βουνά, ανηφόρες, κατηφόρες, ΘΑΛΑΣΣΑ!!! Το πράσινο από μόνο του δεν φτάνει…Πήγαν και φτιάξαν κι ένα Δημαρχείο και βάλαν πάνω όλους τους αγίους του ευαγγελίου! Κι εγώ, κάθε που περνάω από κει, φαντάζομαι πως γίνεται σεισμός κι αρχίζουν ένας ένας οι άγιοι να πέφτουν στο κενό. Ωραίο σκηνικό αυτό! Θα υπήρχε λίγη δράση ξαφνικά. Που θα ‘βγαζε τους Βέλγους κι από τα νερά τους, που δεν ξέρουνε καθόλου από τέτοια.
Πραγματικά, πιο βαρύ κι άσχημο πράγμα απ’ αυτό το κτίριο δεν έχω ξαναδεί!

Αλλά, τέλος πάντων, εμένα δεν με νοιάζει το Βέλγιο. Προσωρινή είμαι εδώ. Με νοιάζει η Θεσσαλονίκη.
Η Θεσσαλονίκη, με το φεγγάρι να πέφτει μες στη θάλασσα σχηματίζοντας διάδρομο ως τα πόδια μου. Να νιώθω ότι μπορώ να πάρω αυτόν τον δρόμο και να ταξιδεύω στο άπειρο, με πάντα φωτισμένη όμως πίσω μου τη διαδρομή μέχρι την αγκαλιά της πόλης μου.
Η Θεσσαλονίκη, όπου ποτέ δε νιώθω μόνη. Γιατί ποτέ δεν κοιμάται. Γιατί μπορείς οποιαδήποτε ώρα, ανεξάρτητα από εποχή και καιρικές συνθήκες, να βγεις μια βόλτα και να δεις κόσμο. Ανθρώπους κανονικούς, δηλαδή. Που μιλούν, γελούν, χειρονομούν, θυμώνουνε, φωνάζουν, κλαίνε, χορεύουν, κάνουν φασαρία…Να! Τέτοια πράγματα, “παράλογα”.
Αυτοί οι άνθρωποι εδώ είναι ευνουχισμένοι!

Anyway, υποκειμενικό πράγμα κι η ομορφιά. Κι ίσως στην τελική, κάτι να είναι όμορφο μόνο όταν το κοιτάζεις με κάποιον που αγαπάς. Το να βλέπω εγώ αυτά τα «όμορφα» δέντρα του Βελγίου και να τα βλέπω μόνη μου, δεν μου λέει τίποτα! Ίσως μάλιστα και να προσθέτει στην μελαγχολία μου. Αντίθετα, το να περπατάω δίπλα στον Θερμαϊκό μια νύχτα υγρή, με το Νοτιά να ‘χει ξεβράσει του κόσμου τα σκουπίδια μπρος στα πόδια μας και να μπορώ αυτό το πράγμα να το σχολιάσω ή να το χλευάσω μ’ έναν άνθρωπο αγαπημένο, να κάνω πλάκα μ’ αυτό ή και να θυμώσω ακόμα, ε αυτό είναι μια “όμορφη” στιγμή!
Για μένα!

Ειλικρινά, όλ’ αυτά, χωρίς καμία διάθεση σωβινισμού. Τέτοιους εγωισμούς δεν έχω εγώ.
Μόνο αγάπη…

Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα, αλλά...

Πριν λίγες μέρες, η πιο «δικιά μου» φίλη, αυτή που μετρήσαμε μαζί όλα τα χρόνια στα θρανία, στις καφετέριες, στην πόλη…στο τηλέφωνο;-), μου έστειλε να δω αυτό το βιντεάκι.

Συγκινητικό, τρυφερό, αλλά κυρίως μου θυμίζει για ποιον λόγο είμαι εδώ.
Κι αυτό χρειάζομαι να το θυμάμαι συχνά…
Δεν παλεύεται αλλιώς.
…Θενξ!

Πατρίδα...

Είναι κάτι φωνές που τραγουδούν τραγούδια αγαπημένα…
Ή…που μιλούν στο ραδιόφωνο…

Είναι ο καφές…
και κάτι ατέλειωτες συζητήσεις που οδηγούν…στο πουθενά!
Σαν τη Ζωή;-)

Είναι η γλώσσα που έμαθα καθώς μεγάλωνα και θα μαθαίνω μέχρι να πεθάνω…

Είναι κάποιες αγκαλιές, κάποια χαμόγελα, κάποιες χειρονομίες…

Είναι η αίσθηση που προκαλεί μια σκέψη…