ΖΟΡΖ ΠΕΡΕΚ - Πρακτική Εξάσκηση

Μουντό πρωινό. Café ΑΛΦΑ. Αλεξάνδρου Σβώλου κι Εθνικής Αμύνης, γωνία. Μεγάλο, ευρύχωρο, διώχνει οποιοδήποτε κλειστοφοβικό συναίσθημα. Όχι ιδιαίτερα μοντέρνο, μοιάζει περισσότερο με καφενείο. Ξύλινα τραπεζάκια, άλλα στρογγυλά άλλα τετράγωνα. Ξύλινες καρέκλες, επενδυμένες με πορτοκαλί μαξιλαράκια, ξύλινα σκαμπό. Ξύλινο και το πάτωμα.
Το ένα τρίτο περίπου του μαγαζιού βρίσκεται σ` ένα επίπεδο ψηλότερα. Αυτό αποτελεί-ορίζει το χώρο των μη καπνιζόντων. Σ` ένα από τα τραπεζάκια αυτού του διαζώματος, στρογγυλό, κάθομαι κι εγώ τώρα. Στα δεξιά μου, κολλητά στον τοίχο, απ` άκρη σ` άκρη, υπάρχουν καναπέδες, πολύ χαμηλοί, πορτοκαλί, με μικρά, τετράγωνα μαξιλαράκια, πορτοκαλί και χακί. Τα τραπεζάκια μπροστά τους είναι επίσης πολύ χαμηλά, ξύλινα κι αυτά, αλλά παραλληλόγραμμα (μόνο εκεί είναι παραλληλόγραμμα τα τραπεζάκια, 3 όλα κι όλα).
Σ` ένα απ` αυτά, άκρη άκρη, δίπλα ακριβώς στο παράθυρο, κάθονται δύο νεαροί, προφανώς φοιτητές, που έχουν βγάλει και μελετούν τετράδια, φωτοτυπίες και σημειώσεις και συνομιλούν αδιάκοπα για τη μελέτη τους, θέματα μάλλον μαθηματικής φύσεως, φυσική πιο πιθανά ή κάτι τέτοιο, γιατί αναφέρουν πυκνωτές, βολτ, ρίζες και πολλούς αριθμούς. Φορούν και οι δύο μαύρες μπλούζες, τζιν παντελόνια, σπορτέξ παπούτσια και γυαλιά. Ο ένας, αυτός που κάθεται στο παράθυρο, πίνει φραπέ, ο άλλος δίπλα του ζεστό καφέ, νες.
Μέχρι προλίγου, εγώ κι αυτοί ήμασταν οι μόνοι σ` αυτό το διάζωμα. Αλλά τώρα, ουπς! Ανέβηκαν δύο ακόμα κοπελιές. Πιάσανε την άλλη άκρη της σειράς των καναπέδων και –δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου- κι ανεβήκαν άλλες τρεις να καλύψουν κέντρο. Τώρα ο καναπές είναι πλήρης. Το ίδιο κι ο τοίχος.(Πώς βολεύονται; Είναι εξαιρετικά άβολες θέσεις.)
Τελικά, τα μόνα τραπεζάκια που μείναν άδεια στους μη καπνίζοντες είναι αυτό μπροστά μου κι ένα πίσω μου, στρογγυλά και τα δυο. Δύο αγόρια μόλις προστέθηκαν στην παρέα των τριών τελευταίων κοριτσιών.
Ο σερβιτόρος έρχεται, παίρνει παραγγελίες, φεύγει στο μπαρ, επιστρέφει με τον δίσκο γεμάτο. Επαναλαμβάνει τη διαδικασία αυτή πάλι και πάλι. Παραγγέλνουν ένας ένας, δεν ξέρω γιατί. Κάποια από τις κοπελιές παρήγγειλε ένα προφιτερόλ χωρίς σαντιγύ, χωρίς ξηρούς καρπούς και τρούφες! Δηλαδή, με σοκολάτα μόνο. Δηλαδή, τι προφιτερόλ είν` αυτό;
Οι δύο φοιτητές κλείσαν τις σημειώσεις. Πήραν ένα τάβλι. Τώρα κάθονται αντικρυστά μ` αυτό ανάμεσά τους. (Σωστοί οι παίχτες!) Ρίχνουν τα ζάρια, παίζουν.
Καθώς η ώρα περνά αναπτύσσεται μια σχετική κινητικότητα που ως τώρα δεν υπήρχε. Δεν προλαβαίνω πια να περιγράψω τις αλλαγές αυτού του διαζώματος. Πόσο μάλλον και ό,τι υπάρχει ή συμβαίνει και στο υπόλοιπο μαγαζί. Πόσο μάλλον το χώρο και την κίνηση έξω από αυτό, το δρόμο, τα καταστήματα, τα γύρω σπίτια.
Τι λες καλέ μου Περέκ! Αδύνατον!
Φάση έχει η προσπάθεια, όμως περνά η ώρα. Πρέπει κι εγώ να σηκωθώ να φύγω.

…Χώρος ΜΗ καπνιζόντων… Εσύ γλυκιά μου, δίπλα μου, γιατί καπνίζεις; Λεπτό, μακρύ, καφέ τσιγαράκι…

Τελευταίες σημειώσεις: Είναι 11 Δεκέμβρη, πλησιάζουν Χριστούγεννα, το μαγαζί είναι ήδη στολισμένο. Όχι τίποτα βαρύ, ευτυχώς! Ένα μεγάλο δέντρο κάπως κεντρικά στο χώρο, πράσινο, με χρυσές και κόκκινες μπάλες κι ένα χρυσό αστέρι στην κορφή. Α! και μια χρυσή κορδέλα που το τυλίγει κατεβαίνοντας σπειροειδώς από την κορυφή ως τη βάση. Στα παράθυρα λεπτά φωτάκια κρεμασμένα σαν βροχή. Γνωστά, παλιά, ήρεμα σχετικά τραγούδια ζεσταίνουν την ατμόσφαιρα. Η μικτή (αγοριών-κοριτσιών) παρέα δίπλα μου, αυτή που ήρθε τελευταία, γιορτάζει, όπως φαίνεται, την ορκωμοσία μιας από τις κοπελιές. Ο σερβιτόρος συνεχίζει το αδιάκοπο πήγαιν` έλα. Έπρεπε να μετρήσω τις διαδρομές.
Από κάποιο σημείο του κάτω διαζώματος ακούγεται η φωνούλα ενός μωρού.
Όχι, Περέκ, δεν θα γυρίσω να κοιτάξω. Δεν με παίρνει να περιγράψω άλλα.

Ακούγεται κι ο ήχος απ` τα ζάρια και τα πούλια στο τάβλι.
Ωχ! Το συνεχίζω!
Ζόρικη δουλειά μου έβαλες Ζορζ!
Είναι για όταν γεράσω κι έχω χρόνο.
Φεύγω! Τέλος!

Αλήθειες...

Είδα γραμμένο σ` έναν τοίχο:

ΕΙΣΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΑΠ` ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΟΥ

Θα το αντιγράψω στον δικό μου.

…αλλά, στον εγκέφαλό μου;

HISTORIA DE UNA GAVIOTA Y DEL GATO QUE LE ENSENO A VOLAR

“…Solo vuela el que se atreve a hacerlo”

Άλλο ένα βιβλίο του Luis Sepúlveda που μ` έχει αφήσει γοητευμένη, μαγεμένη, συγκινημένη.
Μια νουβέλα, λέει ο ίδιος, για νέους από 8 ως 88 ετών.
Κι εγώ λέω ότι τα παραμύθια, τα δικά του παραμύθια, τουλάχιστον, λεν τις μεγαλύτερες αλήθειες.
Ένα βιβλίο, μάθημα κανονικό. Μάθημα ευαισθησίας, αγάπης για τα ζώα, τη γη, τον αέρα, για οτιδήποτε φυσικό. Μία απόδειξη για το πόσο εύκολο είναι να ζήσουν αρμονικά όλα τα είδη του πλανήτη. Πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι η «συνεργασία» ανάμεσα σε πλάσματα διαφορετικά και χαρακτήρες, όταν ενώσουν τις δυνάμεις και τις ιδιαιτερότητές τους, την ίδια τη διαφορετικότητά τους δηλαδή, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, για έναν κοινό σκοπό.
Ένα βιβλίο που μιλάει για συνέπεια, για αξιοπρέπεια, για αλληλεγγύη.
Πολύ διασκεδαστικό, έξυπνο και εύθυμο. Μεγαλειωδώς Λογοτεχνικό, ενεργοποιεί όλες τις αισθήσεις, ξυπνάει τη φαντασία, ζωντανεύει εικόνες, προσφέρει σε αφθονία γέλιο, αγωνία και συγκίνηση.
Ένα βιβλίο ύμνος σε καθετί ουσιαστικό:

«…Στη ζωή σου θα βρεις πολλούς λόγους για να είσαι χαρούμενος. Έναν απ` αυτούς τον λεν νερό, άλλον τον λεν αέρα, άλλον τον λένε ήλιο και πάντα έρχεται σαν ανταμοιβή μετά τη βροχή…»

Να πού βρίσκεται η ουσία. Αντίθετα μ` όλα τα ιλουστρασιόν καταναλωτικά πρότυπα «ευτυχίας» που πάνε να μας πνίξουν πια!
Τέλος, ένα βιβλίο που η αστείρευτη τρυφερότητά του δεν δεσμεύει, δεν σκλαβώνει σε μία δήθεν ασφάλεια, αλλά προτρέπει στο μεγαλύτερο βήμα, στο πιο τολμηρό και ριψοκίνδυνο ίσως, σ` αυτό που για να το κάνεις θα χρειαστεί να επιστρατεύσεις όλο το θάρρος και τη δύναμη που έχεις μέσα σου.

Γιατί τελικά… «…Πετάει μόνο αυτός που θα τολμήσει να το κάνει»

ΥΓ: Στα ελληνικά, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις opera με τον τίτλο
«Η ιστορία του γάτου που έμαθε σε έναν γλάρο να πετάει» σε μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη.

Άνθρωπος-ζώο, όπως γεννήθηκα...

Με κούρασε η πόλη!
Με κούρασε σαν αγχωμένο τζόκιν.
Δεν είναι τρέξιμο. Ούτε περπάτημα.
Ένα υβρίδιο.

Κουράστηκα να βλέπω όλους να «τρέχουν».
Όχι από χαρά ή ενθουσιασμό.
Όχι για να συναντήσουν έναν φίλο ή τον Έρωτα.
Αλλά γιατί τους κυνηγάει πάντα κάτι.
Τους κυνηγά η δουλειά, τους κυνηγά ο χρόνος,
φίλοι, γνωστοί, οικογένεια…το ίδιο τους το άγχος.
Με σπρώχνουνε στα πεζοδρόμια και φέρνω σβούρες σαστισμένη.
Μα δεν μπορώ ν` ακολουθήσω άλλο. Φτάνει!

Θέλω το περπάτημά μου, περπάτημα κανονικό.
Το τρέξιμό μου, τρέξιμο. Επιλογή ΜΟΥ.
Θέλω όταν πέφτω στο κρεβάτι, να κοιμάμαι.
Να είμαι άνθρωπος.
Άνθρωπος – ζώο, όπως γεννήθηκα.
Όχι άνθρωπος – μηχανή, όπως εδώ.

Τι έκτρωμα είν` αυτό που έχουμε βαφτίσει «πόλη».
Δεν το αναγνωρίζω. Ούτε εμένα αυτό.
Θ` αλληλοεξοντωθούμε!
Νιώθω μέσα σ` αυτήν σαν άγριο ζώο, κλεισμένο σ` έναν κήπο ζωολογικό.
Το συντηρούνε, βέβαια. Αλλά ζει;
Τάχα αναπτύσσει τα χαρακτηριστικά του;
Αν ξαφνικά το ελευθερώσεις ξέρει να προστατευτεί;
(μα έτσι κι αλλιώς, αυτοί δεν θέλουν να μπορεί.)

Κι εγώ ομοίως, μες στην πόλη – φυλακή μου.
Ψάχνω να βρω τρόπους πλαστούς και τεχνικές να πλησιάσω μια στιγμή τη Φύση – φύση μου.
Κανονικό placebo, δηλαδή,
Βάζω Vivaldi και φαντάζομαι τις εποχές.
Αφού στην πόλη ούτε αυτές καταλαβαίνεις.
Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας, ΕΝΑ χρώμα.
Πάντοτε γκρι. Το γκρι της πόλης. Το πολύ συγκεκριμένο.
Ούτε χρυσό του Φθινοπώρου, ούτε πράσινο,
ούτε καφέ, λουλουδιαστό… ούτε καν άσπρο!
Το άσπρο το χιόνι του χειμώνα… πούν`το;
Τόση η βρωμιά σ` αυτήν την πόλη, γη κι αέρα,
που και το χιόνι βγαίνει λερωμένο.

…Δεν ξέρω πώς αντέχουνε οι άλλοι.
Και δε με νοιάζει, αφού έτσι το γουστάρουν.
Ίσως κατάφεραν να τους αλλοτριώσουν πλήρως.
Δε με νοιάζει!
Εγώ ακόμη τους κοιτάζω σαστισμένη…
Δεν είναι φυσιολογικοί!
ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ!...


ΥΓ: Καλά τώρα. Εδώ δεν πρόκειται για "ποίημα".
Ας μη ληφθεί ως τέτοιο.
Το πνίξιμό μου θέλω να φωνάξω...

Εφτασφράγιστη...

Όταν σε βλέπω απόμακρη να τριγυρνάς μες στα δωμάτια, φοβάμαι!
Ξιπόλητη…Αμίλητη… Απόκοσμη…
Σα να μην σ`αφορά τίποτα γήινο
Τίποτα δεν σ` αγγίζει
Νιώθω ανήμπορος μπροστά σου
Σε νιώθω ευάλωτη κι ευαίσθητη
σε βαθμό τέτοιο,
που στέκω ασάλευτος…Απεγνωσμένος…
Μικραίνω και μαζεύομαι σε μια γωνιά,
μην και διακόψω τις διαδρομές σου∙
μην και ταράξω την ανησυχία σου.
Χάνω εντελώς τον έλεγχό σου
Σε χάνω!...

Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει.
Τι γίνεται μες στο κεφάλι αυτό
που σα μια βόμβα το κυκλοφορείς
και περιφέρεσαι
Τι βλέπεις…Τι ακούς… Με ποιους συνδιαλέγεσαι…
Με ποιους παλεύεις κι ερωτεύεσαι…
Τι μυστηριακούς σπασμούς βιώνεις στο κορμί…

Θέλω να φύγω!
Να φύγω τρέχοντας!
Να μη σε βλέπω,
έτσι να δίνεσαι αλλού και να μην ξέρω…
Δεν την αντέχω αυτήν την άγνοια!
Την τόσο εκκωφαντική σιωπή σου!
Πού πας;
Πού βλέπουνε τα μάτια σου;
Μέσα εδώ, δεν εστιάζουν πουθενά.
Τι ρεύμα σε διαπερνά και τόση ένταση σου φέρνει…

Να φύγω!
Και φεύγω…

Και όσο λείπω,
μία καινούρια ανησυχία με κατατρώει∙
Έτσι, μονάχη σου που τριγυρνάς,
μην κάτι σε τρομάξει
και βίαια το ταξίδι σου κοπεί…
Γυρνώ αλαφιασμένος.
Σε συναντώ στο πάτωμα,
σε στάση εμβρυική…
Άλλη μια μάχη τέλειωσε
κι η εξάντληση σε έχει καταβάλει.
…Δεν ήτανε για μένα!
Και ζηλεύω!

GOLFW VERSION 2.3 BETA

Συγχαρητήρια! Συγχαρητήρια! Συγχαρητήρια!
Πώς αλλιώς να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου γι` αυτήν την παράσταση;
Χωρίς καμιά υπερβολή, απ` τις καλύτερες δουλειές που έχω παρακολουθήσει ever, νομίζω.
Μία παράσταση όπου μπλέκονται με επιτυχία η αγγλική ατάκα, η δημοτική ποίηση, τα μπουλούκια του δρόμου, η Manga (γιαπωνέζικο κόμικ) και το θέατρο σκιών.
Ζωντανή μουσική από Bandoek (κιθάρα) και Κακάλα (ακορντεόν) και το αποτέλεσμα;
Ό,τι πιο «ελληνικό» έχω δει!
Παραδοσιακά ελληνικό, διαχρονικά ελληνικό και πολύ…σύγχρονα ελληνικό.Η επαφή με τον κόσμο ξεκινάει από την στιγμή που ακόμα πλησιάζεις στο θέατρο.

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης του έργου Σίμος Κακάλας και ο μουσικός Γιώργος Μπαντούκ - Αποστολάκης σε υποδέχονται στο δρόμο, έξω από την είσοδο, ως "Clownski & Clownski Balkan street duo", για να συνεχίσουνε με μουσική, σπιρτόζικες ατάκες, μονόλογο ή διάλογο, το δούναι και λαβείν μαζί σου μες στο θέατρο.
Η ευρηματικότητα και η πρωτοτυπία ενσωματώνονται με απόλυτο σεβασμό στο κείμενο του συγγραφέα της Γκόλφως Σπυρίδων Περεσιάδη, το οποίο όχι μόνο δεν στερείται των μηνυμάτων του αλλά αναδεικνύει κι άλλα, προσαρμόζοντάς το τέλεια στο σήμερα.
Οι ηθοποιοί, τρεις όλοι κι όλοι, μοιράζονται εφτά ρόλους, με απόλυτη επιτυχία και οι τρεις.
Η παράσταση σε οδηγεί σε συναισθηματικές μεταπτώσεις, καθώς περνάει από το αστείο στο τραγικό ειδύλλιο.
Γενικά, πρόκειται για μία παράσταση που σε γεμίζει και σου χαρίζει μικρές ανάσες, πράγμα που μάλλον χρειαζόμαστε.

Ατυχής συγκυρία το ότι αυτή η βδομάδα είναι εβδομάδα φεστιβάλ κινηματογράφου κι έτσι το θέατρο δεν ήτανε γεμάτο.
Ωστόσο, όσοι ήμασταν εκεί μετά το τέλος της παράστασης δεν σταματούσαμε να χειροκροτούμε και κοντοστεκόμασταν σα να μην θέλαμε να φύγουμε.
Δεν ξέρω αν έχω ξαναδεί ποτέ αυτό το χαμόγελο ικανοποίησης σε όλα μα όλα τα πρόσωπα
που έχουν παρακολουθήσει μια παράσταση.

Δυστυχώς, το συγκεκριμένο έργο ανεβαίνει για λίγες μόνο παραστάσεις. Έτσι, όσοι επιθυμούν να το δουν πρέπει να τρέξουν σήμερα ή αύριο, τελευταία μέρα, Τετάρτη, 22/11.
Το προτείνω ασυζητητί!
Ελπίζω πάντως, να το επαναλάβουν με την πρώτη ευκαιρία.

Παίζουν: Έλενα Μαυρίδου, Θεόδωρος Οικονομίδης, Δήμητρα Κούζα και οι προαναφερθέντες, Clownski & Clownski Balkan street duo (Σίμος Κακάλας: ακορντεόν, Γεώργιος Μπαντούκ-Αποστολάκης: κιθάρα)
Είναι μία παράσταση του θεάτρου "Χώρος" και φιλοξενείται στο θέατρο Αμαλία,
Αμαλίας 71

ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ

Πάμε να φύγουμε απ` αυτήν την πόλη

Όλα ξηλώθηκαν, μείναμε μοναχοί
Άνθρωποι, σπίτια και φωνές
Κάνουν κομμάτια το μυαλό μου
Βουλιάζουν μέσα μου οι μορφές
Που μόλις και διακρίνονται στο γύρω

Όλα περνούν σαν αστραπή
Κι ο χρόνος μαύρο πέπλο στη σιωπή
Μπερδεύτηκε το αύριο με το χθες
Ό,τι κι αν λες ,το ίδιο θα συμβαίνει στη ζωή

Πάμε να φύγουμε απ` αυτήν την πόλη
ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΩΣ ΜΑΣ ΣΤΡΙΜΩΞΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΑΠ` ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΕΡΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ

Σωκράτης ΜάλαμαςΊσως είναι η φωνή του
που την ακούω σαν βάλσαμο, παρηγοριά και ανακούφιση
Ίσως τα λόγια του που μιλούν σαν από μέσα μου
Κάθε φορά που τον ακούω, επιστροφή στην ψυχή μου
Κι οι παραπάνω στίχοι
- ίσως όχι οι ΠΙΟ αγαπημένοι μου –
μα ένα SOS που θέλω να εκπέμψω…

Ο χρόνος Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ

Δεν θέλω!
Δεν θέλω να πάω στη δουλειά!
Θέλω να μείνω στο κρεβάτι μου, να κοιμηθώ.
Μου λείπει ύπνος. Και ξεκούραση. Χαλάρωση.
Θέλω λίγη ησυχία. Και χρόνο. Χρόνο για να προλάβω να συγκροτηθώ ξανά.
Τώρα δεν το πάω. Με πάει.
Τα πράγματα γίνονται σαν μόνα τους κι εμένα απλά με χρησιμοποιούνε σαν γρανάζι.
Δεν τα ελέγχω. Βίαια συμμετέχω κι εκβιαστικά σ` αυτά. Χωρίς τη βούλησή μου.
Χωρίς κανείς ποτέ να με ρωτήσει.

Ο χρόνος περνάει χωρίς εμένα. Ο χρόνος ο δικός μου!
Μέσα σε μία Κυριακή παλεύω να χωρέσω ό,τι μου κλέβουνε και μου στερούν τις άλλες μέρες.
Την ξεκούρασή μου, την άσκησή μου, το διάβασμά μου,
ένα φίλο, τις σκέψεις μου, το γέλιο, τον έρωτα,
τον ίδιο μου τον εαυτό…
Πρακτική, απόλυτα μεθοδευμένη και συνειδητή. Διόλου τυχαία.
Κάποιοι αποφασίσανε να μην έχω χρόνο. Δεν θέλουνε να σκέφτομαι.
Δεν θέλουν να καταλαβαίνω τι μας κάνουν.

Περνάει ο χρόνος. Περνάει χωρίς εμένα.
Και βλέπω ξαφνικά το ημερολόγιο κι αναρωτιέμαι
πού πήγανε οι μέρες οι ενδιάμεσες,
από τότε που το είχα δει για τελευταία φορά ως τώρα.
Τι έκανα…Πού ήμουνα εγώ…
Μα, δεν μπορεί!
Αφού ζω (;), κινούμαι (;), υπάρχω (;),
κάτι δεν θα `πρεπε να υπάρχει κι από μένα;

Λάθος...

Ένας μακρύς περίπατος.
Διέσχισα ολόκληρη την πόλη για να επιστρέψω σπίτι μου. Ήθελα να γυρίσω περπατώντας.
Έξω από το ζαχαροπλαστείο, στάθηκα.
Ήταν από τις λίγες φορές που δεν είχα όρεξη για γλυκό. Για να το φάω, δηλαδή.
Είχα όμως διάθεση να το πάρω.
Μπήκα.
Η υπάλληλος: «Θέλετε κάτι;»
Εγώ: «Καλημέρα.»…
…Τίποτα…
Χαμογέλασα. «Λίγα κωκάκια θέλω. Λίγα, όμως.»
«Καμιά δεκαριά;» «Εντάξει.»
Τα πήρα και βγήκα.
Συνέχισα την πορεία μου με την κίνηση στα πόδια μου, τα κωκάκια στο κουτί και ασταμάτητα λόγια στο μυαλό μου. Διαλόγους που έκανα εγώ μ` εμένα…
Ή εγώ με άλλους που όμως, εφόσον δεν μ` ακούγανε, γινόντουσαν και πάλι εγώ.
Έφτασα στην τελική ευθεία, μία μακριά ανηφόρα, κι εκεί προτίμησα να κάνω έναν μεγάλο κύκλο, στρίβοντας λάθος.
Ένας λάθος δρόμος που μεγάλωνε την απόσταση ως το σπίτι μου, που όμως μ` έβγαζε από τη φασαρία και την κίνηση του κεντρικού. Με οδηγούσε μακριά από τις λαμαρίνες που μου κλέβουν ηρεμία κι οξυγόνο.
Περπάτησα στο ανάχωμα, κάθισα δίπλα στο ρεματάκι, κοίταζα τους ανθρώπους που βγήκαν για περπάτημα. Άνοιξα το κουτί.
«Πάρε ένα κωκάκι. Θες;»
«Γιατί;»
«Έτσι. Θες;»
Με κοιτάζανε καχύποπτα, το ένιωθα.
«Δεν έχουν δηλητήριο. Ούτε και τίποτα ουσίες. Αν θες, δαγκώνω πρώτη εγώ.
Μα ίσως μου πεις μετά ότι σιχαίνεσαι.»
«Έχεις γενέθλια;» «Όχι.»
«Την ονομαστική γιορτή σου;» «Όχι.»
«Μήπως έπιασες δουλειά;»
«Τρελός είσαι , ρε φίλε; Γίνονται τέτοια θαύματα σ` αυτή τη χώρα;
Γιορτάζω, σκέτο. Πάρε!»
«…Ευχαριστώ…Μα πες μου, τι γιορτάζεις, τι;»

«Χθες γκρέμισα το τελευταίο οχυρό μου.
Τώρα δεν έχω τίποτα. Αυτό γιορτάζω.»…

Εξυγίανση στην ΕΡΤ;...

Έκτακτη Επικαιρό’ητα – Δγιαμαρτυρία

Κάτι μέρες σαν κι αυτές, πριν 2 χρόνια ακριβώς, Νοέμβρης – Δεκέμβρης 2004, λίγο μετά τις 10, βράδυ, μες στ` αμάξι, άκουσα μια ωραία φωνή να μιλάει για μουσική, να σχολιάζει διάφορα, να σκορπίζει κέφι. Αν και ως τότε απέφευγα ν` ακούω λόγια στο ραδιόφωνο και προτιμούσα μουσική, σκέφτηκα πως τώρα επρόκειτο μάλλον για έναν «πρωτότυπα» ευφυή άνθρωπο, απ` αυτούς που σπάνια συναντάμε πια. Και είπα «Επιτέλους!» που επιτέλους άκουγα κάποιον να χρησιμοποιεί περισσότερες από τις 2-3 τετριμμένες λέξεις και ατάκες που συνηθίζουμε ν` ακούμε καθημερινά απ` όλους τους ραδιοφωνικούς – τηλεοπτικούς παραγωγούς αλλά και δημοσιογράφους.
Ήταν τα Διαμάντια, στον 102 FM και ο εν λόγω κύριος, ο Γιάννης Σημαντήρας.
Και δεν έπεσα έξω. Άκουσα τα Διαμάντια και το επόμενο βράδυ, τότε παιζόταν στις 10 με 12 των «καθεβραδινών», και το μεθεπόμενο και τελικά, δεν χρειάστηκε περισσότερο από μια βδομάδα για να κολλήσω και να γίνω μόνιμη ακροάτρια. Addicted to Diamonds.
Μπορώ να γράψω κατεβατά ολόκληρα, θα περιοριστώ όμως να πω ότι, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για την καλύτερη εκπομπή στο είδος της. Την πιο πρωτότυπη, τουλάχιστον. Και από άποψη μουσικού περιεχομένου και από άποψη λόγου, αλλά και δραστηριοτήτων. Όσοι ήδη την έχουν ακούσει τα γνωρίζουν αυτά καλά. Τους υπόλοιπους τους προκαλώ να την ακούσουν, ή μάλλον να την παρακολουθήσουν τόσο ραδιοφωνικά όσο και ιντερνετικά.
Συνεντεύξεις καλλιτεχνών της επικαιρότητας, ενημερωτικά δελτία για τα συναυλιακά δρώμενα της πόλης, ποιήματα, πεζά κι ευτράπελα, με λίγα λόγια κάτι πολύ περισσότερο από μια συνηθισμένη εκπομπή.
Και δεν είμαι η μόνη, νομίζω που νιώθει έτσι.
Σιγά σιγά, οι ακροατές της γίναμε μια παρέα. Αρχίσαμε να στέλνουμε μηνύματα, κάποιοι γνωριστήκαμε και μεταξύ μας σε συναυλίες που παρακολουθήσαμε μαζί. Τελικά, κατέληξε να είναι η πιο ευχάριστη νότα της μέρας μας ή καλύτερα, το πιο ευχάριστο κλείσιμο της μέρας μας.

Όταν κάποια στιγμή περιορίστηκε στη μία ώρα, λυπηθήκαμε κι απογοητευτήκαμε όλοι πάρα πολύ! Φτάσαμε μάλιστα να διαμαρτυρηθούμε γι` αυτό με διάφορους τρόπους. Δυστυχώς όμως δεν εισακουστήκαμε.
Τώρα συζητιέται ν` αλλάξει τόπο, να μεταφερθεί στον 9.58FM κι ίσως να μειωθούν κι άλλο οι ώρες της. Τίποτα σίγουρο ακόμη βέβαια, θα ξέρουμε πολύ σύντομα τι θα συμβεί πραγματικά, όμως εγώ θέλω να καταλάβω. Με ποια λογική γίνονται οι οποιεσδήποτε αλλαγές; Με ποιο κριτήριο; Όταν μια εκπομπή είναι όντως καλή κι έχει ακροατήριο, για ποιο λόγο ν` αλλάξει; Και, στο κάτω κάτω, η δική μας γνώμη δεν έχει καμία βαρύτητα; Για ποιον υπάρχει ο σταθμός;

Νομίζω πως κι ο κ. Σημαντήρας, ο δικός μας Σημάν, χθες είπε κάποια στιγμή κάτι για πιο… «δημοσιογραφικό προσανατολισμό» του 102. Δηλαδή; Θα φύγουν όλες οι ΜΗ δημοσιογραφικές εκπομπές; Και οι Βοριάδες, ας πούμε; Και τότε, γιατί ο σταθμός παύει και τη συνεργασία του με τον κ. Λυκεσά – επίσης εξαίρετο δημοσιογράφο του ως τώρα; Εμένα αυτό, μάλλον με δημοσιογραφικό ΑΠΟπροσανατολισμό μου μοιάζει!!!

Τελικά, μάλλον κι εδώ, μας γράφουνε κανονικά.

VIVA ΔΓΙΑΜΑΝΤΓΙΑ!!!

VOLVER

…Και Volver του Almodóvar στην καρδιά και τις προτιμήσεις μου!

Υπήρξε πάντα από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες. Μου έχουν αρέσει όλες του οι ταινίες, με μοναδική εξαίρεση το προηγούμενό του “Mala educación” (που όμως δεν μ` άρεσε καθόλου) και κορυφαίο το “Todo sobre mi madre” που λάτρεψα.

Τώρα το “Volver”.
Πολύ εύστοχα σχόλια για τα τηλεσκουπίδια, για το πώς αυτά επηρεάζουν τους τηλεθεατές,
- Πχ. «Όταν τα βλέπω νιώθω πολύ άσχημα, αλλά παρ` όλ` αυτά, συνεχίζω να τα βλέπω» ή
«Σταμάτησα να βλέπω τηλεόραση το βράδυ γιατί μετά δεν μπορούσα να κοιμηθώ» -
για το πώς εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες αδυναμίες και τον πόνο, προκειμένου ν` ανεβάσουν τα νούμερα της τηλεθέασης∙ «η εκπομπή θα σε στείλει να κάνεις την εγχείρηση που χρειάζεσαι για τον καρκίνο στο Χιούστον, αλλά πρώτα πρέπει να μιλήσεις μπροστά στις κάμερες».

Πάνω απ` όλα όμως, νομίζω ότι πρόκειται για μια πολύ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ταινία.
Αυτό που πρυτανεύει είναι ένα ήθος «γνήσιο». Θα μου πείτε, υπάρχει κι άλλο ήθος; Ή θα είναι ήθος ή δεν θα είναι.
Κι όμως, στις μέρες μας υπάρχει και το δήθεν ήθος. Το επιβαλλόμενο από την κοινωνία, το καθαρά τυπικό, υποκριτικό σχεδόν. Ή κάνω λάθος;
Εδώ όμως, όχι. Το ήθος είναι γνήσιο. Πραγματικό.
Οι άνθρωποι προσφέρουν την βοήθειά τους γενναιόδωρα, σαν κάτι που τους βγαίνει εντελώς φυσικά κι αβίαστα. Αναγνωρίζεις την αλληλεγγύη, νιώθεις την αγάπη μεταξύ τους και το πόση ανάγκη την έχουνε. Δεν φοβούνται να το πουν και είναι πρόθυμοι να συγχωρήσουν.

Λέει πολλά ακόμη η ταινία, για τις σχέσεις των ανθρώπων, γονιών και παιδιών, ανδρών και γυναικών, γειτόνων, για τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες, για τη βία και την κακοποίηση των γυναικών και την αποσιώπησή της (αν και καθόλου «φεμινιστικό» ως έργο, κατά τη γνώμη μου), ακόμη και για την αγωνιστικότητα – εργατικότητα που απαιτεί η ζωή.
Κι είμαι σίγουρη πως , όπως μου συμβαίνει πάντα με μια καλή ταινία, θα βρω πολλά ακόμη τις μέρες που θ` ακολουθήσουν.

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών, άψογες.
Το σενάριο πάρα πολύ ωραίο, έξυπνο, ευρηματικό, ευχάριστο και συγκινητικό ταυτόχρονα, χωρίς καθόλου κενά νομίζω, δεν αφήνει τίποτα να αιωρείται.
Αντίθετα, κατορθώνει, χωρίς καθόλου να είναι κλισέ ή να πλατιάζει και να γίνεται βαρετό, να ολοκληρώσει και να αφήσει στο κοινό μια αίσθηση ικανοποίησης.

Λοιπόν, δεν ξέρω αν υπάρχει «παλιός» και «νέος» Almodóvar, εγώ τους αγαπάω και τους δυο!

ΥΓ: Φυσικά, το είδα στο Αριστοτέλειον και ΟΧΙ σε πολυκινηματο-
γράφο! Αρνούμαι ακόμη να τους επισκέπτομαι!
ΥΓ2: …Και με την καλύτερη παρέα…;-)

Λεωφορείο...1

Έβρεχε.
Τα τζάμια του λεωφορείου είχαν θολώσει
απ` τις ανάσες των επιβατών

Μπροστά μου, Αυτός!
Μαύρα παπούτσια
Μαύρο παντελόνι
Μαύρο ημίπαλτο
Μακριά, μαύρα, μαλλιά
Μαύρα, δερμάτινα γάντια…

Δοκίμασε με το γαντοφορεμένο δείκτη του χεριού του
το παράθυρο
Μετά, ζωγράφισε μια χαμογελαστή φατσούλα
Ολοστρόγγυλη
Την κοίταξε
και χαμογέλασε κι Αυτός…

Αισιόδοξος άνθρωπος!
…Ή χαρούμενος…σήμερα…

...Οφθαλμ-Απάτες...(;)

Τ` αεροπλάνα…
Οι γλάροι…
Το τρένο, όταν αχνοφαίνεται μες στην ομίχλη…

Άλλοι θέλουν να πεθάνουν
Άλλοι θέλουν όσο τίποτα να ζήσουν
Παλεύουν για να ζήσουν
και δεν τους αφήνουν
Διεκδικούν το αυτονόητο∙
που τους ανήκει
Κάποιοι το κλέβουν
Τους κλέβουνε το χρόνο όπου μπορούν να βρούνε τη Ζωή
Γιατί ο χρόνος της Ζωής είναι βραδύς
Και τα χωράει τέλεια όλα
Μα αυτούς τους φυλακίζουν σ` άλλο χρόνο
Απάνθρωπο
Σ` ένα ανελέητο κυνηγητό
Κυνηγοί άγνωστο τίνος
Και συνεχώς κυνηγημένοι

Τ` αεροπλάνα…
Ααα!…Πολύ ψηλά…
Οι γλάροι…
Ποια η κρυμμένη τους μορφή;
Είμαι σίγουρη πως είναι μεταμορφωμένοι…
…Σκοτάδι…
Κάτι θάμνοι δεξιά αριστερά
και ησυχία…ερημιά…
Κι αυτό το φως πέρα, στο βάθος,
σε μια ευθεία…ευθεία από τα μάτια μου,
μες στο σκοτάδι…μες στην ομίχλη…
Το τρένο…
Μα δεν το ακούω
Πώς πάει αθόρυβο πάνω στις ράγες;…
Και, αφού τρέχει
Το βλέπω πως τρέχει
Πώς και ποτέ δεν πλησιάζει;…

ΣΑΔΙΚΗΣ LIVE!

Πέρυσι, στις 26/1/2006, και πάλι στο ξυλουργείο του Μύλου, με είχε ενθουσιάσει!
Τον έβλεπα πρώτη φορά ζωντανά και μ` εντυπωσίασε τόσο ως καλλιτεχνική όσο και ως φυσική παρουσία.
Είχε προηγηθεί, βέβαια, και μια σχετική «προθέρμανση» με την ακρόαση του πιο πρόσφατου cd του, «ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ». Πολύ πολύ καλό cd, από τα καλύτερα ελληνικά των τελευταίων ετών κι επιπλέον, πάρα πολύ όμορφο!Η προθέρμανση αυτή ολοκληρώθηκε το βράδυ πριν την εν λόγω συναυλία, όταν τον άκουσα σε μια συνέντευξη που έδωσε στον Γιάννη Σημαντήρα, στα Διαμάντια του 102FM. Ήταν πραγματικά αξιαγάπητος! Σε κέρδιζε αμέσως.

Το Σάββατο που μας πέρασε, 7/10/2006, με τη συμμετοχή του στους Επισκέπτες, ενθουσίασε γι` ακόμη μια φορά. Με τρία δικά του τραγούδια κατά την έναρξη του προγράμματος, «Δεν ήταν απαισιόδοξο τραγουδάκι», «Χωρίς κανόνα» και «Χορός», και με το μπαγλαμαδάκι, το ανεξάντλητο, μεταδοτικό κέφι του και τον ασταμάτητο χορό του, σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, ανέβασε τους πάντες! Απίθανος!
(Πλήρης ανταπόκριση και φωτοκάλυψη στα ΠΑ.ΟΙ.ΔΓΙΑ)

Κι όπως σήμερα περπατούσα στην παραλία, ουπς!, μια αφίσα όχι προεκλογική!
Ο ΝΤΙΝΟΣ ΣΑΔΙΚΗΣ μας κλείνει ραντεβού για ένα ακόμη live στο Ξυλουργείο του Μύλου, την ερχόμενη Τετάρτη, 18/10/2006 στις 21:00, μαζί με Seventy Seven, Background Noise Suppression.Μια μικρή γεύση;…

…«Πρέπει ίσως κάποτε
Μπορεί και να μπορέσω
Να καταλάβω να καταστρέψω
Ότι όμορφο μου στέρησε την τρέλα της ασχήμιας
Να εξαφανίσω να υποκύψω
Σ` ένα μέλλον που διαγράφεται
Θολό και νυσταγμένο
Να συνηθίσω να μην κολλήσω
ΘΑ ΝΙΚΗΣΩ»…

Όσοι τον αγαπάνε ήδη, σίγουρα θα είναι εκεί.
Αλλά και όσοι δεν ξέρουν, θα περάσουν πάρα πολύ ωραία. Εγγυημένα. Αρκεί να μην διστάσουν και να έρθουν…
Τα λέμε Τετάρτη, λοιπόν!
CU!

Προ...εκλογών...

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Ο φασισμός δεν έρχεται απ` το μέλλον
Καινούργιο κάτι τάχα να μας φέρει
Τι κρύβει μες στα δόντια του, το ξέρω
Καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι
Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
Και χάνονται βαθιά στα περασμένα
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν
Μα όχι και το μίσος του για μένα

Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον
Δεν θα πεθάνει μόνος
ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ!

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
Που λούζεται στον ήλιο και στ` αγέρι
Το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
Και την περίσσια νιότη μας την ξέρει
ΜΑ ΠΑΛΙ ΘΕ Ν` ΑΠΛΩΣΕΙ ΣΑ ΧΟΛΕΡΑ
ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΕΛΙΑ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ
ΑΝ ΧΑΣΕΙΣ ΤΑ ΤΑΞΙΚΑ ΓΥΑΛΙΑ ΣΟΥ

Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον
Δεν θα πεθάνει μόνος
ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ!


στίχοι: Φώντας Λάδης
δίσκος: «Τραγούδια Της Λευτεριάς»
Θάνος Μικρούτσικος
Μαρία Δημητριάδη


…Λες να ξυπνήσει κανείς;
Δεν το πιστεύω, μπορώ όμως πάντα να ελπίζω…
Όποιος διαθέτει την ικανότητα της σκέψης,
ας την θέσει σε λειτουργία,
μια που πλησιάζουν κι εκλογές.

Ερωτηματικά...

Το μυαλό μου, μια πολιτεία μ` ερωτηματικά.
Πυκνοκατοικημένη, ασφυκτική
Κάθε ερωτηματικό, μια ανησυχία
Μια έκπληξη
Απορημένα μάτια, παιδικά, ορθάνοιχτα∙

…Τι μέρος του κόσμου είμ` εγώ;
Πόσο καταλαμβάνω από τον χώρο,
από τον χρόνο, απ` την ουσία του;
Κυρίως απ` αυτήν!
Πόσο μικραίνω όσο μεγαλώνει αυτός!
Όσο ανοίγονται μπροστά μου πόρτες
κι εγώ, θέλοντας και μη, πρέπει να τις περνώ
Κι αυξάνεται το πλήθος των μονάδων
Και τείνω εγώ, σιγά σιγά, να μην υπάρχω.

Κι όμως, δεν ήταν πάντα έτσι.
Τόσα ερωτηματικά δεν μ` είχαν κατοικήσει∙

Γιατί όταν γεννήθηκα ήμουνα το παν;
Γιατί για χρόνια είχα ακόμα σημασία;
Και πώς εξαφανίστηκα μετά;
Πού πήγα;…
…Πού;…

21ος...

«Ευφυϊα είναι 99% δουλειά
και 1% ταλέντο»
Άλμπερτ Αϊνστάιν

«Επιτυχία» τον 21ο αιώνα;
0% δουλειά,
80% γλείψιμο,
20% κωλοφαρδία

…..Απορρίφτηκα!

Κυριακή πρωί

Κυριακή πρωί.
Απ` το παράθυρό μου στέλνει ο Ήλιος νιογέννητο Φως
Γεμίζει το μικρό μου δωμάτιο
Χαïδεύει τα μάτια μου απαλά
Τ` ανοίγει αργά, αιώνια…
Κοιτάζω και χαμογελώ.
Ήδη καταφθάνουνε στ` αφτιά μου οι πρώτοι ήχοι της μέρας
Τα πουλιά που συναυλίζονται στα δέντρα
Τ` αυτοκίνητα απ` τον δρόμο στις πρωινές τους διαδρομές
Κάτι καμπάνες Κυριακάτικες από μακριά…
Η φθινοπωρινή δροσιά κατέφθασε κι αυτή.
Βρήκε παράθυρο ανοιχτό και δίχως αιδώ
μπήκε στον τετραγωνικό μου χώρο.
Ήρθε να διώξει τ` απορρίμματα της προηγούμενης μέρας,
τ` ανασκαλέματα της νύχτας,
του χθες τον κουρνιαχτό.
Αγγίζει το δέρμα μου
Μπαινοβγαίνει στο κορμί μου
Ανανεώνει τα πάντα
Τ` αγιάζει.
Κι είναι ζωογόνος ο αέρας αυτός, στο ξύπνημα της μέρας.
Μπερδεύει μέσα του τις πρώτες ανάσες των δέντρων,
των πλασμάτων τις βρεφικές πνοές.
Τις κουβαλά ως εδώ,
τις μεταγγίζει στο αίμα μου,
μ` εμβαπτίζει στη Φύση.
Μ` επιστρέφει σ` Αυτήν
λίγο πριν με παραδώσει στον κόσμο
δυνατή και γεμάτη.

RUNNING ADDICTION

«Υπάρχουν άτομα που τους αρέσει το τρέξιμο σε φυσικό περιβάλλον και συχνά φτάνουν σε εκστατικές καταστάσεις ενώ τρέχουν. Στην προσπάθειά τους να περιγράψουν φραστικά τις εμπειρίες τους αποτυγχάνουν ,απλούστατα γιατί πρόκειται για μια πολύ προσωπική αίσθηση, μοναδική για κάθε άτομο. Σε τέτοιες καταστάσεις τα άτομα «ανακαλύπτουν» πρωτόγνωρες εμπειρίες, αγγίζουν τα όρια μυστικιστικών καταστάσεων, ξαναανακαλύπτουν το σώμα και το πνεύμα τους και συχνά συγχέουν τον πόνο με την ηδονή.»
Csiksentmihalyi

Σβήνω το κινητό, το παρατώ στο σπίτι ως έχει (μαζί και το σπίτι),
βγαίνω για τρέξιμο στους δρόμους…
Σφιγμένη λίγο στην αρχή, όχι όμως για πολύ ακόμα.
Μετά τα πρώτα μέτρα, μόλις λιγάκι απομακρυνθώ, αρχίζω πια σιγά σιγά να χαλαρώνω.
Ο χρόνος παύει να υπάρχει. Παύει να έχει σημασία και ο τόπος.
Κι ένα συναίσθημα παράξενο, σχεδόν χαιρεκακίας, δεν ξέρω, έρχεται και με κατακλύζει.
Χαίρομαι τόσο που ο χρόνος τώρα γίνεται δικός μου!
Και που κανείς, ΚΑΝΕΙΣ δεν πρόκειται να με ενοχλήσει!
Δεν θα μπορέσει καν να με ανακαλύψει.
Ούτε σταθερά τηλέφωνα, ούτε και κινητά, ούτε υπολογιστές, ούτε κουδούνια.
Ελευθερία!...
Εγώ κι οι δρόμοι.
Εγώ κι οι σκέψεις μου.
Εγώ κι οι ενδορφίνες!
Φίλες πιστές, αφοσιωμένες και γενναιόδωρες πολύ.
Ίσως οι μόνες που πραγματικά νοιάζονται να μου δώσουν «ευτυχία».
Βέβαια, όλοι γνωρίζουν πια, το έχουν μάθει, πως για να είναι όλα κλειστά, αυτό ακριβώς μάλλον θα κάνω. Κάπου θα είμαι και θα τρέχω.
Όμως δεν θα ‘ρθουν να με βρουν. Θα ‘ταν τρελό γι` αυτούς, αδιανόητο ν` αρχίσουνε να τρέχουν!
Για μένα, ευτυχώς! Ώρες δικές μου!
Κρίμα γι` αυτούς! Δεν ξέρουνε τι χάνουν…

...Ο ΠΙΟ ΘΕΤΙΚΟΣ ΕΘΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ρομπέν των Δασών

… «Τι είναι η διάρρηξη μιας τράπεζας
μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;
λέει ο ληστής Μακ, στην «Όπερα Της Πεντάρας» του Bertolt Brecht.

Αυτή η άποψη μου φάνηκε πως δηλώθηκε ως γενική άποψη κι εδώ, όσον αφορά στην υπόθεση Παλαιοκώστα.
Τουλάχιστον όσοι τον γνώριζαν, ευχαρίστως θα τον βοηθούσαν να ξεφεύγει από τα κυνηγητά της αστυνομίας! Πράγμα, το οποίο δήλωναν χωρίς φόβο και πάθος και μπροστά σε κάμερες και δημοσιογραφικά μαρκούτσια.
Και, πραγματικά, τι έκανε ο άνθρωπος;
Τράπεζες λήστευε και τον Χαϊτογλου που – τι να πεις γι` αυτή την Τύχη, δηλαδή; - από τόσους ταλαίπωρους, σ` αυτόν βρήκε να πέσει το ΛΟΤΤΟ, ΤΖΟΚΕΡ, τι στα κομμάτια ήταν;
Άδικο δεν ήταν; Της μοίρας(;), θα μου πείτε. Ε, πάντως, άδικο! Την Δικαιοσύνη προσπαθούσε να αποκαταστήσει, ο άνθρωπος. Σαν άλλος Ρομπέν των Δασών, ας πούμε.
Στην τελική, τους χρειαζόμαστε μάλλον κάτι τέτοιους…

Α! τέλειωσε! Προτείνω να κάνουμε δημοψήφισμα.
Ποιος θέλει τον Παλαιοκώστα μες στα σίδερα, ποιος έξω!

[Πάντως, οι πολιτικοί μας δηλώνουν πολύ περήφανοι για την ελληνική αστυνομία που, μετά από 20 χρόνια, κατάφερε επιτέλους να τον συλλάβει (κι αυτό επειδή ντεραπάρισε το αμάξι)].
Στα πόσα χρόνια μία τέτοια σύλληψη παύει να αποτελεί επιτυχία;…

Στον απόηχο...(3)...

Και για να τελειώνω (ίσως) με τις διακοπές, ας το τριτώσω το πράγμα.
Δεν ορκίζομαι πως δεν θα επανέλθω, όμως!...


Να μην ξεχάσω:
Η σαύρα που ανεβαίνει τα στενά σκαλοπατάκια, τα πλακόστρωτα, τα στριφογυριστά.
Κι αυτή, που κάποια άλλη στιγμή, τα κατεβαίνει με αλματάκια.

Το γιασεμί, σ` ανύποπτες στιγμές κι ανύποπτες γωνιές,
Με τη λευκάδα και με τ` άρωμά του μες στη νύχτα.

Η μυρωδιά απ` τα φαγητά που βγαίνει στα σοκάκια μες στο καταμεσήμερο
απ` τ` ανοιχτά παραθυράκια και τις πόρτες των κατάλευκων, μικρών, τετράγωνων σπιτιών.

Ο δυόσμος που καθαρίζουνε κάθε πρωί στο «Αέρινο»
για να ΄ναι φρέσκος, όταν το βράδυ θα τον βάλουν στα ποτά.

Το χαμόγελό Του, καθώς γυρνάει και με κοιτάει
σε μια ανάβασή μας ως το Κάστρο.

Τα σκαλοπάτια…Τα βράχια…Το χάδι Του…

Η ανάμνηση της προηγούμενης νύχτας,
η επιβεβαίωση σήμερα στο φιλί Του,
το κύμα…το άγγιγμά Του…
…Το άγγιγμά Του μες στο κύμα…

...Σ` ευχαριστώ

Στον απόηχο...(2)...

Βλέπω τις μικρές γροθιές σου
που κλείνουνε την άμμο και τη σφίγγουν
«Δεν θέλω να φύγω!», λεν, φωνάζουν

Μη την σφίγγεις την άμμο
Δεν πρόκειται να σε κρατήσει
Δεν μπορεί.
Κοίτα!
Όσο πιο δυνατά την κλείνεις μες στις χούφτες σου
τόσο αυτή γλιστράει ανάμεσα απ` τα δάχτυλά σου, τρέχει…
Γίνεται το χέρι σου κλεψύδρα
Κι ο χρόνος φεύγει…

Μη την σφίγγεις!
Άγγιξέ την, απλά
Με τα δάχτυλα ανοιχτά
Με την παλάμη ολόκληρη
Ή, καλύτερα ακόμη,
άσε να σε χαϊδέψει εκείνη
Άσε το χρόνο ν` απλωθεί…αντί να φύγει…

Στον απόηχο...(1)...

Στον απόηχο των διακοπών θα μείνω για καιρό ακόμα...
Από πείσμα!
Ειδικά όταν ο ΑΣΕΠ (ένας ακόμα) καραδοκεί να με πατάξει.
Εγώ θα μείνω λίγο ακόμα να ονειρεύομαι...
Γι αυτό θ` αφιερώσω λίγα postakia του καλοκαιριού στο φθινόπωρο
Ένα ένα, όμως...



Σέριφος
Ξάπλωσα στην αμμουδιά
Τα πέλματα μόλις αγγίζανε τη θάλασσα
Ένας παράξενα καυτός Βοριάς με χάιδευε
Σήκωσε την άμμο και μ` αγκάλιασε
Έστρεψα το πρόσωπο ευθεία στον ουρανό
Έστρεψα ολόκληρο το σώμα μου, γυμνό, στον ουρανό
Άνοιξα τα πόδια μου στον Ήλιο
Αφέθηκα…Τον κάλεσα…
Να έρθει μέσα μου
και να γεννήσω Φως…

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

«…Τώρα είμαι σύννεφο, αν γίνω χιόνι
Θέλω να πέσω μεσ` τον κήπο σου, στην άκρη της αυλής,
Να ‘μαι το δάκρυ του χιονάνθρωπου που λιώνει
Μες την απέραντη λιακάδα της δικιάς σου της ζωής…»


Παύλος Παυλίδης & B-Movies
ΟΣΟ ΜΙΚΡΑΙΝΩ

(χωρίς σχόλια)

Una Tierra Salvaje...por favor...

¡Una tristeza!
¡Una tristeza increible!
¡Enorme!
¡Sofocante!
¡Una tristeza que te ahoga!
La vida que te ha negado.
La humanidad que te ha rechazado.
Un circulo que te aprieta por fuera
Y un circulo dentro de ti mismo que te estira

Y un pensamiento persistente;
que te vuelvas a la postura embrionaria, dentro de la bariga maternal
protegido del todo,
seguro y tranquilo,
enrollado la oscuridad cariñosa y compasiva…

En esta epoca del año
que su belleza de colores y de clima del país
la devora el viento y los ojos duros que te miran por la ciudad,
el horror de las decisiones y una obligación.
Una obligación indefinida,
que casi no se puede ver
Algo que “tienes que” hacer pero recordar no puedes.
¿Quė pasa?

¡La tristeza!
La tristeza que viene hasta aquí para tocarte.
¿De donde?
Del Sur…Del Este…
De tu mismo estómago…
Es la tristeza de todos los devastados del mundo que se acumula en tu cuerpo
La decepción de todos los sueños desaparecidos y rotos
El desengaño
Almas vacías que les han robado el contenido
Almas totalmente expuestos y susceptibles
como la tuya…
¿Quienes son aquellos que deciden para tu vida?
¿Quiėn les ha dado el derecho de manipularla?

Tristeza…Dolor…Falta de ilusiones…
Todo entra en tu mente
Te trae remordimientos, como si todo fuera por culpa tuya.
La realidad horrorosa
Y la realidad amenazante
La que vives y la que vas a vivir.
¿Porquė?
¿Quiėn me ha dejado aqui?
Yo nunca he pedido el mundo
Dejad me sola en una tierra salvaje y pura…